Η «ομοψυχία» τους είναι το «βαστάτε γερά - πολεμήστε σκληρά», εκεί που διακυβεύεται η πρωτοκαθεδρία των «στρατηγικών συμμάχων», δηλαδή του ευρωατλαντικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ. Το «όλοι μαζί για τον οικουμενικό ελληνισμό» είναι το «βάλτε πλάτη» για τη γεωστρατηγική αναβάθμιση, με «δυνατό χαρτί» τη βαθιά εμπλοκή στο μακελειό, για τη μοιρασιά της λείας.

Αυτά είναι βέβαια διαχρονικές αλήθειες στον καπιταλισμό, εκεί δηλαδή που σε κάθε χώρα υπάρχουν «δυο πατρίδες» σε σύγκρουση: Από τη μία η πατρίδα της άρχουσας τάξης, που συνδέεται με τα κέρδη και τη γεωπολιτική ισχύ της, τη θωράκιση της εκμετάλλευσης και της εξουσίας της με το καρότο και το μαστίγιο. Και από την άλλη η πατρίδα του λαού, που συνδέεται με τη ζωή και την Ιστορία των αγώνων του, με τη δουλειά του, την ανάγκη να ζει ειρηνικά και να διαφεντεύει τον τόπο του, να αξιοποιεί τους ενεργειακούς και άλλους πόρους για τις σύγχρονες ανάγκες του, να οικοδομεί σχέσεις αμοιβαίου συμφέροντος, φιλίας και αλληλεγγύης με όλους τους λαούς. Δυο πατρίδες που δεν διασταυρώνονται πουθενά, ούτε την περίοδο της ιμπεριαλιστικής ειρήνης, ούτε βέβαια στον πόλεμο.

Γιατί, όπως ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος γεννιέται από την ιμπεριαλιστική «ειρήνη», σαν το παιδί από τη μάνα, έτσι και η «ομοψυχία» τους ξεκινάει από τις «κανονικές συνθήκες» της «ειρηνικής» εκμετάλλευσης για τη θωράκιση της κερδοφορίας και φτάνει μέχρι τις πολεμικές συνθήκες της πιο άγριας βίας και εκμετάλλευσης, πάντα με τον ίδιο σκοπό.

Ποιον «οικουμενικό ελληνισμό» θωρακίζει η κυβέρνηση, σχεδιάζοντας να στείλει ακόμα και εκστρατευτικό σώμα στη Γάζα στο πλαίσιο της επέκτασης της αμερικανο-ισραηλινής κατοχής; Ποια «σταθερότητα» φέρνουν τα ΝΑΤΟικά οπλικά συστήματα για τα οποία ματώνει ο λαός, όπως η υπερσύγχρονη φρεγάτα, που η πρώτη της αποστολή ήταν στην Κύπρο, ενταγμένη σε δύναμη κρούσης στην Ανατολική Μεσόγειο; Ακριβώς την «πατρίδα» των κερδών μιας χούφτας παρασίτων, που τρίβουν τα χέρια τους για τη στροφή στην πολεμική οικονομία και τα ανοίγματα σε νέες αγορές. Που στα μάτια τους στριφογυρνούν ...δολάρια με τη μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο, ενώ παλεύουν για να βρεθούν σε θέσεις ισχύος στις σημερινές σύνθετες συνθήκες.

Γι' αυτό η κυβέρνηση πρωτοστατεί στις ΝΑΤΟικές βρωμοδουλειές, βαφτίζοντάς τες μάλιστα προκλητικά «αμυντική αποστολή», όπως έκανε στην Κύπρο. Γι' αυτό οι συμβάσεις με τους ενεργειακούς ομίλους για τη μοιρασιά των θαλάσσιων οικοπέδων χαρακτηρίστηκαν ως η «Belharra της ενεργειακής διπλωματίας», επιβεβαιώνοντας όχι απλά ότι θα θησαυρίζουν τα μονοπώλια που βυθίζουν τον λαό στην ενεργειακή φτώχεια, αλλά ότι ματώνει κι από πάνω για εξοπλισμούς που αποτελούν την άλλη όψη του «ενεργειακού κόμβου».

Τι απομένει λοιπόν στις «δύο πατρίδες»: Στην πατρίδα του κεφαλαίου τα νέα κέρδη και οι μεγαλύτερες περισσότερες μπίζνες. Στην πατρίδα του λαού η ανασφάλεια και οι επικίνδυνες διευθετήσεις, το λεηλατημένο εισόδημα για να στηρίζονται οι «εθνικές επιτυχίες». Τα σημεία «μηδέν» που γίνονται στόχοι αντιποίνων και πολλαπλασιάζονται, ο πλούτος του να λεηλατείται και από πηγή ευημερίας να μετατρέπεται σε κατάρα και πεδίο σφοδρών ανταγωνισμών. Από αυτή την «πατρίδα» δεν θα μπορούσε να λείπει και η «κουλτούρα φέρετρων» την οποία επικαλείται η κυβέρνηση...

Σήμερα επιστρατεύεται η ίδια «φανέλα», για να ντύσει τα δρομολόγια του θανάτου των εφοπλιστών από τα περάσματα του πολέμου. Εκεί, που σε μια νύχτα τα ναύλα δεκαπλασιάστηκαν, οι εφοπλιστές μυρίστηκαν ακόμα περισσότερα κέρδη και στέλνουν τα πληρώματα μέσα στη φωτιά του πολέμου.

Οι «δυο πατρίδες» σε πανοραμική άποψη:

Από τη μία των ναυτεργατών που κινούν όλο αυτό τον στόλο. Που ζουν για μήνες τους κινδύνους στη θάλασσα, με ανεπαρκείς οργανικές συνθέσεις και λειψά μέτρα ασφάλειας γιατί «κοστίζουν». Και, τώρα βλέπουν βόμβες να σκάνε δίπλα τους, περιμένουν πότε θα είναι οι επόμενοι. Χάνουν μπροστά στα μάτια τους συναδέλφους τους στον Περσικό Κόλπο και την ίδια στιγμή τα αφεντικά τούς εκβιάζουν με τα «θανατόχαρτα», τους μοιράζουν «μπόνους» για να αναλάβουν την ευθύνη και να συντηρήσουν τη φήμη των «κουρσάρων» εθνικών ...ευεργετών.

Και, από την άλλη, η «πατρίδα» των εφοπλιστών, που από τις βίλες και τις θαλαμηγούς τους εναλλάσσουν στους υπολογιστές τους τα στίγματα των βαποριών τους στον παγκόσμιο χάρτη με τους πίνακες των χρηματιστηρίων, των ναύλων και των συμβολαίων που κλείνουν, μετρώντας τα χαρτοφυλάκιά τους. Οι ίδιοι απολαμβάνουν την πολλαπλή στήριξη από το κράτος: Από το αφορολόγητο πετρέλαιο και τις επιδοτήσεις στην ακτοπλοΐα μέχρι τα ΜΑΤ και τα δικαστήρια όταν οι ναυτεργάτες διεκδικούν, και τελικά, όταν χρειάζεται, τις φρεγάτες για να τους φυλάνε τα δρομολόγια.

Ποιο «εθνικό συμφέρον» λοιπόν συνδέει τους ναυτεργάτες με τα αφεντικά τους; Ποιον «κοινό τόπο» μοιράζονται αυτοί που παίζουν τη ζωή τους κορόνα - γράμματα και αυτοί που πλουτίζουν από τον μόχθο τους;

Τρόπος ύπαρξης για την πατρίδα των ισχυρών, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων είναι η ένταση της εκμετάλλευσης στους χώρους δουλειάς και η βαθιά εμπλοκή στα πολεμοκάπηλα σχέδια. Τρόπος ύπαρξης είναι το κράτος τους να γίνεται ακόμα πιο εχθρικό για τον λαό, να σκληραίνει την καταστολή, να προωθεί την ενσωμάτωση. Από τη μία να αφήνει τους εργαζόμενους ανυπεράσπιστους και εκτεθειμένους σε κάθε λογής κινδύνους και από την άλλη να τους αντιμετωπίζει σαν «εσωτερικούς εχθρούς» όταν οργανώνονται και παλεύουν για το δίκιο τους, όταν παλεύουν ενάντια στην πολεμική εμπλοκή.

