Είναι ο τόπος που εκείνο το καλοκαίρι αλλά και πολλά ακόμα γέμισε χήρες μανάδες να πασχίζουν να ηρεμήσουν τα παιδιά τους από εφιάλτες. Είδε να γίνονται «εχθροί» άνθρωποι που μέχρι πρότινος δούλευαν σε διπλανά πόστα και ξαπόσταιναν στα ίδια καφενεία...

Πλάι στον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, πλάι στις «εκκλήσεις» για νομιμοποίηση της κατοχής με ΝΑΤΟικό μανδύα, όπως γίνεται τις μέρες αυτές, άφθονο χύνεται όλα αυτά τα χρόνια και το εθνικιστικό δηλητήριο στους Κύπριους εργαζόμενους, τους απλούς λαϊκούς ανθρώπους, για να ξεχάσουν αυτό που τους φωνάζει η ίδια τους η ζωή πεισματικά: Δεν είναι οι Τούρκοι ή οι Ελληνες ή οι Αρμένιοι όλοι, ο αντίπαλός μας... Δεν είναι το έθνος ή η γλώσσα ή η θρησκεία που κυριαρχεί σε μια χώρα αυτό που την κάνει κίνδυνο ή που βάζει τον λαό σε περιπέτειες: Είναι η τάξη που έχει την εξουσία σε αυτή.

«Εκείνο το βράδυ, η πεθερά μου με τα τρία της παιδιά κρύφτηκε κάτω από ένα τραπέζι μαζί τους, για να γλιτώσουν, ενώ περνούσαν τουρκικά στρατεύματα. Εκλεινε το στόμα της γυναίκας μου, που ήταν μωρό, μην ακούσουν οι στρατιώτες το κλάμα της», λέει στον «Ριζοσπάστη» ο Κωνσταντίνος, 57χρονος εργαζόμενος σε σούπερ μάρκετ, που ήρθε από την Ελλάδα και μένει στην Κύπρο εδώ και 16 χρόνια: «Ο πεθερός μου κατάφερε να πάει στην Κερύνεια, όπου έμεναν πριν την εισβολή, μόνο κάποια χρόνια πριν πεθάνει - δεν του ήταν εύκολο να το κάνει νωρίτερα (...) Εφτασε στη γειτονιά του και όταν μπήκε στο σπίτι τους, είδε πως οι Τουρκοκύπριοι που έμεναν σε αυτό δεν είχαν πειράξει τίποτα (...) Δεν ήταν βέβαια από τους εποίκους, ήταν Τουρκοκύπριοι, τους ήξερε δηλαδή από πριν, ήταν χωριανοί (...) Πήρε μάλιστα κι έφερε στην οικογένειά του μια γαμήλια φωτογραφία που βρήκε (...)».

Ο Κωνσταντίνος γνωρίζει πολύ καλά πλέον τον κυπριακό λαό. Την πληγή που άνοιξε η εισβολή κι ακόμα «αιμορραγεί»: «Ο πεθερός μου, που ήταν στρατιωτικός, αγαπούσε πολύ την Ελλάδα», εξηγεί, προσθέτοντας όμως ότι «η στάση της Ελλάδας τότε» γέννησε μεγάλη πίκρα στον κυπριακό λαό...

Εξηγώντας δε ότι «αυτοί που ανησύχησαν αυτές τις μέρες πρώτοι, είναι η γενιά που έζησε πόλεμο», ο Κωνσταντίνος σκέφτεται όσα σκέφτονται από το περασμένο Σαββατοκύριακο όλοι οι τίμιοι μεροκαματιάρηδες της Κύπρου: «Ελπίζουμε να μη γίνει τίποτα», λέει και μιλάει για την κόρη του...

Κι είναι δύσκολο να πει κάποιος από τους εργαζόμενους γονείς του νησιού ότι δεν ανησυχεί. Οσο κι αν όταν χτυπάνε οι σειρήνες στο Ακρωτήρι, τα «επίσημα μέσα» της κυβέρνησης τρέχουν να μιλήσουν μόνο για «ύποπτα αντικείμενα», ενημερώνοντας την ίδια στιγμή το πολύ με 2-3 αράδες για πυρετώδεις επαφές με στελέχη ΗΠΑ - ΕΕ, ενώ Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον κλίνουν παράλληλα σε όλες τις πτώσεις την «ανάγκη να πάρει απάντηση το Ιράν», να «διασφαλιστεί η περιφερειακή σταθερότητα».

Η «σταθερότητα» που βέβαια η Ιστορία διδάσκει πως για τους λαούς φέρνει μόνο κινδύνους. Αυτά τα πολύτιμα διδάγματα της Ιστορίας, τη λεπτή κόκκινη κλωστή που δείχνει πώς και γιατί οι αστοί κρίνουν πάντοτε με βάση τα δικά τους ταξικά συμφέροντα, ποτέ με βάση τις ανάγκες του λαού για ειρήνη και προκοπή, είναι που και σήμερα η αστική τάξη της Κύπρου παλεύει μανιωδώς να ξεχάσει ο κυπριακός λαός. Ωστε να μη βγάλει και σήμερα κρίσιμα συμπεράσματα για τις εξελίξεις.

Για την «προδοτική στάση της Ελλάδας τότε», που την καθόρισαν τα ταξικά συμφέροντα που εξυπηρετούσε η Χούντα. Για τα ίδια ταξικά συμφέροντα που με ευλάβεια υπηρέτησαν και όλες οι «εγγυήτριες δυνάμεις», που από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας τής «φύτεψαν» ξένες στρατιωτικές βάσεις οι οποίες μάλιστα αποτελούν «κυρίαρχο έδαφος» της Βρετανίας.

Είναι τα ίδια ταξικά συμφέροντα που σήμερα μετατρέπουν την Κύπρο σε ευρωατλαντικό αεροπλανοφόρο, καθιστώντας την προκεχωρημένο στόχο των αντίπαλων ιμπεριαλιστικών κέντρων. Τα ίδια ταξικά συμφέροντα που οδηγούν τώρα διά της «ευρωατλαντικής οδού» σε «ντε φάκτο» αναγνώριση της κατοχής από τη «ΝΑΤΟική σύμμαχο».

Είναι τα ίδια ταξικά συμφέροντα που θέλουν ο κυπριακός λαός να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων την Ιστορία της πατρίδας του. Να παρατηρεί τα παιδιά του ενώ παίζουν στις πλατείες και να σκέφτεται απλά ότι «δεν τρέχει τίποτα», ενώ δίπλα ακριβώς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ μαζεύουν τα πιο σύγχρονα φονικά μέσα κι η αστική τάξη της Κύπρου ζητά και χειροκροτήματα για την «τεχνολογική τους υπεροχή». Να μην αμφισβητεί ούτε λεπτό αν, τελικά, η «άμυνα» που στήνεται στο νησί είναι άμυνα για το δικό του όφελος, ή σκάβει τον λάκκο του...