Τα αντικρουόμενα συμφέροντα μέσα στον ευρωατλαντικό άξονα δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν και αυτό είναι σημαντικό μάθημα για τους λαούς, που χρόνια οι κυβερνήσεις τούς πουλούσαν το παραμύθι ότι το ΝΑΤΟ «μας προστατεύει».

Από τις απειλές των ΗΠΑ να αποκτήσουν τη Γροιλανδία και το «άδειασμα» των Ευρωπαίων στην Ουκρανία, μέχρι τις διαφορετικές πορείες που ακολουθούν στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, τα μονοπώλια που συγκρούονται για αγορές, πρώτες ύλες, διαδρομές Ενέργειας και εμπορευμάτων σπρώχνουν τη δική τους «ατζέντα».

Πρόκειται για αντιθέσεις που συσσωρεύουν περισσότερο «μπαρούτι», καθώς όλο και περισσότερα ανταγωνιστικά σχέδια διασταυρώνονται στα διάφορα ιμπεριαλιστικά μέτωπα.

Μόνο τη βδομάδα που μας πέρασε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντ. Τραμπ και ο ΥΠΕΞ Μ. Ρούμπιο διατύπωσαν αμφιβολίες για το κατά πόσο τα αμερικανικά συμφέροντα εξυπηρετούνται μέσα από το ΝΑΤΟ, απειλώντας να επανεξετάσουν τη συμμετοχή τους. Οι Ευρωπαίοι αμφισβητούν ότι οι ΗΠΑ «θα ήταν εκεί γι' αυτούς» και επιδιώκουν «στρατηγική αυτονομία» από την Ουάσιγκτον, προκειμένου - όπως λένε - η Ευρώπη να εξελιχθεί σε «παγκόσμιο γεωπολιτικό παίκτη».

Τη μια «λυκοσυμμαχία» των μονοπωλίων ετοιμάζεται να τη διαδεχτεί ενδεχομένως μια άλλη. Διαμορφώνεται ένα «πιο ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ» και η Ευρώπη «επωμίζεται την ευθύνη», είπε τηλεφωνικά ο Πρόεδρος της Φινλανδίας στον Αμερικανό ομόλογό του μία μέρα πριν από το διάγγελμα Τραμπ την Τετάρτη το βράδυ, στο οποίο τελικά δεν συμπεριέλαβε κάποια αναφορά για το ΝΑΤΟ.

Καθώς το ρήγμα μεγαλώνει, τα σχέδια για ένα «ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ» - πολεμικά και επικίνδυνα για τους λαούς - έχουν μπει στο «χαρτί». Μία από αυτές τις μελέτες, του International Institute for Strategic Studies, τοποθετεί το κόστος, αν αποχωρούσαν οι ΗΠΑ, σε περίπου 1 τρισ. δολάρια σε βάθος 25ετίας. Το Ινστιτούτο του Κιέλου για την Παγκόσμια Οικονομία υπολόγισε ότι η Ευρώπη θα χρειαστεί 300.000 επιπλέον στρατιώτες και αύξηση στρατιωτικών δαπανών κατά τουλάχιστον 290 δισ. δολάρια ετησίως βραχυπρόθεσμα, ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τη Ρωσία.

Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, η ταυτόχρονη εξέλιξη των πολεμικών συγκρούσεων στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή δεν συνιστά απλώς μια συγκυριακή συνύπαρξη. Αποτυπώνει τη σταδιακή ενοποίηση δύο μετώπων στην ευρύτερη ιμπεριαλιστική σύγκρουση. Σε αυτό το φόντο αναδεικνύεται μια κρίσιμη διάσταση: Οι δύο πυλώνες του ευρωατλαντικού στρατοπέδου δεν αντιμετωπίζουν τα δύο μέτωπα με τον ίδιο τρόπο.

Οι ΗΠΑ δίνουν προτεραιότητα στη Μέση Ανατολή και στην αντιπαράθεση με το Ιράν, ενώ η ευρωπαϊκή πτέρυγα του ΝΑΤΟ παραμένει προσηλωμένη στην Ουκρανία ως «υπαρξιακό ζήτημα ασφάλειας». Η απόκλιση αυτή οδηγεί σε διαρκείς συγκρούσεις και παζάρια μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο, οξύνοντας τις μεταξύ τους αντιθέσεις.