RIZOSPASTIS

Σας καλωσορίζουμε στην Καισαριανή, σε έναν τόπο ποτισμένο με το αίμα των 200 κομμουνιστών, οι περισσότεροι από αυτούς εργάτες - συνδικαλιστές, που εκτελέστηκαν από τους ναζί την 1η Μάη του 1944.

Πρόσφατα, είδαν το φως της δημοσιότητας φωτογραφικά ντοκουμέντα από την εκτέλεσή τους που συγκίνησαν όλο τον ελληνικό λαό. Δείχνουν το θάρρος και τη λεβεντιά με την οποία στάθηκαν απέναντι στους δήμιούς τους.

Στάθηκαν με ψηλά το κεφάλι, όπως αρμόζει σε ανθρώπους που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στον αγώνα για το υψηλότερο και ευγενικότερο ιδανικό, για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα δεσμά του κεφαλαίου, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Από αυτόν τον τόπο θυσίας και αγώνα για την ελευθερία, στέλνουμε σήμερα μήνυμα διεθνιστικής αλληλεγγύης και κοινού αγώνα των λαών.

Καλωσορίζουμε τον ΓΓ της ΠΣΟ, σύντροφο Πάμπη Κυριτσή. Καλωσορίζουμε τις αντιπροσωπείες από την ηρωική Παλαιστίνη. Καλωσορίζουμε τους συντρόφους από τη Βενεζουέλα. Καλωσορίζουμε τους συντρόφους από την Κύπρο και τη Γερμανία. Στέλνουμε εγκάρδιο χαιρετισμό στους συντρόφους μας στην Κούβα, που δεν κατάφεραν να είναι εδώ μαζί μας σήμερα επειδή δίνουν περήφανο αγώνα ενάντια στις συνέπειες του εγκληματικού αποκλεισμού των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ, που θέλουν να στραγγαλίσουν τον κουβανικό λαό.

RIZOSPASTIS

Δίνουμε από εδώ την υπόσχεση ότι θα βαδίσουμε στον δρόμο που ο Φιντέλ και ο Τσε Γκεβάρα έδειξαν στους λαούς, θα δυναμώσουμε την αλληλεγγύη μας και η Κούβα θα σταθεί όρθια και θα νικήσει! Καλωσορίζουμε τους εκπροσώπους των συνδικάτων και των λιμανιών από τις χώρες που βρεθήκαμε μαζί στον μεγάλο διεθνιστικό αγώνα της 6ης Φλεβάρη, στα 20 λιμάνια, στις 7 χώρες της Ευρώπης και της Μεσογείου.

Η παρουσία σας εδώ είναι μεγάλη τιμή για μας. Είναι δύναμη. Είναι μήνυμα. Είναι απόδειξη ότι οι εργάτες, όταν αποφασίζουν να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλο, μπορούν να σπάνε τα σύνορα που βάζουν οι κυβερνήσεις, τα μονοπώλια, οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις και συμμαχίες. Οταν διαχωρίζουν τα ταξικά τους συμφέροντα από αυτά των εκμεταλλευτών τους, όταν οργανωθούν και παλέψουν για το δίκιο τους μπορούν να φέρουν τα «πάνω - κάτω».

Σήμερα δεν συναντιόμαστε απλώς για μια τυπική ανταλλαγή χαιρετισμών. Συναντιόμαστε σε μια πολύ επικίνδυνη περίοδο για τους λαούς. Σε μια περίοδο που ο κόσμος φλέγεται από πολέμους, από ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και επεμβάσεις, που ματώνουν τους λαούς για τα κέρδη των λίγων. Για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο βρισκόμαστε τόσο κοντά σε έναν Γ' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

O πόλεμός τους είναι η συνέχεια της εκμετάλλευσης με άλλα μέσα. Οπως λέει ο Μπρεχτ: «Ο πόλεμος τους σκοτώνει ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους». Ο πλανήτης μετατρέπεται σε πολεμική αρένα για τους ανταγωνισμούς ΗΠΑ - ΕΕ με Κίνα - Ρωσία για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Από την Παλαιστίνη μέχρι την Ουκρανία, από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα, από τη Λατινική Αμερική μέχρι την Αφρική, ο καπιταλισμός δείχνει ξανά το πραγματικό του πρόσωπο.