Αυτός ο «τρόπος ύπαρξης» εκφράζεται σε κάθε συμφορά του λαού, σε κάθε έγκλημα που φέρει τη σφραγίδα κράτους και εργοδοσίας. Στα Τέμπη και στις «Βιολάντες», στους πάνω από 200 νεκρούς εργάτες σε χώρους δουλειάς, στις γειτονιές - παγίδες θανάτου, εκεί που η «πατρίδα» της καπιταλιστικής κερδοφορίας αποδεικνύεται κάθε φορά πολύ «στενή» για να χωρέσει όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας.

Ο ίδιος «τρόπος ύπαρξης» εκφράζεται εκεί που αυτή η «πατρίδα», η πατρίδα των ομίλων, όταν κρίνονται τα κέρδη τους δεν αφήνει τίποτα στην τύχη του. Περνάει νόμους με τη συναίνεση όλων των αστικών κομμάτων για το πιο αποτελεσματικό ξεζούμισμα της εργατικής τάξης, εξασφαλίζει «πακέτα» με ζεστό χρήμα, όπως τώρα για την πιο γρήγορη στροφή στην πολεμική οικονομία.

Στις κρίσιμες στιγμές που εκτυλίσσονται, αυτός ο δρόμος μπορεί να κάνει τη διαφορά για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα. Με σύνθημα «καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και τα κόμματα της πολεμικής εμπλοκής - καμιά θυσία για τα κέρδη των ομίλων και τους πολέμους τους». Με το ΚΚΕ μπροστά ο λαός μπορεί να περάσει στην αντεπίθεση, να απαλλαγεί οριστικά από το σύστημα της φτώχειας, των πολέμων και της εκμετάλλευσης.

Eurokinissi

Τα κυβερνητικά μέτρα αφορούν τον περιορισμό του κέρδους των βενζινοπωλών! Ολα τα κόμματα του συστήματος μιλούν για την «αισχροκέρδεια» και όχι για τον μεγάλο ένοχο, το καπιταλιστικό κέρδος.

Οι άμεσες επιπτώσεις στα εργατικά - λαϊκά στρώματα από τον πόλεμο κατά του Ιράν είναι ήδη δυσβάσταχτες, ενώ, καθώς ο πόλεμος αναμένεται πλέον να διαρκέσει για σημαντικό χρονικό διάστημα, οι επιπτώσεις θα πολλαπλασιαστούν τους επόμενους μήνες.

Η επίθεση στο Ιράν μεταφράζεται σε «ανάφλεξη» της Μέσης Ανατολής, ισοδυναμεί δηλαδή με μετατροπή σε εμπόλεμη ζώνη μιας περιοχής που παράγει το 30% του πετρελαίου και το 20% του φυσικού αερίου παγκοσμίως, και ως αποτέλεσμα οδηγεί σε δραστικές περικοπές στην παραγωγή και στη διάθεση Ενέργειας με τη μορφή υδρογονανθράκων.

Ως αποτέλεσμα, το κόστος Ενέργειας για τους εργαζόμενους έχει ήδη εκτοξευθεί, με μεγάλες αυξήσεις των τιμών στα καύσιμα και μεγάλες αυξήσεις στην ηλεκτρική ενέργεια, ενώ παράλληλα καταγράφονται μεγάλες αυξήσεις στις τιμές μιας ολόκληρης κατηγορίας εμπορευμάτων που συνδέονται με το πετρέλαιο και τις μεταφορές, όπως τα λιπάσματα, τα πλαστικά κ.ά. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η επίδραση των ανατιμήσεων του φυσικού αερίου στην ηλεκτρική ενέργεια θα αυξηθεί σημαντικά τους επόμενους μήνες, όσο μπαίνουμε στην καλοκαιρινή περίοδο, με μείωση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από τους υδροηλεκτρικούς σταθμούς.

Τεράστιες είναι οι επιπτώσεις και στον αγροτοδιατροφικό τομέα, καθώς καύσιμα και λιπάσματα συνιστούν ένα μεγάλο κομμάτι του κόστους της αγροτικής παραγωγής, ενώ η μεγάλη αύξηση του κόστους μεταφοράς θα πιέσει επιπλέον τις τιμές στα εισαγόμενα τρόφιμα.

Το κόστος ζωής για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, που έχει σημειώσει μια δραστική αύξηση που φτάνει το 30% - 40% την τελευταία πενταετία, αναμένεται να σημειώσει ακόμα μεγαλύτερη αύξηση τους επόμενους μήνες.

Οι συνέπειες περιλαμβάνουν σημαντική αύξηση των εξωτερικών δαπανών, μείωση των εξαγωγών, πιθανότητα μείωσης του ΑΕΠ σε πραγματικούς όρους, μείωση του όγκου των φόρων λόγω πτώσης της δραστηριότητας, ενώ σε κάθε περίπτωση εργαζόμενοι θα κληθούμε μετά να πληρώσουμε ξανά την όποια δημοσιονομική «χασούρα», για να μην «εκτροχιαστεί» ο προϋπολογισμός.

Τα αστικά μέσα προβάλλουν το χιλιοειπωμένο επιχείρημα του «εισαγόμενου πληθωρισμού» που βρίσκεται έξω από τον έλεγχο της κυβέρνησης.

Το επιχείρημα της κυβέρνησης είναι αστείο.

Πρώτα και κύρια, η κυβέρνηση και το ελληνικό κράτος δεν είναι «αμέτοχοι παρατηρητές» στον πόλεμο που διεξάγεται απέναντι στο Ιράν. Η χώρα μας βρίσκεται σε στρατηγική συμμαχία με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, επιτελεί ρόλο σημαιοφόρου των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδίων στην περιοχή και συμμετέχει ενεργά στον ευρύτερο οικονομικό πόλεμο. Στο πλαίσιο αυτό, οι βάσεις και οι κάθε λογής υποδομές της χώρας μας αξιοποιούνται για τη διεξαγωγή του πολέμου, ενώ κερασάκι στην τούρτα είναι η άμεση εμπλοκή στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας στην ένοπλη αντιπαράθεση. Η χώρα είναι «κομμάτι του προβλήματος». Δεν το κάνει φυσικά «με το αζημίωτο», ούτε για να προστατεύσει τον «ελληνισμό». Στην ευρύτερη περιοχή οι Ελληνες εφοπλιστές έχουν εκατοντάδες δεξαμενόπλοια, και εγχώριοι και ξένοι μονοπωλιακοί όμιλοι προωθούν σχέδια μεταφοράς της Ενέργειας. Η ελληνική κυβέρνηση με χαρακτηριστική ταξική ευσυνειδησία κινείται σωστά από τη σκοπιά της πατρίδας της αστικής τάξης, χρησιμοποιεί τις Ενοπλες Δυνάμεις του αστικού κράτους για να διασφαλίσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις συμμετέχουν στον ενεργειακό πόλεμο, στους μηχανισμούς των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, στη στροφή στο πανάκριβο αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο σε βάρος των αγωγών.

