Εκεί «σαν μια γροθιά» οι απεργοί, με πλήθος νεολαίας, ακόμα και αυτοαπασχολούμενους της πόλης, γυναίκες των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων έδωσαν αγωνιστική απάντηση στους εκμεταλλευτές που μπουρλοτιάζουν τη ζωή των εργατών και όλων των λαών.

Μαχητικά πίσω από τα πανό των Σωματείων τους και με την πρωτόγνωρη συμμετοχή στην πλ. Δημοτικού Θεάτρου, οι εργάτες του Πειραιά διαδήλωσαν πως δεν θα πεθάνουν για τα κέρδη των καπιταλιστών, δεν θα γίνουν μηχανή στα κανόνια του πολέμου.

Κάνοντας την κεντρική ομιλία, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Μάρκος Μπεκρής τόνισε πως «παλεύουμε όλοι μαζί ενάντια στα σχέδια που μετατρέπουν τις περιοχές μας σε κρίκους της πολεμικής εμπλοκής - σχέδια που πάνε χέρι-χέρι με τη μετατροπή των χώρων δουλειάς μας σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες με τσακισμένα εργατικά δικαιώματα, χωρίς Συλλογικές Συμβάσεις, χωρίς προστασία της ζωής μας, με καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα».

Ξεχωριστή αναφορά έκανε στην κοινή, ευρωπαϊκή και μεσογειακή διεθνιστική μέρα δράσης των λιμενεργατών (βλ. σελ. 22) που λέει καθαρά και δυνατά: «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο». Και, όπως είπε, αυτήν τη δράση «την ξέρουμε καλά, γιατί έχουμε εμπιστοσύνη στους εργάτες στα λιμάνια και παντού, θα έχει πολύ μεγάλη επίδραση, αποτελεί το πρώτο βήμα που θα συσπειρώσει και άλλους».

«Δεν ανεχόμαστε να μετατρέπονται οι περιοχές μας σε ορμητήρια κατά άλλων λαών, να αξιοποιείται η δουλειά μας για τους πολεμικούς τους σκοπούς και ταυτόχρονα να βρισκόμαστε στο μάτι του κυκλώνα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που δεν έχουν καμία σχέση με τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα - γινόμενοι μάλιστα μαγνήτης πιθανών αντιποίνων», ανέφερε ακόμα ο πρόεδρος του ΕΚΠ, ξεκαθαρίζοντας ότι η απεργία έγινε «συλλογική απάντηση των εργατών που αρνούνται να γίνουν αναλώσιμα γρανάζια στα σχέδια του κεφαλαίου, των εφοπλιστών, των πολυεθνικών και των κυβερνήσεων όλων των αποχρώσεων, όπως και της ελληνικής, της ΝΔ. Είναι μια απάντηση εργατών που δεν δέχονται να παίζεται η ζωή τους κορόνα - γράμματα για τα κέρδη και τους πολέμους των λίγων».

Μιλώντας μάλιστα για τα εργοδοτικά εγκλήματα, ανέδειξε ότι «η ζωή μας μπαίνει στη ζυγαριά και πάντα χάνει απέναντι στο κέρδος των αφεντικών. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ζούμε δίπλα στα καζάνια του θανάτου στο Πέραμα και τη Δραπετσώνα. Πάνω από 140 καζάνια μέσα στον οικιστικό ιστό, δίπλα σε σπίτια, σχολεία, αθλητικούς χώρους, χώρους δουλειάς. Ζούμε κυριολεκτικά πάνω σε μια πυριτιδαποθήκη».

Κατήγγειλε το γεγονός ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε πολεμικό ορμητήριο, αναδεικνύοντας ότι «πλοία με πολεμικό υλικό περνούν από τον Πειραιά, την Αλεξανδρούπολη, το Λαύριο, τη Θεσσαλονίκη. Μας θέλουν συνένοχους σε πολέμους που δεν έχουν καμία σχέση με τα συμφέροντα των εργαζομένων. Μιλάνε για 800 δισεκατομμύρια που μαζεύει η ΕΕ για την πολεμική οικονομία. Μιλάνε για 27 δισεκατομμύρια που θα πληρώσει ο ελληνικός λαός για εξοπλισμούς που δεν υπηρετούν την άμυνα, αλλά τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ απέναντι σε Κίνα και Ρωσία. Την ίδια ώρα, μας λένε να σφίξουμε το ζωνάρι, να δουλεύουμε 13 ώρες, να δεχτούμε ευελιξία, μισθούς πείνας, ανασφάλεια, καταστολή, πλειστηριασμούς και τη ληστεία των ασφαλιστικών μας ταμείων».