Το πρόσωπο της βαρβαρότητας. Το πρόσωπο της εκμετάλλευσης. Το πρόσωπο του πολέμου. Οι καιροί επιβάλλουν ετοιμότητα παρέμβασης και ταχύτητα δράσης. Και γι' αυτό έχει τεράστια σημασία η σημερινή μας συνάντηση. Γιατί επιβεβαιώνει ότι απέναντι στη διεθνή οργάνωση του κεφαλαίου, απέναντι στις κυβερνήσεις του, απέναντι στο ΝΑΤΟ, στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ενωση, υπάρχει και πρέπει να δυναμώσει η διεθνής οργάνωση της εργατικής τάξης, η διεθνής αλληλεγγύη, ο κοινός αγώνας των λαών.

Θέλουμε πρώτα απ' όλα να εκφράσουμε από αυτό το βήμα τη βαθιά μας αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό. Στον λαό που εδώ και δεκαετίες ματώνει, αλλά δεν σκύβει το κεφάλι. Στον λαό που σήμερα βιώνει μια πραγματική γενοκτονία από το κράτος - δολοφόνο του Ισραήλ, με τη στήριξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και όλων όσοι ξεπλένουν ή δικαιολογούν αυτό το έγκλημα.

Θέλουμε να το πούμε καθαρά: Η Παλαιστίνη δεν είναι μόνη. Ο αγώνας του Παλαιστινιακού λαού είναι και δικός μας αγώνας. Είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων, όλων των λαών που δεν δέχονται να συμβιβαστούν με το άδικο, με τη σφαγή, με την κατοχή, με τον ξεριζωμό. Απαιτούμε εδώ και τώρα να σταματήσει κάθε στήριξη στο Ισραήλ. Απαιτούμε να αναγνωριστεί το ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Απαιτούμε να μην υπάρξει καμία συμμετοχή της Ελλάδας σε αποστολές, σε σχέδια κατοχής, σε μεταφορά πολεμικού υλικού που στρέφεται ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό. Θέλουμε επίσης να χαιρετίσουμε τους συντρόφους από τη Βενεζουέλα. Η παρουσία σας εδώ θυμίζει σε όλους ότι ο ιμπεριαλισμός δεν επιτίθεται μόνο με βόμβες. Επιτίθεται και με αποκλεισμούς, με οικονομικό στραγγαλισμό, με απειλές, με ανατροπές, με επεμβάσεις κάθε είδους. Επιτίθεται σε κάθε λαό που δεν βολεύει τα σχέδιά του. Και γι' αυτό η αλληλεγγύη των λαών είναι όπλο. Είναι ασπίδα. Είναι δύναμη αντίστασης.

Ιδιαίτερα θέλουμε να χαιρετίσουμε τους συναδέλφους από τα λιμάνια και τα συνδικάτα που βρεθήκαμε μαζί στον αγώνα της 6ης Φλεβάρη. Εκείνη η κινητοποίηση ήταν μια πολύ μεγάλη στιγμή. Δεν ήταν μια συνηθισμένη «ημέρα δράσης». Ηταν ένα βήμα ουσιαστικού διεθνιστικού συντονισμού της εργατικής τάξης. Ηταν μια έμπρακτη απόδειξη ότι οι λιμενεργάτες, οι εργάτες στις μεταφορές, οι εργάτες που βρίσκονται σε κρίσιμους τομείς της παραγωγής και της διακίνησης, μπορούν να μπουν εμπόδιο στα σχέδια των ιμπεριαλιστών. Είκοσι λιμάνια σε επτά χώρες έστειλαν το ίδιο μήνυμα: Τα λιμάνια δεν είναι για να υπηρετούν τον πόλεμο. Δεν είναι για να μεταφέρουν θάνατο. Δεν είναι για να γίνονται ορμητήρια των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Αυτό το μήνυμα έχει μεγάλη αξία. Γιατί βγήκε από την ίδια τη δράση των εργατών. Οχι από λόγια. Οχι από ευχές. Αλλά από οργανωμένη στάση, από απεργία, από κινητοποίηση, από σύγκρουση. Και αυτό ακριβώς είναι που φοβούνται οι κυβερνήσεις και τα αφεντικά. Μην τυχόν και οι εργάτες καταλάβουν τη δύναμή τους. Μην τυχόν και οι εργάτες αρχίσουν να δρουν συντονισμένα. Μην τυχόν και οι εργάτες που κινούν τα λιμάνια, τα καράβια, τα τρένα, τα εργοστάσια, τις αποθήκες, αποφασίσουν ότι δεν θα υπηρετήσουν τα σχέδια του πολέμου.

