Η συμμετοχή στην απεργία ήταν άλλωστε σχεδόν καθολική στα μεγάλα εργοστάσια του κλάδου. Εργάτες και εργάτριες από μεγάλους χώρους δουλειάς, όπως από τον «Παυλίδη», την «Pepsico», την «Tasty Food», τη «ΔΕΛΤΑ», την «Παπαδοπούλου», αψήφισαν κάθε λογής εμπόδια και απειλές και συμμετείχαν περήφανα στην απεργία, διαδηλώνοντας πίσω από τα πανό τους.

Εκεί τους βρήκαμε κι εμείς να μεταφέρουν την αγωνία τους για την κατάσταση που επικρατεί στους χώρους δουλειάς, «βλέποντας» σε αρκετές περιπτώσεις τους εαυτούς τους στα συντρίμμια του μπισκοτάδικου των Τρικάλων.

Γι' αυτό και η απεργιακή συγκέντρωση έγινε βήμα καταγγελίας αντίστοιχων συνθηκών «κινδύνου - θανάτου» σε μια σειρά χώρους, σαν αυτές που επικρατούσαν στη «Βιολάντα» και βγαίνουν τώρα στη δημοσιότητα.

«Το σύνολο των εργαζομένων δεν δούλεψε σήμερα», λέει εργάτης από μεγάλο εργοστάσιο στον Αγιο Στέφανο μιλώντας στον «Ριζοσπάστη». «Απαιτούμε να μην υπάρξει κανένας νεκρός ξανά, να παρθούν μέτρα υγείας και ασφάλειας. Ολες αυτές τις μέρες, στις συζητήσεις που κάναμε, λέγαμε πως οι 5 συναδέλφισσες από τη "Βιολάντα" είναι δικοί μας άνθρωποι, είναι σαν να πέθαναν δικοί μας άνθρωποι, βλέπουμε τον εαυτό μας στο πρόσωπο αυτών των γυναικών», τονίζει χαρακτηριστικά. Και προσθέτει ότι στο εργοστάσιο δουλεύουν σε εξαντλητικούς ρυθμούς, σε υποστελεχωμένες βάρδιες, με την εργοδοσία να μην υπολογίζει τίποτα μπροστά στα κέρδη.

Στο ερώτημα ποια ακριβώς είναι η κατάσταση που επικρατεί, ο εργάτης μας απαντά πως «δεν γίνονται οι έλεγχοι που θα έπρεπε, και επιπλέον οι συνάδελφοι κάνουν δουλειά για 2, έχουμε όλοι προβλήματα με τα χέρια μας, με τα πόδια μας. Το επιχειρησιακό Σωματείο κάνει συνεχώς παρεμβάσεις για την καθαριότητα. Επίσης μας λείπουν μηχανήματα, οι μηχανές δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ και έχει να γίνει σωστή συντήρηση πάνω από 2 χρόνια για να δουλεύουν έτσι όπως πρέπει. Ούτε η εβδομαδιαία συντήρηση γίνεται, μπροστά στο να βγει η παραγωγή».

«Αυτό μας έκανε να απεργήσουμε: Είναι αδέρφια μας, οικογένειά μας και δεν θέλουμε να ξανασυμβεί τέτοιο έγκλημα», μας λένε τρεις εργάτες - δύο γυναίκες και ένας άντρας - που κρατούσαν το πανό του Σωματείου Εργαζόμενων από ένα ακόμα εργοστάσιο που αποτελεί «σήμα κατατεθέν» του κλάδου. Συνεχίζοντας τονίζουν ότι «κάθε μέρα είναι κίνδυνος από την εντατικοποίηση, την πίεση. "Παραγωγή, κάντε παραγωγή" μας λένε, δεν τους νοιάζει τίποτα άλλο. Εχουμε λιποθυμίες, χτυπήματα, σπασίματα, να ανεβοκατεβαίνει η πίεσή μας, τα πάντα κάθε μέρα».

Δίπλα, συνάδελφός τους, νέος σε ηλικία, επιβεβαιώνει κουνώντας το κεφάλι. «Θέλω να προσθέσω ότι υπάρχουν εργαλεία που θέλουν συντήρηση, θέλουν αλλαγή, αλλά λόγω "κόστους" δεν τα αλλάζουν, μένουμε με τα ίδια και μπορεί να προκληθεί ατύχημα». Ρωτήσαμε τι παρεμβάσεις έχει κάνει το Σωματείο. «Βεβαίως και έχει κάνει, και το αποφεύγουν», μας λέει χαρακτηριστικά.

