Την κεντρική ομιλία έκανε ο Γιάννης Γκιόκας, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Δεν πέρασε παρά ελάχιστο διάστημα για να επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ σχετικά με την πορεία των διεθνών εξελίξεων. Αυτό δεν το λέμε για να ευλογήσουμε τα γένια μας και για να πούμε ότι το ΚΚΕ έχει ικανότητα πρόβλεψης - αν και είναι πολύ σημαντικό στοιχείο, ειδικά στις σημερινές συνθήκες, η ικανότητα πρόβλεψης. Το λέμε για να δείξουμε ότι οι εξελίξεις προχωράνε με πολύ μεγάλη ταχύτητα, πολλές φορές γρηγορότερα από κάθε πρόβλεψη, και αυτό απαιτεί από το ΚΚΕ, τα μέλη και τους φίλους του Κόμματος, το εργατικό - λαϊκό κίνημα, αγωνιστική εγρήγορση, ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ετοιμότητα, μεγαλύτερη ευθύνη και ικανότητα δράσης κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Αλλωστε ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, και μάλιστα με τάση κλιμάκωσης και γενίκευσης, δεν είναι ένα ακόμη συνηθισμένο γεγονός στο πλαίσιο της καπιταλιστικής εξέλιξης, αλλά μια κατάσταση που διαμορφώνει νέα δεδομένα, νέες απαιτήσεις αλλά και νέες δυνατότητες έτσι ώστε ευρύτερες εργατικές - λαϊκές δυνάμεις να αντιληφθούν ότι ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός για την κυριαρχία και το μέγιστο κέρδος δεν διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα, και κυρίως να αντιληφθούν ότι διέξοδο από αυτήν τη βαρβαρότητα μπορεί να δώσει ο ίδιος ο λαός, όταν αποφασίσει να συγκρουστεί με το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης.

Φυσικά, αυτή η συνειδητοποίηση δεν είναι κάτι που γίνεται αυτόματα, αλλά ως αποτέλεσμα της διαφώτισης κόντρα στην άθλια προπαγάνδα του πολέμου που παρακολουθούμε καθημερινά από τα Μέσα Ενημέρωσης, και πάνω απ' όλα μέσα από τη δράση ενάντια στον πόλεμο και στην εμπλοκή της χώρας μας σε αυτόν, δράση που πρέπει να αγκαλιάσει κάθε χώρο δουλειάς, σχολείο, πανεπιστήμιο, κάθε γειτονιά, πόλη και χωριό».

Ανέδειξε πως «μέρα με τη μέρα αποκαλύπτονται τα άθλια και γελοία προσχήματα των ιμπεριαλιστών, που έσπευσε να υιοθετήσει από την πρώτη στιγμή η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και άλλα κόμματα, ότι ο πόλεμος γίνεται δήθεν για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στο Ιράν και την καταστροφή του πυρηνικού του προγράμματος, απλά "θα έπρεπε να επιλεγεί ο δρόμος της διπλωματίας".

Μέρα με τη μέρα όμως γίνεται πιο ορατός ο πραγματικός στόχος του πολέμου, που είναι ο έλεγχος του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και των άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών, των ενεργειακών και εμπορικών δρόμων μιας ευρύτερης περιοχής, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με την Κίνα, που διατηρεί στρατηγικές σχέσεις με το Ιράν. Αλλωστε οι εκατέρωθεν επιθέσεις σε διυλιστήρια, αγωγούς, πλοία, κοιτάσματα, τι άλλο είναι εκτός από την απόδειξη ότι η βάση του πολέμου είναι οι οικονομικοί, εμπορικοί και κυρίως ενεργειακοί ανταγωνισμοί;

Αποκαλύπτεται επίσης ότι η εμπλοκή της χώρας, πέρα από στρατιωτική - πολεμική, με τον κίνδυνο να καταστεί η χώρα στόχος αντιποίνων, είναι πρωτίστως οικονομική, ότι η ελληνική αστική τάξη διεκδικεί μερίδιο από τη λεία του πολέμου, από το πλιάτσικο σε βάρος άλλων λαών, ότι είναι χωμένη μέχρι τον λαιμό στους ενεργειακούς πολέμους.

Και τελικά αποκαλύπτεται και κάτι ακόμη, που είναι το πιο σημαντικό: Οτι δεν υπάρχει ενιαίο εθνικό συμφέρον, ότι υπάρχουν δύο πατρίδες. Οτι υπάρχει η Ελλάδα των αφεντικών, που κερδίζει σε καιρό ειρήνης και προσδοκά ακόμη μεγαλύτερα κέρδη σε καιρό πολέμου, και υπάρχει και η Ελλάδα των εργαζομένων, που χάνει σε καιρό ειρήνης και χάνει ακόμη περισσότερα σε καιρό πολέμου».

Κλείνοντας αναφέρθηκε στην ανάγκη σήμερα ο λαός να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων και να οργανώσει την πάλη του ενάντια στους πολεμικούς σχεδιασμούς και στην εμπλοκή της χώρας σε αυτούς:

«Το κρίσιμο, συνεπώς, είναι ο λαός να αντιληφθεί ότι αυτές οι δύο Ελλάδες δεν συναντιούνται ποτέ και πουθενά. Γι ' αυτό, όχι απλά δεν πρέπει να υποστείλει τη σημαία των αναγκών του στο όνομα των έκτακτων συνθηκών και του πολέμου, αλλά τώρα περισσότερο από ποτέ πρέπει να βγει στο προσκήνιο, να οργανώσει την πάλη και τη διεκδίκησή του. Να μη δεχτεί να πληρώσει αυτός τα σπασμένα του πολέμου, να απαιτήσει την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Η ικανότητα του λαού, πρώτα και κύρια του κινήματος, των πιο πρωτοπόρων αγωνιστικών δυνάμεων να ερμηνεύουν τις εξελίξεις δεν είναι μειονέκτημα, είναι πλεονέκτημα, είναι πολύτιμο εφόδιο. Γιατί έτσι δεν θα βλέπουν μόνο τους κινδύνους, αλλά θα βλέπουν και τις δυνατότητες, θα αποκτούν ετοιμότητα και σταθερή πυξίδα για να βρουν τη μόνη διέξοδο στα σημερινά αδιέξοδα του συστήματος, που είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με την εξουσία του κεφαλαίου, η πάλη για τον σοσιαλισμό».