Εξάλλου, το ενεργειακό μείγμα της χώρας και η διάρθρωσή του, όπως και η «μονοκαλλιέργεια» του Τουρισμού, επίσης δεν έπεσαν από τον ουρανό. Η ανάδειξη του υγροποιημένου φυσικού αερίου σε στρατηγικό καύσιμο ηλεκτροπαραγωγής, η στροφή στις ΑΠΕ, η εγκατάλειψη της λιγνιτικής παραγωγής, αποτυπώνουν τη στρατηγική της «πράσινης μετάβασης», της ΕΕ, που προώθησαν όλες οι αστικές κυβερνήσεις

Τόσο η κυβέρνηση της ΝΔ όσο και οι προηγούμενες κυβερνήσεις έχουν ευθύνες, τόσο για τον πόλεμο αυτόν καθαυτό όσο και για τις μεγάλες επιπτώσεις του στα λαϊκά στρώματα.

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε δέσμη μέτρων για την αντιμετώπιση της ακρίβειας στα καύσιμα και στις τιμές των τροφίμων, που κινούνται μέσα στο γενικό πλαίσιο των μέτρων που προκρίνει και η ΕΕ. Πιο συγκεκριμένα, το βασικό μέτρο που ανακοίνωσε η ελληνική κυβέρνηση αφορά τη θέσπιση πλαφόν, ανώτατου ορίου, στο ποσοστό κέρδους που μπορούν να αποκομίσουν οι πωλητές όταν πωλούν τρόφιμα. Για τα καύσιμα, η κυβέρνηση θέσπισε όριο 5 λεπτά στο λίτρο ανώτατο κέρδος για τους χονδρέμπορους καυσίμων και 12 λεπτά ανά λίτρο για τα πρατήρια διάθεσης καυσίμων στην κατανάλωση.

Πρόκειται για μέτρα - κοροϊδία για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, για μέτρα που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ούτε στο ελάχιστο τις τεράστιες αυξήσεις στο κόστος ζωής λόγω του πολέμου.

Τα κυβερνητικά μέτρα για τα καύσιμα αφήνουν στο απυρόβλητο το επίπεδο τιμών στο οποίο πουλάνε τα καύσιμα οι εφοπλιστές - μεταφορείς και ενεργειακοί όμιλοι. Αφήνουν αλώβητο το σχεδόν ένα ευρώ ανά λίτρο φόρων που επιβάλλει το κράτος και περιορίζουν σε 17 λεπτά την επιπρόσθετη τιμή ανά λίτρο. Με άλλα λόγια, τα κυβερνητικά μέτρα αφορούν παράγοντες που διαμορφώνουν μόλις το 10% της συνολικής τιμής του καυσίμου. Τα μέτρα της κυβέρνησης δεν ακουμπούν τα τεράστια κέρδη του εφοπλιστικού κεφαλαίου, τα τεράστια κέρδη των δύο ομίλων που ελέγχουν την πετρελαϊκή αγορά στην Ελλάδα, και τη δυσθεώρητη κρατική φορολογία από τα καύσιμα. Γι' αυτό και θα έχουν ελάχιστη επίδραση στο ήδη εξαιρετικά υψηλό ύψος της τιμής στα καύσιμα. Αντίθετα, ο περιορισμός που θέτει η κυβέρνηση μπορεί να οδηγήσει σε νέο γύρο συγκέντρωσης του κεφαλαίου της λιανικής πώλησης καυσίμων προς όφελος των μεγάλων ομίλων.

Σε περιόδους κρίσης, το περιβόητο εθνικό συμφέρον μπαίνει πάντα μπροστά. Για να δικαιολογηθεί η ίδια η πολεμική εμπλοκή, τα μέτρα διαχείρισης της οικονομίας ή ως έσχατο επιχείρημα απέναντι σε αγωνιστικές διαθέσεις του εργατικού κινήματος: Ολοι στο ίδιο καράβι είμαστε, τώρα η ώρα είναι ώρα μάχης.

Ομως δεν χάνουν όλοι από τον πόλεμο.

Τα λαϊκά στρώματα χάνουν από την εκτίναξη της ακρίβειας, από την ανεργία, από τα μέτρα στήριξης του προϋπολογισμού, από τις περικοπές που θα πρέπει να γίνουν για να αγοραστούν νέα, «ακόμα πιο υπερσύγχρονα όπλα».

Ομως, απέναντι στους Ελληνες που χάνουν είναι οι Ελληνες που κερδίζουν, οι Ελληνες που τρίβουν τα χέρια τους από τον πόλεμο.

Το εφοπλιστικό κεφάλαιο, με μεγάλο αποτύπωμα στη μεταφορά πετρελαίου και LNG, καταγράφει ήδη και περιμένει ακόμα μεγαλύτερη εκτίναξη ναύλων και ανυπολόγιστα κέρδη, που για να τα πετύχει ρίχνει ζάρια με τις ζωές των ναυτεργατών.

Οι όμιλοι της Ενέργειας, που στο έδαφος των αυξημένων διεθνών τιμών της Ενέργειας και του Χρηματιστηρίου Ενέργειας θα αξιοποιήσουν τόσο ενεργειακά αποθέματα όσο και εναλλακτικές πηγές για να καταγράψουν δισεκατομμύρια ευρώ νέα κέρδη, στις πλάτες των καταναλωτών.

Οι εμπορικοί και οι βιομηχανικοί όμιλοι, που αξιοποιούν τα «σοκ» στις διεθνείς αγορές, έχοντας αποθέματα και κατάλληλη εμπορική πολιτική και μπορούν να πουλήσουν την κατάλληλη στιγμή. Το μεγάλο κεφάλαιο, που θα αξιοποιήσει τη συγκυρία για να προχωρήσει σε νέο γύρο συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης, αφού την καταστροφή της κρίσης θα την πληρώσουν μαζί με τον λαό και χιλιάδες αυτοαπασχολούμενοι. Το μεγάλο κεφάλαιο, που θα αξιοποιήσει την ανεργία και τη γενικευμένη ανασφάλεια για να πιέσει ακόμα περισσότερο μισθούς και δικαιώματα.

Δεν χάνουν λοιπόν όλοι από τον πόλεμο.

Ο λαός, η εργατική τάξη, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, ματώνουν κυριολεκτικά και μεταφορικά, από και για την πολεμική εμπλοκή.

Οι εφοπλιστές και οι μονοπωλιακοί όμιλοι κερδίζουν δισεκατομμύρια στην πλάτη του λαού και τρίβουν τα χέρια τους.

Γι' αυτό και η πολιτική της κυβέρνησης είναι ταξικά ευσυνείδητη. Δεν κάνει κανένα λάθος. Η κυβέρνηση υπερασπίζεται με λύσσα τα συμφέροντα της αστικής τάξης, σε βάρος των δικαιωμάτων του λαού και των εργαζομένων. Η Ελλάδα της αστικής τάξης συμμετέχει στον πόλεμο, κερδίζει από αυτόν. Η Ελλάδα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων ματώνει.

Το ΚΚΕ δεν θα σταματήσει να εξηγεί στους εργαζόμενους, στα λαϊκά στρώματα, πως η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης δεν είναι τυχαία, σπασμωδική ή εξαναγκασμένη. Η πολιτική της υπηρετεί τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Σήμερα η ανάγκη να παλέψουμε για να μη ματώσουμε για τον πόλεμό τους γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ, και προϋπόθεση γι' αυτό είναι να ξεκαθαρίσουμε πως δεν υπάρχει λύση όπου να κερδίζουν όλοι. Για να μη ματώσει ο λαός, πρέπει να χάσει το μεγάλο κεφάλαιο.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, το ΚΚΕ μπαίνει μπροστά και οργανώνει την πάλη των εργαζομένων, διεκδικώντας κατάργηση του Χρηματιστηρίου Ενέργειας και πλαφόν στις τιμές των καυσίμων και της Ενέργειας στη χονδρική, στη λιανική αγορά και στους ενεργειακούς ομίλους, κατάργηση των φόρων στα καύσιμα (ΕΦΚ και ΦΠΑ), επαναλειτουργία των λιγνιτικών μονάδων, σε σύγκρουση με την πολιτική της ΕΕ, εγκατάλειψη των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, που εκτινάσσουν το κόστος φυσικού αερίου. Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, πλήρη και πραγματική επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Οι δυνάμεις του ΚΚΕ μπαίνουν μπροστά για την οργάνωση του αγώνα, την πραγματική σύγκρουση με τη στρατηγική του κεφαλαίου, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, την κυβέρνηση και τα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης, που προωθούν αυτήν τη στρατηγική.

