Ηταν άλλωστε πολλές οι επισημάνσεις των σωματείων που είχαν μεταφερθεί και με τον πιο σαφή τρόπο, όπως οι προειδοποιήσεις του Εργατικού Κέντρου, με καταγγελίες στην Επιθεώρηση Υγείας και Ασφάλειας για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι παραπονούνταν ότι μύριζαν υγραέριο, όμως η εργοδοσία καθησύχαζε. Τελικά το εργοστάσιο τινάχτηκε στον αέρα, ακριβώς επειδή η εργοδοσία, κυνηγώντας το άμεσο και μέγιστο κέρδος, με την κάλυψη όλων των σχετικών νόμων των κυβερνήσεων, δεν πήρε τα κατάλληλα μέτρα για τα οποία προειδοποιούσαν τα σωματεία και οι εργαζόμενοι.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Κέρδη ζαλίζουν, κλάδοι και χώροι - «καμάρια» για τις κυβερνήσεις, «πρότυπα υγιούς επιχειρηματικότητας», αποδεικνύονται ομαδικοί τάφοι για τους εργάτες.

Οι προειδοποιήσεις των σωματείων πριν γίνουν τέτοια «ατυχήματα» αποδεικνύουν ότι πρόκειται για προδιαγραμμένα εγκλήματα. Αποδεικνύουν ότι το κεφάλαιο ματώνει την εργατική τάξη, αφού τα κέρδη του απαιτούν φτηνή εργατική δύναμη, και μπροστά σ' αυτό αποδεικνύεται αδίστακτο.

Ο «Ριζοσπάστης» θυμίζει σήμερα αντίστοιχα εργοδοτικά εγκλήματα που συγκλόνισαν την εργατική τάξη, και που κάθε φορά αποδεικνύεται ότι «η εργοδοσία ήξερε» και το κράτος ήταν «ενήμερο», αφού εργατικά σωματεία και άλλοι φορείς είχαν πει τα πράγματα με το όνομά τους.

Ηταν μεσημέρι της 7ης Σεπτέμβρη 1999 όταν χτύπησε ο μεγάλος σεισμός της Πάρνηθας, αφήνοντας πίσω του συντρίμμια σε όλη την Αττική και 145 νεκρούς.

Από αυτούς οι 40 πέθαναν στο μεροκάματο, αφού ο σεισμός τούς βρήκε στα πόστα τους, σε εργοστάσια που αποδείχθηκαν φέρετρα, με σοβαρά προβλήματα στατικότητας και άλλες μοιραίες ελλείψεις. «Ρικομέξ», «Φαράν», «Φιαλοπλάστ», «Φουρλή» ήταν μερικοί από τους χώρους δουλειάς όπου βρήκαν τραγικό θάνατο οι εργάτες.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της «Φαράν», για την οποία η Ομοσπονδία Εργαζόμενων στο Φάρμακο είχε κάνει συγκεκριμένες καταγγελίες: «Στην πτέρυγα που κατέρρευσε δεν υπήρχε έξοδος κινδύνου, ενώ η εξωτερική σκάλα που διέθετε το κτίριο ήταν από τα πρώτα κομμάτια του εργοστασίου που διέλυσε ο σεισμός».

Για το συγκεκριμένο εργοστάσιο μάλιστα υπήρχε στα χέρια της εργοδοσίας έκθεση μηχανικού από 13 χρόνια πριν, η οποία αγνοήθηκε επιδεικτικά. Σε αυτήν επισημαινόταν ότι το κτίριο «δεν ενδείκνυται για τις προβλεπόμενες ανάγκες» του εργοστασίου, καθώς είχε «ζημιές στα υποστυλώματα» από τον σεισμό του 1981. Σε μια ανατριχιαστική προειδοποίηση, τονιζόταν πως στο μέλλον «δεν θα ήταν ικανό να αντεπεξέλθει, κυρίως σε περίπτωση σεισμού»! Η έκθεση απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και εστάλη σε άλλο τεχνικό γραφείο, ώστε να βγάλει το «επιθυμητό» πόρισμα. Οπως αποκαλύφθηκε μετά, ήδη από το 1964, όταν κατασκευάστηκαν το υπόγειο, το ισόγειο και ο πρώτος όροφος, δεν εφαρμόστηκαν τα προβλεπόμενα από την άδεια, αλλά μειώθηκαν σημαντικά οι διατομές των υποστυλωμάτων και οι οπλισμοί τους.

