Συγκεκριμένα, μίλησε για «την ανάγκη της πραγματικής ενεργοποίησης της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής της ΕΕ», το άρθρο 42, παράγραφος 7 της Συνθήκης της ΕΕ, ισχυριζόμενος ότι «η Ελλάδα, πρώτη ευρωπαϊκή χώρα, έσπευσε να στηρίξει την Κύπρο όταν αυτή δέχθηκε επίθεση» (αποσιωπώντας ότι πήγαν να καλύψουν τις βρετανικές βάσεις και την ανάπτυξη αμερικανοΝΑΤΟικών δυνάμεων στην Ανατ. Μεσόγειο, όπως ακριβώς έκαναν για τη Βουλγαρία με Patriot και F-16 σε αναζήτηση γεωστρατηγικής αναβάθμισης), ζητώντας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο «έναν σαφή οδικό χάρτη για το πώς μπορούμε αυτήν την ουσιαστικά άτυπη ενεργοποίηση του άρθρου 42, 7 να τη μετατρέψουμε σε μια θεσμικά στέρεη επιλογή, την οποία θα έχουν οι ευρωπαϊκές χώρες σε περίπτωση που δεχθούν εκ νέου κάποια επίθεση». Μια τοποθέτηση που με το πρόσχημα της προστασίας από τις απειλές της τουρκικής αστικής τάξης (η οποία από την ΕΕ θεωρείται «στρατηγικός εταίρος»), δημιουργεί τις προϋποθέσεις για «αυτόματη» συμμετοχή στους νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις.

Επεκτάθηκε και στις «οικονομικές και ενεργειακές επιπτώσεις αυτής της μεγάλης κρίσης», όπου φυσικά η ντόπια αστική τάξη δεν είναι αμέτοχη, καθώς μπλέκεται στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τις επιλογές στο ενεργειακό μείγμα που συμφέρει τμήματα του κεφαλαίου, τη μονοκαλλιέργεια του Τουρισμού κ.ά., και αφού έκανε ένα ευχολόγιο... «να πρυτανεύσει η λογική και να σταματήσουν εκατέρωθεν επιθέσεις σε υποδομές Ενέργειας στην ευρύτερη περιοχή» (!), έθεσε ως «πρώτο μέλημα την προστασία των Ευρωπαίων καταναλωτών, ειδικά των πιο αδύναμων συμπολιτών μας, αλλά και των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων, έτσι ώστε να μην πληγεί κι άλλο η ανταγωνιστικότητά τους». Οπου «μέτρα για τους καταναλωτές», έμμεσες επιδοτήσεις στους ομίλους από την άλλη τσέπη του λαού.

Αλλωστε, για τον λαό δεν περισσεύει τίποτα από το γνωστό ...τσάι με συμπάθεια, αφού για πολλοστή φορά επικαλέστηκε τις «δημοσιονομικές δυνατότητες» της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας, ζητώντας «ευρωπαϊκές απαντήσεις, σε περίπτωση που αυτή η κρίση παραταθεί και οδηγήσει σε παρατεταμένα αυξημένες τιμές και στο φυσικό αέριο αλλά και στα καύσιμα», μια από τα ίδια δηλαδή με τα μέτρα κατά την προηγούμενη ενεργειακή κρίση που δίνουν με το ένα χέρι για να τα πάρουν με το άλλο, κατευθύνοντας πάντα πόρους σε τομείς και κλάδους που ενδιαφέρουν το κεφάλαιο.

Τέλος, την ώρα που από παντού φανερώνεται η κτηνωδία των κάθε λογής δουλεμπορικών γραφείων και με βάση το ευρωενωσιακό «Δίκαιο» στο Αιγαίο σκοτώνονται πρόσφυγες και μετανάστες, ο Μητσοτάκης ουσιαστικά κάλεσε σε κλιμάκωση της καταστολής γιατί «η κρίση αυτή δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να οδηγήσει την Ευρώπη να αντιμετωπίσει μια νέα προσφυγική κρίση», ζητώντας «ένα σαφές μήνυμα, λοιπόν, ότι η Ευρώπη θα προστατεύσει τα εξωτερικά της σύνορα και δεν θα επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος», είπε σε άλλη μια επίδειξη απανθρωπιάς, για τους ξεριζωμένους των δικών τους πολέμων.