Ηδη όπως είπαμε έχουν χτυπηθεί σοβαρά σχεδόν 10 πλοία, ενώ ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί στον Περσικό είναι και η καταγγελία του Γερμανού επικεφαλής των εφοπλιστών, την Παρασκευή, ότι από τα 30 πλοία γερμανικών συμφερόντων που βρίσκονται αυτήν τη στιγμή στον Περσικό έχουν δεχτεί πυρά τα 20. Η καταγγελία έγινε βέβαια με φόντο τις εκκλήσεις για στρατιωτική συνοδεία των ευρωατλαντικών πλοίων, και ενώ ήδη οι ΗΠΑ και η Γαλλία προαναγγέλλουν τέτοιες ναυτικές αποστολές (με την ελληνική κυβέρνηση να σπεύδει να δηλώσει παρούσα), σηματοδοτώντας και έτσι την παραπέρα γενίκευση του πολέμου.

Μέσα σε αυτό το ναρκοπέδιο έχουν τους ναυτεργάτες, για τα κέρδη τους που εκτοξεύονται παραπέρα, με τα ναύλα να έχουν ήδη υπερδιπλασιαστεί και να κινούνται μεταξύ 400 - 500 χιλιάδων δολαρίων τη μέρα, ανάλογα με τον τύπο πλοίου, ενώ οι μεταφορικές εταιρείες επιβάλλουν ήδη έκτακτες επιβαρύνσεις 75 - 150 δολάρια / TEU. Ενδεικτικές είναι και οι αθλιότητες που αναπαράγουν τα αστικά ΜΜΕ για τα «μυθικά συμβόλαια» που υπογράφουν οι Ελληνες εφοπλιστές, όπως οι Προκοπίου, Εμπειρίκος, Αγγελικούσης και λοιποί, ακόμα και προς 760 χιλιάδες δολάρια τη μέρα, θησαυρίζοντας κυριολεκτικά πάνω στον θάνατο των ναυτεργατών.

Στον αντίποδα βρίσκονται οι σημαντικές αυξήσεις στα ναυτιλιακά καύσιμα, που κι αυτές βέβαια καταλήγουν στις πλάτες των λαών: Οι τιμές VLSFO και IFO380 εκτοξεύτηκαν 25% - 60% μέσα σε μια βδομάδα ανάλογα με την αγορά, η μέση παγκόσμια τιμή VLSFO είναι πλέον στα 929 δολάρια ανά τόνο, από 556 τον Φλεβάρη, και το IFO380 στα 841,50 δολάρια ανά τόνο, από 456, με αύξηση 84%, σημειώνοντας νέο ιστορικό υψηλό. Ξεχωριστή πλευρά αφορά και το γεγονός ότι η διαφορά τιμής μεταξύ HSFO και VLSFO (τύποι καυσίμων με διαφορά στην περιεκτικότητα σε θείο) έχει διευρυνθεί παραπέρα, δίνοντας έτσι «ανταγωνιστικό πλεονέκτημα» σε εκείνους τους εφοπλιστές που τα προηγούμενα χρόνια εγκατέστησαν συστήματα καθαρισμού καυσαερίων (scrubbers), ώστε να μπορούν να χρησιμοποιούν το φτηνότερο HSFΟ.

Παράλληλα, τα ασφάλιστρα είναι 10 φορές πάνω σε σχέση με πριν την επίθεση των ΗΠΑ - Ιράν, ενώ έχουν σχεδόν διπλασιαστεί μόνο την τελευταία βδομάδα. Τα λεγόμενα war risks premiums, τα ασφάλιστρα πολέμου που ζητάνε οι ασφαλιστικές, εκτινάχθηκαν από 0,1% σε 1% της αξίας του πλοίου, ενώ ακόμη υψηλότερα, έως και τριπλάσια, είναι τα ασφάλιστρα για τα «υψηλού κινδύνου πλοία», αμερικανικών, βρετανικών και ισραηλινών συμφερόντων. Σύμφωνα με υπολογισμούς στον ναυτιλιακό Τύπο, για ένα VLCC 5 ετών, αμερικανικών συμφερόντων, αξίας περίπου 140 εκατ. δολαρίων, το συνολικό ασφάλιστρο μπορεί να φτάνει ως και τα 14 εκατομμύρια ανά δρομολόγιο. Ακόμα κι έτσι, πολλοί ασφαλιστές αρνούνται να καλύψουν πλήρως τη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ, ενώ «από την ανάποδη» εξηγούνται και οι αντιδράσεις ιδιωτικών ασφαλιστικών ομίλων απέναντι στην πρόταση που έριξε στο τραπέζι η κυβέρνηση των ΗΠΑ να αναλάβει η αμερικανική DFC (το χρηματοδοτικό «μακρύ χέρι» του αμερικανικού Πενταγώνου) την ασφάλιση των πλοίων, πρόταση που έτσι κι αλλιώς θεωρείται από διάφορους αναλυτές αδύνατο να εφαρμοστεί.

Αν και οι αναλύσεις έχουν επικεντρωθεί στους κινδύνους για την προμήθεια πετρελαίου, οι αναλυτές επισημαίνουν ότι οι απειλές για τις αλυσίδες εφοδιασμού λιπασμάτων μέσω των Στενών του Oρμούζ μπορεί επίσης να επιφέρουν σοβαρά μακροπρόθεσμα οικονομικά προβλήματα παγκοσμίως, μέσω του πληθωρισμού των τροφίμων, δεδομένου και ότι οι χώρες σε όλο τον κόσμο είχαν ήδη αυξήσει την εξάρτησή τους από τις χώρες του Κόλπου, για να αντισταθμίσουν τις απώλειες λιπασμάτων λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και των αυξανόμενων περιορισμών εξαγωγών από την Κίνα.

Περίπου το ήμισυ της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων εξαρτάται από τα συνθετικά λιπάσματα, εκ των οποίων περίπου το 1/3 της παγκόσμιας προσφοράς διέρχεται από τα Στενά του Ορμούζ. Σχεδόν το 50% της παγκόσμιας εμπορικής διακίνησης ουρίας, του πιο ευρέως χρησιμοποιούμενου αζωτούχου λιπάσματος, προέρχεται από την περιοχή του Κόλπου, με το Κατάρ να καλύπτει το 10% της παγκόσμιας προσφοράς. Από τα Στενά του Ορμούζ διακινείται και το 45% των παγκόσμιων εξαγωγών θείου, βασικού συστατικού για τα φωσφορούχα λιπάσματα, ενώ και η χρονική στιγμή είναι κρίσιμη, αφού τώρα είναι η εποχή της λίπανσης για πολύ μεγάλο μέρος του πλανήτη.