Οχι μόνο προδιαγεγραμμένο αλλά και επαναλαμβανόμενο είναι το έγκλημα εργολάβων και εφοπλιστών στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος, όπου δεκάδες εργάτες έχουν βρει φριχτό θάνατο στα βαπόρια που επισκευάζουν.

Οι προειδοποιήσεις των Συνδικάτων είναι συνεχείς προς τις κυβερνήσεις, εστιάζοντας μεταξύ άλλων στα πιστοποιητικά - μαϊμού των «gas free», που σε απανωτά περιστατικά εκρήξεων έστελναν μεταλλεργάτες στον θάνατο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι από τον Δεκέμβρη του 1999 μέχρι τον Φλεβάρη του 2001 τρεις εργάτες κάηκαν ζωντανοί σε βαπόρια όπου εργάζονταν, με την ίδια αιτία: Εκδίδονταν πιστοποιητικά «gas free» από μηχανικούς, τα οποία δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα, αλλά υπηρετούσαν τη ...βιασύνη εφοπλιστών και εργολάβων να ολοκληρώνονται όπως - όπως οι εργασίες.

Το Συνδικάτο Μετάλλου είχε κάνει συγκεκριμένες καταγγελίες, που αγνοήθηκαν από το υπουργείο. Αποτέλεσμα: Στις 20 Οκτώβρη 2001 τεράστια έκρηξη στο δεξαμενόπλοιο «Σέιλορ» αφήνει νεκρούς 5 εργάτες. Η αιτία; Πάλι τα ψεύτικα «gas free» πιστοποιητικά που είχαν εκδοθεί και για το συγκεκριμένο πλοίο, με τις πλάτες του τότε υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας.

Το έγκλημα μάλιστα συνεχίζεται! Τον Ιούλη του 2008 μία ακόμα έκρηξη συγκλονίζει το Πέραμα, αυτήν τη φορά στο αεράδικο πλοίο «Friendship Gas». Ο απολογισμός: 8 νεκροί εργάτες.

Προδιαγεγραμμένο ήταν και το έγκλημα που συνέβη το 2003, με θύματα δύο εργάτες, όταν κατέρρευσε η στοά «610 καμάρες» του ορυχείου βωξίτη στη Γραβιά Φωκίδας, το οποίο ανήκε σε επιχείρηση του τότε προέδρου του ΣΕΒ.

Σαφείς ήταν και τότε οι καταγγελίες στην Επιθεώρηση Μεταλλείων Ν. Ελλάδας τις οποίες είχε κάνει η Ενωση Εργαζόμενων στην «ΑΕΜ Βωξίται».

Είχε εντοπιστεί από τις 19/2/2003 η ανάγκη «να αλλαχτούν οι μελέτες για επιφανειακά κοιτάσματα, λόγω της σαθρότητας των πετρωμάτων». Λίγο καιρό μετά, τον Μάη του 2003, είχε καταγγελθεί πτώση τοιχωμάτων στη στοά «610», κάτι που προειδοποιούσε για το φονικό που κοντοζύγωνε. Ομως «η παραγωγή δεν σταματά»: Αυτό είναι το μότο των βιομηχάνων. Τελικά, στις 19 Σεπτέμβρη 2003 η στοά καταρρέει, καταπλακώνοντας τους δύο εργάτες, που έμειναν στον τόπο.

Τέσσερις νεκροί εργάτες ήταν ο απολογισμός της έκρηξης και της πυρκαγιάς που ξέσπασε στα ΕΛΠΕ Ασπροπύργου τον Μάη του 2015. Ενα ακόμα «ατύχημα» που συνέβη κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης (shutdown), μιας πολύ σύνθετης διαδικασίας στα διυλιστήρια, με ιδιαίτερες απαιτήσεις σε μέτρα υγείας και ασφάλειας.

