Οι τοποθετήσεις των αστικών κομμάτων φανέρωσαν ότι πίσω από τις δήθεν «αντιπολιτευτικές» κορόνες κρύβεται η πλήρης ταύτισή τους με τη στρατηγική του κεφαλαίου, αφού είτε ως «ορθολογικοί λογιστές», είτε ως «πράσινοι λαγοί», είτε ως «ηθικοί κριτές», όλοι μαζί εγγυήθηκαν ότι ο λογαριασμός της ενεργειακής φτώχειας και της πολεμικής εμπλοκής θα φορτωθεί στις πλάτες του λαού, προκειμένου να μείνει ανέγγιχτη η κερδοφορία των ομίλων και η «πράσινη στρατηγική» της ΕΕ.

Κατά τη συζήτηση, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και οι υπόλοιποι έστησαν έναν γύρο τεχνητής αντιπαράθεσης με επίκεντρο τη σκανδαλολογία και τα περί «αδιαφάνειας» στις επιδοτήσεις, σε μια συνειδητή επιχείρηση αποπροσανατολισμού, προκειμένου να μείνει στο απυρόβλητο η στρατηγική ταύτιση όλων τους στις κατευθύνσεις της ΕΕ για την «πράσινη μετάβαση», την «απελευθέρωση της Ενέργειας» και το Χρηματιστήριο Ενέργειας, που μετέτρεψαν το κοινωνικό αγαθό της Ενέργειας σε πανάκριβο εμπόρευμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, εμφανιζόμενος ως ο πιο «προκομμένος» διαχειριστής, κατέκρινε την κυβέρνηση για την πρόωρη αποπληρωμή των δανείων του πρώτου μνημονίου, όχι γιατί ματώνει ο λαός για να ξεπληρωθούν οι δανειστές, αλλά γιατί η κίνηση δεν είναι αρκετά «συμφέρουσα» για το κεφάλαιο με όρους «καθαρών τρεχουσών αξιών». Πρότεινε μειώσεις - ψίχουλα στον ΕΦΚ και άλλες «παρεμβάσεις», υποσχόμενος μια «πιο δίκαιη» μοιρασιά της φτώχειας.

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχασε ευκαιρία για ακόμη μια φορά να επιβεβαιώσει τον ρόλο του ως το «δεξί χέρι» της αντιλαϊκής στρατηγικής, συμφωνώντας με την εγκληματική εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Επιπλέον, η επιμονή του στη «μαζική μεταφορά σε σταθερά τιμολόγια» αποτελεί το απόλυτο δώρο στους παρόχους, αφού επιδιώκει το «κλείδωμα» των τιμών σε επίπεδα - φωτιά, εξασφαλίζοντας σταθερή κερδοφορία για τους ομίλους και νομιμοποίηση της ακρίβειας για τον λαό. Προκλητικά, μάλιστα, ο αγορητής του ΠΑΣΟΚ «πόνεσε» για τις εταιρείες εμπορίας και τους πρατηριούχους, βάζοντας στην ίδια μοίρα τα κέρδη των μεσαζόντων με την απόγνωση των εργαζομένων.

Η Ελληνική Λύση επιδόθηκε στην αναζήτηση μιας «εξυπνότερης» διαχείρισης προς όφελος της καπιταλιστικής σταθερότητας, με τον ειδικό αγορητή της να επιδίδεται σε μια λογιστική ανάλυση, καταλήγοντας ότι το συνολικό κόστος των 206 εκατομμυρίων ευρώ είναι «ελάχιστο μέρος της υπερφορολόγησης».

Η Νέα Αριστερά παρουσίασε περίπου ως «φυσικό νόμο» τη φτώχεια του λαού, ενώ η κριτική της περί «αμορτισέρ» της κρίσης ήρθε να αποτελέσει το γνώριμο σοσιαλδημοκρατικό «πλυντήριο», προτείνοντας επί της ουσίας μια «δίκαιη» μοιρασιά της ζημιάς, για να μη «σπάσει» η λεγόμενη κοινωνική συνοχή.

Ενώ η Πλεύση Ελευθερίας, με την εμμονή της στον «νομικισμό» και τη «διαφάνεια», λειτούργησε ως βιτρίνα της αστικής νομιμότητας, καλώντας τον λαό να περιμένει λύσεις από τους ίδιους τους θεσμούς που νομιμοποιούν τη ληστεία του, παρουσιάζοντας την ενεργειακή φτώχεια ως ζήτημα «κακών διαδικασιών» και «διαφθοράς»...

Η ΠΝΠ εγκρίθηκε με τις ψήφους των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα κόμματα να ψηφίζουν «παρών». Το ΚΚΕ καταψήφισε αναδεικνύοντας τόσο τις τεράστιες ευθύνες της κυβέρνησης, που φορτώνει τα βάρη της εμπλοκής στον πόλεμο και της κερδοφορίας των καπιταλιστών στις πλάτες του λαού, όσο και τον χαρακτήρα των μέτρων - κοροϊδία που στην πραγματικότητα αφορούν τη θωράκιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας, από τη φοροληστεία του λαού. Και παράλληλα ανέδειξε τα αιτήματα του εργατικού - λαϊκού κινήματος, που παλεύει για μέτρα ουσιαστικής στήριξης, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, κατάργηση της φοροληστείας.