Στη Μέση Ανατολή η τιμή της ουρίας αυξήθηκε κατά 19% μέσα σε μια βδομάδα, δημιουργώντας νέες δημοσιονομικές προκλήσεις για τους γεωργικούς τομείς παγκοσμίως. Στις ΗΠΑ αυξήθηκε κατά 30% σε μια βδομάδα. Οι επιπτώσεις αυτές εκτιμάται ότι στις ΗΠΑ θα μπορούσαν να αυξήσουν κατά 2% τον πληθωρισμό στα τρόφιμα, επιπλέον της αύξησης που προκαλείται από την άνοδο του κόστους της Ενέργειας, και αντίστοιχα για την Ευρωζώνη, ενώ δεν αποκλείεται η κατάσταση να οδηγήσει και σε έλλειψη πολλών αγροτικών προϊόντων. Βαρύ θα είναι το πλήγμα του αυξημένου κόστους παραγωγής των λιπασμάτων, του πετρελαίου και της Ενέργειας για τους βιοπαλαιστές αγρότες.

Στον αντίποδα, τα αγροτοδιατροφικά μονοπώλια τρίβουν τα χέρια τους, αφού σε ανοδική πορεία βρίσκονται τα συμβόλαια μελλοντικών παραδόσεων (futures) για τα αγροτικά προϊόντα. Για το καλαμπόκι σημείωσαν υψηλά 12 μηνών, φτάνοντας τα 207 ευρώ ανά τόνο (από 197), του δε σιταριού είναι κοντά στα υψηλότερα επίπεδα σχεδόν δύο ετών, με 208,5 ευρώ ανά τόνο (από 201,5).

Χάρτης που αποτυπώνει τα κοιτάσματα και τις ενεργειακές υποδομές της περιοχής. Σχεδόν όλες έχουν χτυπηθεί

Στοιχείο που ξεχωρίζει στον σημερινό πόλεμο είναι ότι ήδη από τις πρώτες μέρες του έχουν στοχοποιηθεί και χτυπηθεί διυλιστήρια πετρελαίου, εγκαταστάσεις LNG, τερματικοί σταθμοί αποθήκευσης και φόρτωσης καυσίμων, δεξαμενόπλοια - χαρακτηριστικό κι αυτό της «ασφάλειας» που προσφέρουν οι υποδομές αυτές στο πλαίσιο των ανταγωνισμών.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται:

• Το μεγάλο διυλιστήριο πετρελαίου «Ras Tanura Refinery» στη Σαουδική Αραβία, ένα από τα μεγαλύτερα διυλιστήρια και λιμάνια εξαγωγής πετρελαίου παγκοσμίως, που ανήκει στη «Saudi Aramco», και οδηγήθηκε σε προσωρινή διακοπή λειτουργίας.
• Το διυλιστήριο πετρελαίου «Ruwais», το μεγαλύτερο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, με τη διαχειρίστρια, «Abu Dhabi National Oil Company (Adnoc)», να διακόπτει τη λειτουργία του.
• Οι εγκαταστάσεις υγροποιημένου φυσικού αερίου της «QatarEnergy» στη βιομηχανική πόλη Ras Laffan στο Κατάρ (το μεγαλύτερο κέντρο παραγωγής και εξαγωγής LNG στον κόσμο), που οδηγήθηκαν σε διακοπή της παραγωγής LNG.
• Ενεργειακές υποδομές και υποδομές νερού στη βιομηχανική περιοχή Mesaieed Industrial City (βασικός κόμβος πετροχημικών και βιομηχανικών προϊόντων), χτύπημα που είχε ως αποτέλεσμα τη διακοπή παραγωγής βασικών προϊόντων, όπως ουρία, πολυμερή, μεθανόλη, αλουμίνιο.
• Οι τερματικοί σταθμοί πετρελαίου στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπως ο «Mussafah Fuel Terminal» και ο «Fujairah Oil Terminal», ενώ drones έπληξαν δεξαμενές καυσίμων στα λιμάνια Duqm και Salalah στο Ομάν, λιμάνια κρίσιμα για καύσιμα και μεταφορά εμπορευμάτων.
• Δυλιστήρια στο Ιράν, όπως και αποθήκες καυσίμων σε τουλάχιστον τρεις περιοχές, ανάμεσά τους και στην Καράτζ, δυτικά της Τεχεράνης.
• Σχεδόν 10 δεξαμενόπλοια στην περιοχή έχουν χτυπηθεί, με νεκρούς και τραυματίες. Τα Στενά του Ορμούζ, από όπου διέρχεται το 20% περίπου των ενεργειακών εμπορευμάτων, θεωρούνται επί της ουσίας αποκλεισμένα, με εγκλωβισμένα εντός του Περσικού Κόλπου περίπου 3.500 πλοία.
• Παράλληλα, για «λόγους ασφαλείας» και παρότι δεν φαίνεται να έχουν χτυπηθεί, έχουν διακόψει τη λειτουργία τους στο Ισραήλ τα υπεράκτια κοιτάσματα φυσικού αερίου «Leviathan» και «Tamar», πετρελαϊκά πεδία στο ιρακινό Κουρδιστάν (εταιρείες DNO, «Gulf Keystone», «Dana Gas»), όπως και στο «Rumaila», το μεγαλύτερο πεδίο πετρελαίου του Ιράκ, που λειτουργεί με συμμετοχή της BP.

Τη δική τους ξεχωριστή σημασία έχουν και οι αναφορές ότι χτυπήθηκαν κέντρα δεδομένων της «Amazon» στα ΗΑΕ, όπως και ότι άλλο κέντρο στο Μπαχρέιν υπέστη ζημιές από συντρίμμια, ενώ το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων «Tasnim News Agency», που συνδέεται με τους «Φρουρούς της Επανάστασης», δημοσίευσε λίστα με περίπου 30 εγκαταστάσεις μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών στη Μέση Ανατολή («Amazon», «Microsoft», «Google», «Oracle», «Nvidia», IBM και «Palantir Technologies»), χαρακτηρίζοντάς τες «εχθρική τεχνολογική υποδομή», λόγω και των στενών σχέσεων με τους στρατούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Θυμίζουμε ότι στα εν λόγω κέντρα και σχετικές υποδομές (τα οποία είναι και άκρως ενεργοβόρα) έχουν γίνει τεράστιες επενδύσεις.

Οι συνέπειες των παραπάνω αποτυπώνονται σε μια πρώτη φάση με την κατάρρευση των εξαγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου από τον Κόλπο, τη συνεπακόλουθη πολύ μεγάλη μείωση της παραγωγής, την εκτίναξη των τιμών, με ό,τι αυτό σηματοδοτεί και για τις τιμές Ενέργειας, τη Βιομηχανία, τα εξαιρετικά ενεργοβόρα data centers, μια σειρά δευτερογενή παράγωγα όπως αυτά της Χημικής Βιομηχανίας κ.ο.κ. Αντίστοιχα και για το φυσικό αέριο το οποίο χρησιμοποιείται ως βασική πηγή για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, τη βιομηχανική θέρμανση, χημικά και λιπάσματα.

Τα μέχρι τώρα δεδομένα έχουν ως εξής:

• Η πτώση εξαγωγών αργού πετρελαίου και λοιπών παραγώγων υπολογίζεται στα 15 - 20 εκατομμύρια βαρέλια τη μέρα, που ισοδυναμούν με το 15% της παγκόσμιας ζήτησης. Οι δυνατότητες αποθήκευσης ποικίλλουν ανά χώρα, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι περιορισμένες, από 14 μέρες στο Κουβέιτ έως έως και 30 μέρες στη Σαουδική Αραβία και στα ΗΑΕ, με πολλές από αυτές να πλησιάζουν τα όριά τους, οδηγώντας και σε μείωση της παραγωγής.
• Την Πέμπτη η τιμή του Brent (ένας από τους τρεις βασικούς διεθνείς δείκτες τιμής του αργού πετρελαίου - χρησιμοποιείται ως σημείο αναφοράς για τη διαμόρφωση των τιμών στην Ευρώπη και διεθνώς) έκλεισε στα 100,46 δολάρια το βαρέλι, με αύξηση 9,2% σε μία μέρα, ενώ στην αρχή της βδομάδας είχε εκτιναχθεί και στα 120 δολάρια. Το Brent εκτινάχτηκε κατά 30 δολάρια το βαρέλι (έφτασε έως και τα 120) και σκαρφαλώνει πάνω από τα 100 δολάρια για πρώτη φορά από τον Αύγουστο του 2022, τότε με πυροκροτητή την ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία. Αντίστοιχα, ο δείκτης West Texas Intermediate (WTI), που αφορά κυρίως τις ΗΠΑ και τη Βόρεια Αμερική, έκλεισε την Πέμπτη στα 95,73 δολάρια το βαρέλι (επίσης στο υψηλότερο επίπεδο από το 2022), αύξηση 9,7% σε μία μέρα.
• Τα λεγόμενα «premiums» (η προσαύξηση που αντικατοπτρίζει το πόσο πιο ακριβό είναι ένα συγκεκριμένο φορτίο ή προϊόν σε σχέση με τον βασικό δείκτη) για το αργό πετρέλαιο ξεπέρασαν τα 100 δολάρια το βαρέλι και εκείνα για το πετρέλαιο ντίζελ Ice (ο βασικός χρηματιστηριακός δείκτης για τα «ενδιάμεσα παράγωγα», όπως το ντίζελ, το πετρέλαιο θέρμανσης, τα καύσιμα των αεριωθούμενων και ορισμένα ναυτιλιακά στην Ευρώπη) ξεπέρασαν τα 500 δολάρια τον τόνο για πρώτη φορά στην Ιστορία, ενδεικτικό κι αυτό των «μαχών» που δίνονται για να εξασφαλιστούν τα επιπλέον φορτία, λόγω της απότομης μείωσης της προσφοράς.
• Οι τιμές των ευρωπαϊκών καυσίμων για αεροπλάνα (Jet CIF NWE) έφτασαν την Πέμπτη σε ιστορικά υψηλά, με ό,τι αυτό σηματοδοτεί και για τομείς όπως ο Τουρισμός, οι εμπορικές μεταφορές κ.ο.κ. Εφτασαν στην τιμή των 1.646,25 δολαρίων ανά τόνο, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ των 1.551,75 δολαρίων ανά τόνο που είχε σημειωθεί κατά τη διάρκεια της ενεργειακής κρίσης του 2022. Στις αγορές της Ασίας τα καύσιμα των αεριωθούμενων είχαν άνοδο 140%.
• Σε ό,τι αφορά το φυσικό αέριο, η διακοπή από το Κατάρ (μετά και τις ανακοινώσεις της «QatarEnergy» για κλείσιμο των υποδομών) αφαιρεί περίπου 2,2 bcm - περίπου το 19% των παγκόσμιων εξαγωγών τη βδομάδα - από τις παγκόσμιες αγορές. Η εξέλιξη αυτή έχει άμεσες συνέπειες στις αγορές της Ασίας (το 83% του LNG που διακινήθηκε μέσω των Στενών του Ορμούζ το 2024 κατευθύνθηκε από τις χώρες του Περσικού Κόλπου στις ασιατικές αγορές). Αλλά και στην ΕΕ, με την τιμή αναφοράς του ευρωπαϊκού φυσικού αερίου TTF (που διαμορφώνει τις τιμές πανευρωπαϊκά στο πλαίσιο του Χρηματιστηρίου Ενέργειας) έκανε άλμα κατά 100%, ξεπερνώντας ακόμα και τα 62 ευρώ ανά MWh αυτήν τη βδομάδα, από 31 ευρώ ανά MWh στα τέλη Φλεβάρη.
• Συνολικά, μόνο κατά την πρώτη βδομάδα του πολέμου καταγράφηκε αύξηση στις διεθνείς τιμές 64% για το φυσικό αέριο, 39% για το αργό πετρέλαιο και 32% για το Brent.

Βεβαίως, τα παραπάνω αφορούν τη «φωτογραφία της στιγμής», αφού από όλες τις εκτιμήσεις για τις συνέπειες της κρίσης εντοπίζεται ως «βασικός άγνωστος Χ» ο παράγοντας του χρόνου, της διάρκειας, της έντασης και της πιθανής κλιμάκωσης της σύγκρουσης, όπως και των καταστροφών σε υποδομές, που θα επηρεάσουν και το πόσο γρήγορα θα μπορούν να επανέλθουν στα προηγούμενα επίπεδα παραγωγής, «όταν και αν» η σύγκρουση αποκλιμακωθεί, σχετικά πάντα, αφού μιλάμε για πολύ μεγάλες και σύνθετες υποδομές και «ροές», που δεν ανοιγοκλείνουν με έναν «διακόπτη». Και, βεβαίως, όλα αυτά εξαρτώνται και από το πώς και με τι όρους μπορεί να υπάρξει μια τέτοια αποκλιμάκωση, που κάθε άλλο παρά φαίνεται στον ορίζοντα και σε κάθε περίπτωση θα αφήνει τον σπόρο ενός νέου, σφοδρότερου γύρου αντιπαράθεσης.

Παίρνοντας τα παραπάνω υπόψη, στις πολύ πρώτες εκτιμήσεις τους μια σειρά αστικά επιτελεία και αναλυτές καταγράφουν «εφιαλτικά» σενάρια. Ενδεικτικά:

• Η ING ξεχωρίζει τρία σενάρια: Το ήπιο (διακοπή ροών από τα Στενά του Ορμούζ, 2 βδομάδες πλήρως και 2 βδομάδες κατά 50%), το ενδιάμεσο, με μεγαλύτερη περίοδο αναταραχής, και το ακραίο, του «αιώνιου πολέμου», όπου οι τιμές του φυσικού αερίου εκτοξεύονται μεταξύ 80 - 100 ευρώ ανά μεγαβατώρα για πολλούς μήνες.
• Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας, που πρότεινε την αποδέσμευση στρατηγικών αποθεμάτων, προειδοποίησε ότι η τρέχουσα διαταραχή του εφοδιασμού είναι η μεγαλύτερη στην Ιστορία της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου, επισημαίνοντας πως έντονες διακυμάνσεις των τιμών επιδεινώνονται επίσης από τις χρηματοοικονομικές ροές από τις αγορές δικαιωμάτων προαίρεσης προς τα χρηματιστηριακά διαπραγματεύσιμα αμοιβαία κεφάλαια, αφού τα «κοράκια» σπεύδουν να βάλουν στο χέρι τα «χρηματιστηριακά προϊόντα» του πετρελαίου κ.λπ. για νέα τεράστια κέρδη, εκτινάσσοντας παραπέρα τις τιμές.
• Η «Goldman Sachs Group Inc.» προειδοποίησε ότι οι τιμές του πετρελαίου θα μπορούσαν να ξεπεράσουν την κορύφωση του 2008 (τότε είχε φτάσει τα 147,5 δολάρια το βαρέλι) αν οι ροές μέσω του Ορμούζ παραμείνουν μειωμένες όλο τον Μάρτη.
• Η «Wood - McKenzy» εκτιμά ότι με τα υπάρχοντα δεδομένα και τις προβλέψεις για πόλεμο που θα διαρκέσει βδομάδες, μονόδρομος είναι η μείωση των εμπορικών και στρατηγικών αποθεμάτων. Και σημειώνει: «Η παγκόσμια ζήτηση πετρελαίου, ύψους 105 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα, θα πρέπει να μειωθεί για να εξισορροπήσει την αγορά και, κατά την άποψή μας, αυτό θα απαιτήσει την αύξηση του Brent τουλάχιστον στα 150 δολάρια ΗΠΑ ανά βαρέλι τις επόμενες εβδομάδες».