Κι όμως: Οπως αποδείχθηκε, ήταν θέμα χρόνου να συμβεί και αυτό το πολύνεκρο «ατύχημα». Οπως είχε καταγγείλει συγκεκριμένα το Συνδικάτο Μετάλλου, «το γενικό shutdown των διυλιστηρίων ξεκίνησε χωρίς να προηγηθεί κανένας έλεγχος» από την κυβέρνηση και τις αρμόδιες κρατικές αρχές.

Επιπλέον, υπήρχαν μια σειρά ανησυχητικά στοιχεία και ενδείξεις που ενώ προανήγγειλαν το έγκλημα, αγνοήθηκαν ολοκληρωτικά. «Από τις καταστάσεις προσωπικού των εργαζομένων λείπουν σχεδόν εξολοκλήρου οι τεχνίτες, είναι όλοι βοηθοί και ανειδίκευτοι», έλεγε τότε το Συνδικάτο.

Το πιο χαρακτηριστικό είναι ότι μόλις μία μέρα πριν το μακελειό είχε διαπιστωθεί ξανά διαρροή στο ίδιο σημείο! Ομως δεν θεωρήθηκαν αναγκαίες η έρευνα και η λήψη μέτρων από την εργοδοσία, ενώ λίγες μέρες μετά την πυρκαγιά συνέβη και νέα διαρροή, που από τύχη δεν οδήγησε στο ίδιο αποτέλεσμα.

Οπως επισήμαινε άλλωστε το Συνδικάτο, «3.500 εργαζόμενοι εργάζονταν με ωράρια που κυμαίνονταν από 12ωρα μέχρι και 16ωρα, χωρίς να παίρνουν ούτε καν το ρεπό τους». Και ξεκαθάριζε ότι η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ«δεν μπορεί να επικαλείται άγνοια, αφού τις σχετικές άδειες υπογράφουν οι αρμόδιες υπηρεσίες της Επιθεώρησης Εργασίας. Μάλιστα, σε ό,τι αφορά τα 12ωρα, προσφέρουν και πλήρη κάλυψη στην εταιρεία, η οποία στο πόρισμά της τα χαρακτηρίζει "συνήθη πρακτική" και τα συνεχίζει».

Τον δικό τους «φόρο» αίματος εδώ και δεκαετίες έχουν «πληρώσει» οι εργάτες στη ΛΑΡΚΟ, το εργοστάσιο που τελικά έκλεισε η κυβέρνηση, πετώντας στον δρόμο και στα διάφορα «προγράμματα» εκατοντάδες απολυμένους.

Τα πιο πρόσφατα εγκλήματα έγιναν τον Ιούλη και τον Νοέμβρη του 2019: Στο πρώτο, 36χρονος χτυπήθηκε θανάσιμα στο κεφάλι την ώρα που εργαζόταν σε γερανογέφυρα, και στο δεύτερο 55χρονος σκοτώθηκε από έκρηξη στην αίθουσα της χαλυβουργίας.

Στους 15 μήνες που προηγήθηκαν των δυστυχημάτων, πάνω από 10 ήταν οι καταγγελίες του Συνδικάτου Μετάλλου Φθιώτιδας προς την εργοδοσία, το υπουργείο και την Επιθεώρηση, αφού ήδη γίνονταν εργατικά «ατυχήματα» που προειδοποιούσαν για τα χειρότερα. Στο επίκεντρο των επισημάνσεων του σωματείου ήταν ο παλαιωμένος και ασυντήρητος εξοπλισμός, τα ανεπαρκή μέσα ατομικής προστασίας, η έκθεση σε υψηλές θερμοκρασίες και τοξικές ουσίες, οι συνεχείς υπερωρίες κ.ά. Ακόμα χειρότερες ήταν οι καταγγελίες για εργαζόμενους που εξωθούνταν σε εργασίες άσχετες με το αντικείμενό τους: «Εργαζόμενοι που δεν έχουν ανέβει ποτέ σε ύψος θα ανέβουν, μέρα ή νύχτα, χωρίς να γνωρίζουν τα υποτυπώδη, σε γερανογέφυρες και περιστρεφόμενα ανυψωτικά 25 και 30 μέτρων... Συνάδελφοί τους που δεν έχουν καμία επαφή μέχρι σήμερα με τα ηλεκτροκάμινα θα περπατήσουν επάνω από λουτρό μετάλλου 2.000 βαθμών Κελσίου», ανέφερε χαρακτηριστικά η επιστολή του σωματείου στις 11 Οκτώβρη 2018 στο υπουργείο Εργασίας, στην Επιθεώρηση Εργασίας και στην Επιθεώρηση Μεταλλείων. Λίγους μήνες μετά, θα έπεφταν νεκροί οι προαναφερθέντες εργαζόμενοι.