Στην Ελλάδα το ξέρουμε καλά αυτό. Το ζούμε κάθε μέρα. Η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη συναίνεση των άλλων κομμάτων του ευρωατλαντισμού, έχει μπλέξει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Βάσεις παντού. Λιμάνια στη διάθεση των ΑμερικανοΝΑΤΟικών. Φρεγάτες έξω από τα σύνορα. Στρατιωτικές αποστολές. Συμφωνίες που βάζουν τον λαό μας σε όλο και μεγαλύτερο κίνδυνο.

Και όλα αυτά τα βαφτίζουν «ασφάλεια», «σταθερότητα», «εθνικό συμφέρον». Λένε ψέματα. Δεν έχουν καμία σχέση με την ασφάλεια του λαού. Δεν έχουν καμία σχέση με την ειρήνη. Δεν έχουν καμία σχέση με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του λαού. Εχουν σχέση μόνο με τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, με τα συμφέροντα των εφοπλιστών, των ενεργειακών κολοσσών, των πολεμικών βιομηχανιών, με την προσπάθεια της ελληνικής αστικής τάξης να αναβαθμίσει τη θέση της μέσα στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Και ο λογαριασμός, όπως πάντα, πάει στον λαό. Πληρώνει ο λαός με ακρίβεια. Πληρώνει ο λαός με χαμηλούς μισθούς. Πληρώνει ο λαός με διάλυση του εργάσιμου χρόνου. Πληρώνει ο λαός με φοροληστεία. Πληρώνει ο λαός με εγκαταλελειμμένα νοσοκομεία, σχολεία, υποδομές. Πληρώνει ο λαός με ανασφάλεια στη δουλειά, στη ζωή, στο μέλλον των παιδιών του. Από τη μια δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς, για ΝΑΤΟικές αποστολές, για τις ανάγκες της πολεμικής οικονομίας. Και από την άλλη, ψίχουλα για μισθούς, για συντάξεις, για Υγεία, για Παιδεία, για μέτρα προστασίας της ζωής του λαού.

Ενα πολύτιμο στήριγμα και μακρύ χέρι των μονοπωλιακών ομίλων, των κυβερνήσεων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ μέσα στο εργατικό κίνημα είναι ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός. Είναι στοιχισμένος με τους στόχους της πολεμικής προετοιμασίας και της πολεμικής οικονομίας. Στηρίζει τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, το αιματοκύλισμα των λαών και ξεπλένει το κράτος - δολοφόνο του Ισραήλ. Η έκφρασή του στην Ελλάδα είναι η ηγεσία της ΓΣΕΕ, που υπέγραψε την κατάπτυστη συμφωνία με την κυβέρνηση και τον ΣΕΒ για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, κρατώντας τους κλαδικούς μισθούς καθηλωμένους κοντά στον κατώτατο μισθό, προκειμένου να διασφαλίζονται η κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλιακών ομίλων, αλλά και να προωθούν το 13ωρο.

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα. Και γι' αυτό λέμε: Η πάλη ενάντια στον πόλεμο δεν χωρίζεται από την πάλη ενάντια στην εκμετάλλευση. Είναι ένας ενιαίος αγώνας. Γιατί ο ίδιος αντίπαλος που μας θέλει φτηνούς εργάτες, χωρίς δικαιώματα, χωρίς Συλλογικές Συμβάσεις, χωρίς ελεύθερο χρόνο, χωρίς προστασία, είναι ο ίδιος που θέλει και τα λιμάνια, τα καράβια, τις υποδομές, τη χώρα ολόκληρη, γρανάζι της πολεμικής μηχανής. Ο ίδιος που μετράει τα πάντα με βάση το κέρδος. Το κέρδος που γεννά τα Τέμπη. Το κέρδος που γεννά τα εργοδοτικά εγκλήματα. Το κέρδος που γεννά τη φτώχεια. Το κέρδος που γεννά και τον πόλεμο.