Ανεξάρτητα από επιμέρους διαφορές και ανεξάρτητα από το εύρος των επιπτώσεων, οι εκτιμήσεις συγκλίνουν ότι έτσι, μέσω του πολέμου «επαναχαράσσεται» ο ενεργειακός χάρτης σε όλη την περιοχή και ευρύτερα, με δεδομένα και τα ανταγωνιστικά σχέδια που τρέχουν και έχουμε καταγράψει και με άλλες ευκαιρίες.

Μια πλευρά που αναδεικνύεται από τις εξελίξεις είναι και ότι οι όποιες συνέπειες που βέβαια πληρώνουν οι λαοί δεν περιορίζονται μόνο στην «τιμή στην αντλία», όπως λένε τα αστικά επιτελεία, ή δεν εξαρτώνται απλά από το «ποιος προμηθεύει ποιον», οι συνέπειες δηλαδή δεν είναι γραμμικές. Και γιατί αυτές αφορούν οικονομίες με διαφορετική πολιτική - οικονομική και στρατιωτική δύναμη, ανάλογα με τη θέση τους στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Και γιατί «διασπείρονται» σε μια αλυσίδα κλάδων που είναι αντικειμενικά διασυνδεδεμένα (π.χ. στη χώρα μας ο Τουρισμός από τα αεροπορικά και ναυτιλιακά καύσιμα, η αγροτική παραγωγή από τις τιμές των λιπασμάτων κ.ο.κ.), ενώ οι τιμές της Ενέργειας, του πετρελαίου, του φυσικού αερίου κ.λπ. αντανακλούν σε κρατικούς και εταιρικούς προϋπολογισμούς, η αύξησή τους διογκώνει τα κρατικά χρέη, που στο πλαίσιο της πολεμικής προετοιμασίας ήδη βρίσκονται σε πορεία εκτροχιασμού, ενώ αφορούν και τον λεγόμενο «νομισματικό πόλεμο» που βρίσκεται σε εξέλιξη, με την αποδυνάμωση των εξαγωγών από τις χώρες του Κόλπου να οδηγεί σε σχετική αποδυνάμωση του δολαρίου.

Το κουβάρι των ανταγωνισμών δηλαδή μπλέκεται παραπέρα και δημιουργεί συνθήκες περαιτέρω γενίκευσης του πολέμου, ενώ όλα αυτά «φωτίζονται» και καθορίζονται από τη μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, όπου τον τόνο δίνει η υποχώρηση των ΗΠΑ και η άνοδος της Κίνας.

Αυτά σε συνθήκες που ήδη πολύ πριν τον πόλεμο οι κυριότεροι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί περιέγραφαν τη συγχρονισμένη επιβράδυνση των κυριότερων καπιταλιστικών οικονομιών για φέτος, με το ΔΝΤ πλέον να καλεί σε «προετοιμασία για το αδιανόητο», επί της ουσίας μια νέα διεθνή καπιταλιστική κρίση.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο προφανές είναι ότι οι ΗΠΑ θέλουν μετά τη Βενεζουέλα να αφαιρέσουν μία ακόμα πηγή φτηνών υδρογονανθράκων από την Κίνα, και να αυξήσουν τα κέρδη των αμερικανικών ομίλων που είναι εξαγωγείς πετρελαίου και LNG. Χαρακτηριστικές είναι εξάλλου οι αναρτήσεις του Τραμπ, που απαντώντας στην κριτική για την εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου, την αύξηση του πληθωρισμού και τη σχεδόν βέβαιη επίδραση στις προβλέψεις για την καπιταλιστική ανάπτυξη στις ΗΠΑ (σύμφωνα με το «Reuters», αστικά επιτελεία μέσα στην κυβέρνηση του κάνουν σφοδρή κριτική), έγραφε ότι η αύξηση των τιμών είναι προσωρινή και «μικρή σε σχέση με το τι διακυβεύεται», προφανώς δείχνοντας την Κίνα και όχι το Ιράν, όπως και ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μακράν ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο, επομένως όταν οι τιμές του πετρελαίου ανεβαίνουν βγάζουμε πολλά λεφτά».

Σε ό,τι αφορά την Κίνα, τα διυλιστήριά της έχουν αρχίσει να ακυρώνουν συμφωνημένα φορτία εξαγωγής καυσίμων, συμπεριλαμβανομένων βενζίνης και ντίζελ, ενώ την περασμένη βδομάδα οι κορυφαίοι μεταποιητές της χώρας ενημερώθηκαν να σταματήσουν να υπογράφουν νέες συμβάσεις. Σημειωτέον, η Κίνα εκτιμάται ότι έχει διαμορφώσει στρατηγικά αποθέματα τουλάχιστον ισόποσα με τα μέλη του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας (ΔΟΕ), της τάξης των 1,2 - 1,3 δισ. βαρελιών, που μεταφράζονται σε 120 μέρες ενεργειακής επάρκειας (περίπου έναν μήνα παραπάνω από του ΔΟΕ), ενώ παρότι εισάγει το 90% των εξαγωγών του Ιράν σε προνομιακές τιμές, αυτές αντιπροσωπεύουν ένα σχετικά μικρό ποσοστό των συνολικών εισαγωγών της, περίπου 13% - 14% των εισαγωγών της.

Την ίδια ώρα, πολύ μεγάλο είναι το πλήγμα για μια σειρά μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες που είτε συντάσσονται με το ευρωατλαντικό στρατόπεδο, όπως η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία (η οποία ήδη ανακοίνωσε την απελευθέρωση στρατηγικών αποθεμάτων της, προκειμένου να απορροφήσει κάπως τις αναταράξεις), είτε «ακροβατούν» ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα, με χαρακτηριστική την περίπτωση της Ινδίας και την απόφαση των ΗΠΑ να επιτρέψουν - για περίπου έναν μήνα - την πώληση αργού πετρελαίου και πετρελαϊκών προϊόντων από τη Ρωσία, αφού πριν από την κρίση τα ινδικά διυλιστήρια προμηθεύονταν το 40% του αργού πετρελαίου τους από τον Κόλπο.

Και, βέβαια, για μία ακόμα φορά στους «μεγάλους χαμένους» του νέου γύρου αντιπαράθεσης φαίνεται να είναι η ΕΕ, δεδομένου ότι στο πλαίσιο του ενεργειακού πολέμου ΗΠΑ - ΕΕ - Ρωσίας η σχετική απεξάρτηση από το ρωσικό αέριο τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί εν πολλοίς σε εξάρτηση από το (ακόμα πιο ακριβό πλέον) αμερικανικό LNG, ενώ η αναπλήρωση των αποθεμάτων της ΕΕ βρίσκεται 10% κάτω από τα περσινά επίπεδα, εξαιτίας και του χειμώνα που ήταν πιο βαρύς. Αξίζει δε να σημειωθεί πως και σε ό,τι αφορά τα υπόλοιπα καύσιμα, το 2025 τα διυλιστήρια του Κόλπου προμήθευσαν το 60% του καυσίμου αεριωθούμενων της Ευρώπης και το 30% του ντίζελ.

Την ίδια ώρα, τα μέτρα που παίρνουν ως «γιατρικό» όχι μόνο δεν μπορούν να μπαλώσουν τα μεγάλα προβλήματα των καπιταλιστικών οικονομιών, πόσο μάλλον να αλλάξουν τη «φορά» των πραγμάτων, αλλά τους δημιουργούν και νέα αδιέξοδα, οδηγούν και αυτά σε παραπέρα όξυνση των ανταγωνισμών.

