Την ίδια στιγμή, περίπου 200 Ελληνες, επιβάτες και πλήρωμα που ταξίδευαν με κρουαζιερόπλοια, εγκλωβίστηκαν στο Ντουμπάι και στην Ντόχα, αφού οι εταιρείες κρουαζιέρας ακύρωσαν τα δρομολόγια, επικαλούμενες λόγους ασφαλείας, ενώ εκατοντάδες «ξεροσταλιάζουν» σε αεροδρόμια χωρίς καμία ενημέρωση και βοήθεια, σύμφωνα με τις καταγγελίες σε μια σειρά Μέσα. Επίσης η ομάδα μπάσκετ Κ18 του Αρη εγκλωβίστηκε στο Αμπού Ντάμπι, όπου είχε ταξιδέψει για να λάβει μέρος σε τουρνουά. Την ίδια στιγμή, εντός του Περσικού Κόλπου βρίσκονται 10 πλοία ελληνικής σημαίας με 85 Ελληνες ναυτικούς (βλ. σχετικό θέμα).

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, το ελληνικό ΥΠΕΞ αρκέστηκε στην έκδοση τηλεφωνικών γραμμών έκτακτης ανάγκης ανά χώρα και πλατφορμών εγγραφής επαναπατρισμού, στη λογική «κάτσε και περίμενε», στο «πνεύμα της ευρύτερης ευρωπαϊκής πρακτικής», την ώρα που - ενδεικτικά - στα ΗΑΕ βρίσκονται περίπου 15.000 Ελληνες, με τους 2.500 από αυτούς να έχουν ήδη κάνει εγγραφή στη σχετική πλατφόρμα, προκειμένου να γυρίσουν πίσω όσον το δυνατόν αμεσότερα και ασφαλέστερα.

Σοβαρά προβλήματα αντιμετωπίζουν και Ελληνες που βρίσκονται σε άλλες χώρες και επρόκειτο να επιστρέψουν στη χώρα μας μέσω της Μέσης Ανατολής. Σύμφωνα με καταγγελία που έφτασε στον «Ριζοσπάστη» είναι εγκλωβισμένοι στο Τόκιο περίπου 200 Ελληνες φοιτητές από το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, από την Αρχιτεκτονική Κρήτης και άλλα ΑΕΙ, οι οποίοι βρέθηκαν τις προηγούμενες μέρες στην ιαπωνική πρωτεύουσα μαζί με τους καθηγητές τους στο πλαίσιο εκπαιδευτικών επισκέψεων.

Οπως έγινε γνωστό, η πτήση με την οποία ήταν προγραμματισμένη η επιστροφή των παιδιών ακυρώθηκε, με αποτέλεσμα να παραμείνουν στο Τόκιο μαζί με τους συνοδούς καθηγητές αλλά και με εργαζόμενους των ταξιδιωτικών πρακτορείων, «μέχρι νεωτέρας», με τη μόνη επιλογή που τους δόθηκε να είναι πτήση με άλλη εταιρεία, με ενδιάμεσο σταθμό κάποια άλλη χώρα. Να πληρώσουν δηλαδή δύο επιπλέον πανάκριβα εισιτήρια, αφού αυτό από Τόκιο κοστίζει τουλάχιστον 1.000 - 1.500 ευρώ!

Και στην περίπτωση αυτή το επιτελικό αστικό κράτος έδειξε την επιλεκτική «ανικανότητά» του, με εκπροσώπους του υπουργείου Εξωτερικών με τους οποίους ήλθαν σε επικοινωνία οι ανάστατοι γονείς των φοιτητών να δηλώνουν πως «δεν γνωρίζουν κάτι περαιτέρω», πετώντας το «μπαλάκι» των ευθυνών στην ελληνική πρεσβεία στο Τόκιο. Η δε ελληνική πρεσβεία στην ιαπωνική πρωτεύουσα δήλωσε ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι, γιατί «δεν υπάρχει προτεραιότητα», ενώ αρνήθηκε να καλύψει μέχρι και τη διατροφή των εγκλωβισμένων φοιτητών και συνοδών! Αποτέλεσμα όλων αυτών; Οι Ελληνες φοιτητές και οι συνοδοί τους να παραμείνουν εγκλωβισμένοι στην Ιαπωνία και να εξαναγκάζονται να πληρώσουν από την τσέπη τους τόσο τη διαμονή όσο και τη σίτισή τους, για τα οποία ούτε η ελληνική πρεσβεία αναλαμβάνει, ούτε προφανώς και η συνεργαζόμενη με το ταξιδιωτικό γραφείο ασφαλιστική εταιρεία, αφού όπως λέει «η ασφάλεια δεν προβλέπει αποζημίωση για περιπτώσεις πολέμου!».

Και ενώ η αγωνία για τους Ελληνες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι χτυπάει «κόκκινο», η κυβερνητική κοροϊδία από αυτούς που με χέρια και με πόδια έχουν στηρίξει τους μακελάρηδες ΗΠΑ - Ισραήλ να εξαπολύσουν τον νέο όλεθρο αγγίζει κι αυτή ταβάνι, μοιράζοντας δεσμεύσεις και διαπιστευτήρια περί «σχεδίου επαναπατρισμού». Με τον Κυρ. Μητσοτάκη να δηλώνει σε τηλεδιάσκεψη που είχε με τους επικεφαλής των πρεσβειών και προξενείων της Ελλάδας σε Κύπρο, Ιράν και Μέση Ανατολή πως πρώτη προτεραιότητα είναι η «ασφάλεια» και ο επαναπατρισμός των ανθρώπων αυτών, όταν όμως «αποκατασταθεί η εναέρια κυκλοφορία και το επιτρέψουν οι συνθήκες επί του εδάφους»...

Σε ερώτηση μάλιστα αναφορικά με την τύχη των 85 Ελλήνων ναυτεργατών οι οποίοι έχουν παγιδευτεί στην περιοχή, και την κίνηση των σχετικών διαδικασιών από το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, κυνικά απάντησε πως «εφόσον υπάρξει κάποια τέτοια ανάγκη, προφανώς το υπουργείο Εξωτερικών θα κάνει τις απαραίτητες ενέργειες, αλλά επιχειρησιακά δεν πρόκειται να προβώ σε κάτι περισσότερο, να πω κάτι περισσότερο, γιατί δεν έχω κάποια παραπάνω ενημέρωση». Αποδεικνύοντας και πάλι ότι για τους ιμπεριαλιστές και τις κυβερνήσεις τους καμία «ανάγκη» δεν υπάρχει όταν πρόκειται για τις ζωές των εργαζομένων, του λαού και των παιδιών του, μπροστά στα κέρδη, στα συμφέροντα και τους πολέμους των λίγων...