«Φυσικά υπάρχει και εδώ νυχτερινή βάρδια και δουλεύουν γυναίκες, όπως και στη "Βιολάντα"», τονίζει η τρίτη εργαζόμενη. «Το εργοστάσιο λειτουργεί με 3 βάρδιες, δουλεύουν γυναίκες για παραπάνω μεροκάματο, γιατί το πρωί κρατάνε τα εγγόνια τους, τι να κάνουν;».

Και όχι μόνο αυτό, αλλά όπως μας αναφέρουν το εργοστάσιο έχει πολλούς ενοικιαζόμενους, που φτάνουν μέχρι και το 1/5 του προσωπικού. Υπάρχει ακόμα και εργολαβική εταιρεία που «νοικιάζει» προσωπικό «για 10-12 χρόνια ολόκληρα με ορισμένου χρόνου συμβάσεις, ενώ μας λένε πως είναι "προτέρημα" αν θα γίνει κάτι σαν μονιμοποίηση», τονίζουν.

Οπως μας εξηγούν, κάθε 3 χρόνια (36 μήνες) τους σταματάνε, αλλάζοντας τις συμβάσεις, ώστε να μην έχουν αξίωση να γίνουν μόνιμοι, αλλά και για να μην μπορούν να διεκδικήσουν 3ετίες. Ετσι, για χρόνια ολόκληρα βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας.

Τη μεγάλη επιτυχία της απεργίας στον χώρο τους μας μεταφέρουν και εργάτες από μεγάλο εργοστάσιο γάλακτος. «Και στο γάλα και στο γιαούρτι η συμμετοχή άγγιξε το 99%», μας λέει εργάτρια, ενώ από το πρωί το Σωματείο έδινε τη μάχη της περιφρούρησης. Συνεχίζοντας τονίζει ότι τα ζητήματα υγείας και ασφάλειας είναι κομβικά για όλους τους εργαζόμενους. «Οι εγκαταστάσεις χρειάζονται συντήρηση, και μπορεί να εφαρμόζονται τα Μέσα Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ) αλλά αυτό δεν φτάνει από μόνο του», προσθέτει. Αλλωστε, ποιο «ΜΑΠ» θα μπορούσε π.χ. να σώσει τις εργάτριες στη «Βιολάντα»;

«Πρώτη μέρα που μαθεύτηκε το έγκλημα στη "Βιολάντα", ταυτιστήκαμε», μας λέει εργάτρια από άλλο μεγάλο μπισκοτάδικο: «Φοβηθήκαμε ότι θα το πάθουμε εμείς, γιατί ζούμε τα ίδια πράγματα, οι εγκαταστάσεις είναι παλιές, η κατάσταση μέσα στο εργοστάσιο είναι ίδια με αυτή στη "Βιολάντα". Ο φόβος όμως έσπασε, ούτως ή άλλως δεν κουβεντιάζεται και τίποτε άλλο αυτές τις μέρες, και είπαμε πως δεν θα αφήσουμε το έγκλημα αυτό έτσι, ούτε για τις συναδέλφισσές μας που χάθηκαν, ούτε για εμάς».

Αλλος εργάτης, τεχνικός από βιομηχανία, βλέπει τον εαυτό του στην ίδια θέση. Κι αυτό γιατί όπως εξηγεί «μπορεί να μην έχουμε από κάτω μας προπάνιο, όμως δεν έχει ενεργοποιηθεί το ATEX κάνα δυο φορές». Πρόκειται για το απαραίτητο σύστημα ασφαλείας σε χώρους που εκτίθενται σε δυνητικά εκρήξιμες ατμόσφαιρες.

Συνεχίζοντας τονίζει πως «η εργοδοσία κάθε μέρα που περνάει προσπαθεί να κόψει προσωπικό, είτε στο τεχνικό είτε σε ορόφους στην παραγωγή. Τι σημαίνει αυτό; Οτι ένας θα κάνει τη δουλειά για δύο, με αποτέλεσμα να φοβάσαι. Χτυπάει το τηλέφωνο για βλάβη και δεν ξέρω τι συμβαίνει, δεν ξέρω καν τι μπορεί να έχει γίνει, και αυτό συμβαίνει σε όλες τις γραμμές της παραγωγής».