Ακόμα ένας νεκρός στη μάχη για το μεροκάματο ήταν ο εργάτης που καταπλακώθηκε από βαρύ φορτίο στο αμαξοστάσιο του ΗΣΑΠ στον Πειραιά τον Νοέμβρη του 2025. Ο τεχνίτης δούλευε σε «λάκκους» και τα βαριά αντικείμενα που τον σκότωσαν θα έπρεπε κανονικά να βρίσκονται αλλού.

Και ενώ η διοίκηση της ΣΤΑΣΥ έκανε την ανήξερη, μία μέρα αργότερα ήρθε στο φως επιστολή που είχαν στείλει στην εργοδοσία δύο μέλη της Επιτροπής Υγείας και Ασφάλειας στις 21 Νοέμβρη 2025.

Οι δύο εργαζόμενοι διαπίστωναν ρητά την επικίνδυνη κατάσταση των χώρων εργασίας στο αμαξοστάσιο Πειραιά, εντοπίζοντας ότι «κρίνονται εν γένει ανεπαρκείς», αφού «πολλά σημεία ελλοχεύουν κινδύνους τραυματισμού και το περιβάλλον είναι εξαιρετικά φθοροποιό για την υγεία όλων όσοι εργάζονται σε αυτό».

Αφήσαμε για το τέλος το πιο στυγνό κρατικό έγκλημα των τελευταίων ετών: Αυτό των Τεμπών.

Ηταν 28 Φλεβάρη όταν δύο τρένα κινούνταν σε αντίθετες κατευθύνσεις για 12 ολόκληρα λεπτά. Το αποτέλεσμα ήταν να σταλούν στον θάνατο 57 άνθρωποι, κυρίως νεαρής ηλικίας.

Μόλις 20 μέρες πριν η ΔΕΣΚ Σιδηροδρομικών (συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στον σιδηρόδρομο) ξεκαθάριζαν ότι η κατάσταση είναι οριακή και ότι οι κίνδυνοι τεράστιοι: «Δεν θα περιμένουμε το δυστύχημα που έρχεται, για να τους δούμε να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα κάνοντας διαπιστώσεις». Αλλωστε είχαν προηγηθεί δύο «ατυχήματα» με τρένα εκείνες τις μέρες. Η καταγγελία ήταν σαφής: «Είναι πλέον εξοργιστικό αυτά να αποτελούν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο και να μην παίρνεται κανένα ουσιαστικό μέτρο, να μη δρομολογείται καμία βελτίωση στην υποδομή και λειτουργία, να μην ελέγχονται οι εμπλεκόμενοι φορείς και να μην αναζητούνται ευθύνες.

Πώς απαντούσαν η κυβέρνηση και η εργοδοσία; Από τη μία βγάζοντας παράνομες τις απεργίες, που είχαν διεκδικήσεις και για την ασφάλεια στον σιδηρόδρομο, και από την άλλη ο ίδιος ο τότε υπουργός Μεταφορών να ωρύεται στη Βουλή, μόλις μία βδομάδα πριν την τραγωδία, ότι «είναι ντροπή να τίθενται θέματα ασφάλειας στον σιδηρόδρομο».