Τα πανηγύρια της κυβέρνησης αναπαρήγαγε χτες στην Επιτροπή ο εισηγητής της ΝΔ Δ. Μαρκόπουλος με διάφορες επικίνδυνες αστειότητες περί «belharra της ενεργειακής μας διπλωματίας» και άλλα τέτοια.

Ακολούθησε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Στ. Παπασταύρου, ο οποίος αναπαρήγαγε τα περί σταθερότητας και «ψήφου εμπιστοσύνης στην Ελλάδα» από τις δύο μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου στις οποίες η κυβέρνηση παραχωρεί τον φυσικό πλούτο. Επιχειρώντας να διασκεδάσει και τις εντυπώσεις γύρω απ' το άρθρο 30, για το οποίο έγινε πολλή συζήτηση και που ούτε λίγο ούτε πολύ προβλέπει αποζημίωση της κοινοπραξίας αν μελλοντικά μια συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με τη Λιβύη θίξει τα συμφέροντά της, ισχυρίστηκε πως «η συμβατική πρόβλεψη ακόμα και ακραίων περιπτώσεων είναι νομική πρακτική για την προστασία και τα αποζημιωτικά δικαιώματα... δεν συνιστά αποδοχή των περιπτώσεων αυτών»! Μάλιστα, συνεργάτες του επιχείρησαν, παρέχοντας διευκρινίσεις σε δημοσιογράφους, να ισχυριστούν ότι το αντίθετο θα συμβεί, δηλαδή η κοινοπραξία θα αποζημιώσει την Ελλάδα σε μια τέτοια περίπτωση!

Ο υπουργός θύμισε στα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης ότι η στρατηγική τους σύμπλευση είναι αποτυπωμένη στις συγκεκριμένες αποφάσεις της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ το 2011, της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου, αργότερα του ΣΥΡΙΖΑ που διαπραγματεύτηκε και συμφώνησε συμβάσεις τις οποίες αργότερα η ΝΔ έφερε στη Βουλή.

Τη σύμπλευση αυτή επιβεβαίωσαν με τις παρεμβάσεις τους ο Φ. Παρασύρης του ΠΑΣΟΚ όταν διεκδίκησε για λογαριασμό του κόμματός του τα εύσημα, επειδή ήταν αυτό, όπως είπε, που θεμελίωσε τη διαδικασία εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων το 2011. Ο Μ. Ζαμπάρας του ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι εξυπηρετούνται γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα άλλων χωρών, ότι οι Ελληνες πληρώνουν πανάκριβη ενέργεια λόγω της «βίαιης» απολιγνιτοποίησης που έφερε η ΝΔ, κρύβοντας φυσικά ποιος άνοιξε τον δρόμο.

Η βουλευτής του ΚΚΕ Αφροδίτη Κτενά τόνισε ότι η συζήτηση διεξάγεται στο φόντο της εγκληματικής επίθεσης στο Ιράν και σημείωσε πως όσο το κριτήριο είναι το κέρδος και η θωράκιση των μονοπωλίων, θα την πληρώνουν οι λαοί που βρίσκονται σε σταυροδρόμια ή σε δρόμους Ενέργειας ή κάθονται πάνω σε πλουτοπαραγωγικές πηγές.

«Εκχωρείτε τον φυσικό πλούτο της χώρας σε μονοπώλια για δεκαετίες. Τον κλέβετε στην κυριολεξία από τον ελληνικό λαό και τον παραδίδετε στη "Chevron" (...) η συνολική έκταση που παραδίδεται είναι της τάξης των 47.000 km. Αυτό για να καταλάβουν όσοι μας ακούν, η συνολική έκταση της χώρας μας είναι 132.000 km. (...) Επίσης παραδίδετε πλούτο που σύμφωνα με τον κ. Μανιάτη, τον τότε υπουργό της κυβέρνησης Παπανδρέου το 2011, εκτιμούσε ότι στο Ιόνιο μόνο μπορεί να υπάρχουν αποθέματα έως 500 εκατομμύρια βαρέλια με έσοδα 15 έως 20 δισ. ευρώ».

Η Αφρ. Κτενά κατήγγειλε ότι η κυβέρνηση εγγυάται την απρόσκοπτη κερδοφορία της «Chevron» και θέτει σε αμφισβήτηση τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Οπως σημείωσε: «Δεν μπορεί να ερμηνευτεί διαφορετικά το άρθρο 30 παράγραφος 3 που υπάρχει μόνο στις συμβάσεις για τα οικόπεδα στα νότια της Κρήτης (...) Λέτε ότι θα αποζημιώσετε τη "Chevron" στο ενδεχόμενο για απώλεια περιοχών στις οποίες η Ελλάδα δεν θα διαθέτει πλέον δικαιώματα. Αρα λοιπόν, αν δεν υπάρξει συμφωνία οριοθέτησης τι θα γίνει; Θα σταματήσει το έργο; Δεν θα υλοποιηθεί η σύμβαση;...».

Ακόμα, κατήγγειλε ότι η εμπλοκή σε αυτό το γεωπολιτικό παζάρι εκθέτει τον λαό μας σε θανάσιμους κινδύνους και ανέδειξε επιπλέον το ζήτημα της ενεργειακής αυτάρκειας της χώρας, λέγοντας πως δεν υπάρχει καμία εγγύηση για τον λαό, που μόνο ενεργειακή φτώχεια έχει να περιμένει όσο τον πλούτο της χώρας λυμαίνονται τα μονοπώλια.

«Είναι τεράστιες ευθύνες των κομμάτων που παραπλανούν ότι ο λαός μας θα φάει με χρυσά κουτάλια μέσα από τέτοιες εκμεταλλεύσεις (...) Καμία προστασία, καμία διαφύλαξη δικαιωμάτων, πλούτου δεν μπορεί να εγγυηθεί οποιοδήποτε κόμμα, οποιαδήποτε κυβέρνηση υποστηρίζει τα συμφέροντα των λίγων. Σε συνθήκες καπιταλισμού όλα αυτά γίνονται στόχος, επειδή ακριβώς στο επίκεντρο και της ενεργειακής πολιτικής βρίσκεται το επιχειρηματικό υπερκέρδος. Αρα και οι όποιες ρυθμίσεις έρχονται να το υπηρετήσουν είναι σε ευθεία αντίθεση με τα λαϊκά συμφέροντα» κατέληξε.