Την έναρξη της απεργιακής συγκέντρωσης είχε κάνει νωρίτερα ο αντιπρόεδρος της ΕΝΕΔΕΠ, Δαμιανός Βουδιγάρης, ο οποίος ανέβηκε στο βήμα πιάνοντας τη μέση του και δείχνοντας να ζορίζεται, με τη συγκέντρωση να ...παγώνει. Ζήτησε «συγγνώμη γιατί πονάει», και ότι δεν μπορεί να σταθεί πολύ όρθιος, με τους απεργούς να τον κοιτούν αποσβολωμένοι. Ο λόγος, όπως εξήγησε, είναι ότι την Πέμπτη «έπεσε από τα σύννεφα» για αυτό που έμαθε για τον Παναγόπουλο, με τους συγκεντρωμένους να ξεσπούν σε γέλια και χειροκροτήματα.

Στη συνέχεια σημείωσε πως ο Πειραιάς είναι ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα παγκοσμίως, «εκεί όπου περνά το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου της χώρας μας. Και αυτός ο πλούτος είναι βαμμένος με τον ιδρώτα και το αίμα των λιμενεργατών. Τα λιμάνια δουλεύουν non stop. Οι γερανοί και οι νταλίκες δεν σταματούν λεπτό και οι λιμενεργάτες νιώθουν στο πετσί τους την εντατικοποίηση».

Στην επιτυχία της απεργίας αναφέρθηκε ο Ακης Αντωνίου, πρόεδρος του παραρτήματος Πειραιά του Συνδικάτου Μετάλλου, σημειώνοντας ότι «δεν είναι λίγο να σταματάει η δραστηριότητα σε πολύ βασικούς τομείς της οικονομίας».

Ο Κώστας Γενηδούνιας, πρόεδρος του Σωματείου Μηχανοδηγών έλξης, απηύθυνε κάλεσμα μαζικής συμμετοχής στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα στις 28 Φλεβάρη για τα 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη.

Ο Δημήτρης Εφιετζής, πρόεδρος του Συνδικάτου Χημικής Βιομηχανίας, αναφέρθηκε στην οργή που διακατέχει τους εργαζόμενους για το έγκλημα στο μπισκοτάδικο με τις 5 νεκρές εργάτριες, σημειώνοντας πως και στη χημική βιομηχανία επικρατούν οι ίδιες συνθήκες.

Ο Σπύρος Βέρας, αντιπρόεδρος της ΕΛΜΕ Πειραιά, επεσήμανε τις επιπτώσεις στη ζωή των παιδιών από την πολιτική της κερδοφορίας των ομίλων, τονίζοντας πως «δεν δίνουν δεκάρα για τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών».

Η Κλειώ Βασιλειάδου, από το Σωματείο Εργαζόμενων στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, ανέδειξε τα οξυμένα προβλήματα των εργαζομένων στον χώρο, σημειώνοντας ότι τώρα έρχονται αντιμέτωποι με τη μετεγκατάστασή τους, που είναι στον «αέρα» μετά την παραχώρηση του ΣΕΦ, αλλά και τη μάχη για αυξήσεις και Συλλογικές Συμβάσεις.

Το απεργιακό μήνυμα των ναυτεργατών μετέφερε ο Αποστόλης Κυπραίος, πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ, τονίζοντας ότι παλεύουν ενάντια στην κυβερνητική πολιτική που μετατρέπει σε κάτεργα τα βαπόρια. Από το βήμα της συγκέντρωσης κατήγγειλε τη στάση του προέδρου της ΠΕΝΕΝ Αντ. Νταλακογιώργου, που έκανε ξεχωριστή συγκέντρωση μακριά από τα σωματεία, ενώ όταν ναύτες πήγαν εκεί για να χαιρετίσουν τους συγκεντρωμένους, ο εν λόγω συνδικαλιστής αρνήθηκε να τους δώσει τον λόγο!