Γι' αυτό και το σύνθημα «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» έχει τόσο μεγάλη δύναμη. Γιατί λέει την αλήθεια. Γιατί εκφράζει αυτό που ζουν οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρα. Αυτό που χρειάζεται λοιπόν σήμερα είναι ένα εργατικό κίνημα πιο δυνατό, πιο μαχητικό, πιο οργανωμένο. Ενα κίνημα ριζωμένο στους χώρους δουλειάς. Με ζωντανά συνδικάτα. Με συμμετοχή των εργαζομένων.

Με ιδιαίτερη φροντίδα για τους νέους εργαζόμενους, τις γυναίκες, τους μετανάστες, τους πιο ευάλωτους. Με σταθερό μέτωπο απέναντι στην εργοδοσία, στις κυβερνήσεις, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Ενα κίνημα που δεν θα παρακαλά. Δεν θα περιμένει σωτήρες. Δεν θα διαλέγει ποιος διαχειριστής του συστήματος είναι λιγότερο κακός. Αλλά θα οργανώνει τη σύγκρουση με την πολιτική που τσακίζει τις ζωές μας.

Σε αυτήν την προσπάθεια, η διεθνής αλληλεγγύη είναι πολύτιμη. Γιατί μας βοηθά να βλέπουμε καθαρότερα ότι ο αγώνας μας δεν είναι τοπικός, ούτε εθνικός, ούτε αποσπασματικός. Είναι κοινός αγώνας της τάξης μας απέναντι σε έναν κοινό αντίπαλο. Και γι' αυτό έχει μεγάλη σημασία να συνεχίσουμε. Να μη μείνει η 6η Φλεβάρη ένα σημαντικό αλλά μεμονωμένο βήμα. Να αποκτήσει συνέχεια. Να βαθύνουν οι σχέσεις των συνδικάτων μας. Να ανταλλάσσουμε πείρα. Να δυναμώνουμε τον συντονισμό. Να προετοιμάζουμε νέες κοινές πρωτοβουλίες. Να χτίζουμε ένα όλο και πιο σταθερό διεθνές μέτωπο εργατικής αλληλεγγύης και αγώνα. Αυτό είναι το δικό μας χρέος απέναντι στην εποχή. Απέναντι στους λαούς που ματώνουν. Απέναντι στα παιδιά που δολοφονούνται στην Παλαιστίνη. Απέναντι στους εργαζόμενους που στενάζουν σε κάθε χώρα. Απέναντι στην ίδια την τάξη μας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στη δύναμη των εργαζομένων. Την έχουμε δει στους μεγάλους αγώνες. Την έχουμε δει στις απεργίες. Την έχουμε δει στα λιμάνια, στα εργοστάσια, στους δρόμους. Την έχουμε δει όταν οι εργάτες σηκώνουν κεφάλι και λένε: μέχρι εδώ.

Αυτόν τον δρόμο θα συνεχίσουμε. Με οργάνωση στα συνδικάτα. Με κοινή δράση των εργαζομένων και των λαών. Με αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη. Με αλληλεγγύη στη σοσιαλιστική Κούβα. Με αλληλεγγύη στον λαό της Βενεζουέλας. Με αλληλεγγύη στον λαό του Ιράν. Με αλληλεγγύη σε κάθε λαό που αγωνίζεται ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Με αγώνα για να μη γίνουν τα λιμάνια, οι πόλεις και οι χώρες μας ορμητήρια πολέμου. Με αγώνα για δουλειά και ζωή με δικαιώματα. Στέλνουμε από εδώ ένα καθαρό μήνυμα: Καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους. Εξω η Ελλάδα από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς. Καμία συμμετοχή στους ΕυρωΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς. Καμιά αποστολή στρατευμάτων έξω από τα σύνορα. Να κλείσουν οι βάσεις. Λευτεριά στην Παλαιστίνη. Οι λαοί θα σώσουν τους λαούς, στον δρόμο της οργάνωσης, της αλληλεγγύης και της ανατροπής».