Η ανακοίνωση του Γάλλου Προέδρου Εμ. Μακρόν τη Δευτέρα ότι η Γαλλία θα παίξει ρόλο «προηγμένης πυρηνικής ομπρέλας» για ευρωπαϊκά κράτη, ανάμεσά τους και την Ελλάδα, έρχεται να προσθέσει άλλο ένα σημαντικό βήμα στην προώθηση της λεγόμενης «στρατηγικής αυτονομίας» της ΕΕ από τις ΗΠΑ, εν μέσω σφοδρών αντιθέσεων μέσα στο ευρωατλαντικό μπλοκ και σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας για μελλοντικές ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις.

Την ίδια ώρα έρχεται να επιβεβαιώσει με εμφατικό τρόπο ότι και αυτή η περιβόητη «αυτονομία» του ευρωενωσιακού ιμπεριαλιστικού κέντρου προϋποθέτει την ακόμα βαθύτερη εμπλοκή των λαών στους επικίνδυνους ανταγωνισμούς, που μπορεί να οδηγήσουν ακόμα και σε πυρηνικό όλεθρο.

Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι οι γαλλικές ανακοινώσεις πραγματοποιούνται σε μια περίοδο που πλέον δεν υπάρχει καμία συμφωνία για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων, μετά και τη λήξη της Συνθήκης New START μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας στις αρχές Μάρτη, ενώ όλες οι πυρηνικές δυνάμεις παίρνουν μέτρα ενίσχυσης και εκσυγχρονισμού του καταστροφικού πυρηνικού τους οπλοστασίου.

Το γαλλικό κεφάλαιο διεκδικεί αναβαθμισμένο γεωπολιτικό ρόλο και παίζει το «χαρτί» των πυρηνικών όπλων, καθώς η Γαλλία είναι η μόνη χώρα της ΕΕ που διαθέτει πυρηνικά, τα οποία μάλιστα υπάγονται στο γαλλικό δόγμα και δεν εντάσσονται στο ΝΑΤΟ. Η Βρετανία είναι η δεύτερη ευρωπαϊκή χώρα με πυρηνικά, αλλά ενταγμένα στην «αποτροπή» του ΝΑΤΟ και με εξάρτηση από τις ΗΠΑ.

Εκτός από την Ελλάδα, στη γαλλική «πυρηνική ομπρέλα» εντάσσονται μέχρι στιγμής η Γερμανία (ως «βασικός εταίρος»), το Ηνωμένο Βασίλειο, η Πολωνία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Σουηδία και η Δανία. Είναι χαρακτηριστικό όμως ότι μόνο η Γαλλία θα παίρνει απόφαση για χρήση πυρηνικών όπλων, ανάλογα με τα ιδιαίτερα συμφέροντα και τα ανταλλάγματα. Υπογραμμίζονται η «μη κοινή λήψη αποφάσεων» και η «πλήρης αυτονομία των πυρηνικών πόρων».

Οσα είπε ο Μακρόν δημιουργούν ένα σκόπιμα «γκρίζο» μοντέλο «κοινής στάσης», αλλά όχι κοινού ελέγχου: «Οι σύμμαχοι θα είναι πιο στενά ενσωματωμένοι στη γαλλική πυρηνική δύναμη, αλλά δεν θα έχουν δικαίωμα βέτο, ούτε νομικά εγγυημένη προστασία».

Με φόντο την ένταση των αντιθέσεων και στο εσωτερικό της ΕΕ, ο Γάλλος Πρόεδρος δήλωσε ρητά ότι δεν θα υπάρχει κοινή ευθύνη με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες για την εκτόξευση πυρηνικών πυραύλων, καμία κοινή αξιολόγηση κινδύνου και κανένας κοινός ορισμός ζωτικών συμφερόντων με τους «εταίρους».

Ο Μακρόν επέμεινε μάλιστα ότι οι «κόκκινες γραμμές» του Παρισιού δεν χρειάζεται να είναι απολύτως ευανάγνωστες, και ότι τα «ζωτικά συμφέροντα» δεν μπορούν να περιοριστούν στο φυσικό περίγραμμα των εθνικών συνόρων, δίνοντας έτσι μια «ευρωπαϊκή διάσταση» των «ζωτικών συμφερόντων», χωρίς να κατονομάζει συγκεκριμένους «συμμάχους» ή περιοχές.

Με δυο λόγια, χώρες όπως η Ελλάδα θα μπορούν να φιλοξενούν πυρηνικά στο έδαφός τους, να συμμετέχουν σε πυρηνικές ασκήσεις και ως εκ τούτου να γίνουν στόχος πυρηνικού πλήγματος από «εχθρικές δυνάμεις» στο όνομα των «ευρωπαϊκών συμφερόντων», δείχνοντας έτσι και μια επιλογή του ελληνικού κεφαλαίου.

Η γαλλική «πυρηνική αποτροπή» σημαίνει ότι «στρατηγικές αεροπορικές δυνάμεις» θα «εξαπλωθούν στα βάθη της ευρωπαϊκής ηπείρου», κάτι που «σαν ένα αρχιπέλαγος δυνάμεων θα περιπλέξει τους υπολογισμούς των αντιπάλων, δίνοντας στην προηγμένη αποτροπή μεγάλη αξία».

Να σημειωθεί πως η Γαλλία ανακοίνωσε ότι θα αυξήσει τον αριθμό των αναπτυγμένων πυρηνικών κεφαλών, που σήμερα είναι περίπου 300, αλλά δεν θα δημοσιεύει πλέον κανένα αριθμητικό στοιχείο.

Ως αντάλλαγμα για τον «εξευρωπαϊσμό της γαλλικής πυρηνικής αποτροπής», ο Μακρόν κάλεσε τους Ευρωπαίους «εταίρους» να αντισταθμίσουν τις αδυναμίες της Γαλλίας σε βασικούς συμβατικούς τομείς, ιδίως στην αεράμυνα και σε άλλους κρίσιμους παράγοντες.

Η Γαλλία θα συνεργαστεί με τη Βρετανία και τη Γερμανία σε «έργα πυραύλων πολύ μεγάλου βεληνεκούς» στο πλαίσιο αυτής της στενότερης, ενισχυμένης συνεργασίας, είπε ο Γάλλος Πρόεδρος.

Την περασμένη βδομάδα πάντως ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ δήλωσε ότι η Βρετανία ήταν έτοιμη «για άλλη μια φορά» να προστατεύσει τους Ευρωπαίους «συμμάχους», με το πυρηνικό της οπλοστάσιο.

«Μιλάμε για μια μεσοπρόθεσμη έως μακροπρόθεσμη προοπτική. Στο άμεσο μέλλον η συμβολή των ΗΠΑ παραμένει απαραίτητη», επισημαίνουν Αμερικανοί αναλυτές...