Για παράδειγμα, η απόφαση του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας για τη μεγαλύτερη αποδέσμευση στρατηγικών αποθεμάτων πετρελαίου που έχει γίνει ποτέ, με 400 εκατομμύρια βαρέλια, όχι απλά δεν λύνει το πρόβλημα (για μια τάξη μεγέθους, 100 εκατομμύρια βαρέλια είναι η παγκόσμια κατανάλωση καθημερινά, με περίπου το 1/4 να προέρχεται από τις χώρες του Κόλπου, ενώ οι «ασφαλιστές κινδύνου» λένε χαρακτηριστικά πως «δεν υπάρχει μπάλωμα για μια τόσο μεγάλη τρύπα»), με τις «γκρίνιες» να έχουν ξεκινήσει και σχετικά με την αργή διαδικασία, αλλά επιπλέον στενεύει και τα περιθώρια των επόμενων παρεμβάσεων τα οποία υπάρχουν σε συνθήκες όξυνσης των ανταγωνισμών.

Για να γίνει κατανοητή η κλίμακα, τα 400 εκατομμύρια βαρέλια αποτελούν περίπου το 1/4 των συνολικών στρατηγικών αποθεμάτων, ενώ οι προηγούμενες τέτοιες παρεμβάσεις αφορούσαν την αποδέσμευση το 2011, κατά τον εμφύλιο πόλεμο στη Λιβύη, 60 εκατομμυρίων βαρελιών, και το 2022 μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, οπότε και αποδεσμεύτηκαν συνολικά περίπου 182,7 εκατομμύρια βαρέλια, λίγα περισσότερα απ' όσα αποδέσμευσαν τώρα μόνο οι ΗΠΑ...

Ακόμα μεγαλύτερα είναι τα «διλήμματα» και αντίστοιχα οι ανταγωνισμοί στην ΕΕ, που αναμένεται να εκδηλωθούν και στην επερχόμενη Σύνοδο της ΕΕ, στις 19 του μήνα, όπως και στη Σύνοδο Eurogroup και ΕΚΤ, που θα έχει ως θέμα την ταυτόχρονη άνοδο του πληθωρισμού και τη νέα επιβράδυνση της ανάπτυξης.

Με βάση τα δεδομένα της πρώτης βδομάδας του πολέμου, μοντέλα όπως το «Bloomberg Economics» προβλέπουν αρνητική επίδραση 0,6% στο ΑΕΠ και άνοδο 1,1% στην Ευρωζώνη, ενώ η κατάσταση αναμένεται να επιδεινωθεί αν οξυνθεί ο ανταγωνισμός ΕΕ - Ασίας για τη διασφάλιση ποσοτήτων φυσικού αερίου. Ηδη εξάλλου καταγράφονται οι πρώτες απώλειες για την ανταγωνιστικότητα της ενεργοβόρας ευρωπαϊκής βιομηχανίας, ενώ η κατάσταση οδηγεί σε παραπέρα διόγκωση των κρατικών χρεών και αντίστοιχα στους ανταγωνισμούς για τον επιμερισμό της «χασούρας».

Αντιθέσεις εκδηλώνονται και σε σχέση με το ποια μέτρα είναι τα πιο κατάλληλα για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης (ανάλογα και με τα ιδιαίτερα συμφέροντα της κάθε αστικής τάξης), π.χ. σχετικά με την πυρηνική ενέργεια ή την επαναφορά του λιγνίτη, τις σκέψεις για αναστολή του συστήματος εμπορίας ρύπων (ETS). Σύμφωνα με το «Reuters», ήδη 8 κράτη - μέλη (Ισπανία, Ολλανδία, Δανία, Φινλανδία, Λουξεμβούργο, Πορτογαλία, Σλοβενία και Σουηδία) προειδοποιούν την ΕΕ να μην προχωρήσει σε ένα τέτοιο μέτρο , λέγοντας πως κάτι τέτοιο «θα τιμωρούσε δραματικά τους πρωτοπόρους που έχουν ήδη επενδύσει και καινοτομήσει στον τομέα της απανθρακοποίησης». Χαρακτηριστικές είναι και οι αντιθέσεις που εκδηλώθηκαν το προηγούμενο διάστημα στην ΕΕ σε σχέση με έργα όπως ο περιβόητος Κάθετος Διάδρομος, το αμερικανικό σχέδιο στο οποίο πρωτοστατεί η Ελλάδα.

Στο φόντο των παραπάνω, και σε συνδυασμό και με τη μεγάλη αύξηση των πολεμικών δαπανών, μειώνονται και οι δυνατότητες διαχείρισης της λαϊκής δυσαρέσκειας από τις συνέπειες του πολέμου, με ό,τι αυτό σηματοδοτεί.

Με καθολική συμμετοχή η στάση εργασίας της Παρασκευής

Οι συνθήκες υπερεντατικοποίησης επιβάλλονται με άτυπους αλλά και επίσημους μηχανισμούς, όπως η παρακολούθηση εργασιών και εργαζομένων με drones και σταθερές κάμερες, ακόμα και με τη δραματική μείωση των ωρών λειτουργίας των καντινών για να μην μπορούν να ξαποσταίνουν οι εργαζόμενοι! Η τεράστια πίεση που ασκεί η εργοδοσία δεν μπορεί να ερμηνευτεί διαφορετικά από την ανάγκη των μετόχων να βάλουν σε πλήρη λειτουργία όλες τις μονάδες των ΕΛΠΕ «τώρα που γυρίζει», καθώς οι ιμπεριαλιστικές πολεμικές συγκρούσεις αυξάνουν τη ζήτηση σε καύσιμα, και άρα τη δυνατότητα αύξησης της κερδοφορίας των διυλιστηρίων. Με απλά λόγια, κάθε ώρα που η μονάδα παραμένει κλειστή για το shut-down, για τον όμιλο σημαίνει απώλεια εκατομμυρίων κερδών.

Ομως, σε συνθήκες shut-down και με δεδομένο ότι στον συγκεκριμένο χώρο αυτήν τη στιγμή δουλεύουν χιλιάδες εργαζόμενοι, κάθε προσπάθεια επιβολής μεγαλύτερης εντατικοποίησης εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για τη σωματική ακεραιότητα και τη ζωή των εργαζομένων.

Στη διάρκεια της στάσης εργασίας έγινε μαζική συγκέντρωση στην είσοδο των εγκαταστάσεων, όπου μίλησαν ο Σωτήρης Πουλικόγιαννης και ο Ακης Αντωνίου, πρόεδρος και αντιπρόεδρος του κλαδικού Συνδικάτου αντίστοιχα. Παράλληλα οι εργαζόμενοι συμμετείχαν μαζικά στις αρχαιρεσίες του Συνδικάτου που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά το Συνδικάτο, και αυτό το shut-down εξελίσσεται σε μαραθώνιο εξόντωσης των εργαζομένων, με συνεχόμενα 12ωρα για 6 και 7 μέρες τη βδομάδα, ασταμάτητη πίεση από τα ΕΛΠΕ και τους εργολάβους. Στην κατεύθυνση αυτή, σημειώνει, βγήκε κατεπείγουσα οδηγία επίσπευσης των εργασιών από τη διοίκηση των ΕΛΠΕ προς τους εργολάβους, λόγω των εξελίξεων με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και τις αυξημένες ανάγκες για καύσιμα.

Με αφορμή και αυτήν την οδηγία, το Συνδικάτο, δείχνοντας πώς οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί έχουν άμεση αρνητική επίδραση στις ζωές των εργαζομένων, τονίζει: «Μυρίστηκαν κέρδη και μπροστά σε αυτήν την ευκαιρία δεν υπολογίζουν τίποτα. Μας θέλουν να δουλεύουμε στα όρια της εξάντλησης, να παίζουμε την υγεία και τη ζωή μας στα ζάρια για ένα μεροκάματο».

Για να πετύχει τους στόχους η εργοδοσία «φτάνουν στο σημείο να επιβάλουν επιτήρηση της "απόδοσης" με drones και άλλους μηχανισμούς παρακολούθησης, ενώ κατά την είσοδο γίνεται έλεγχος στα προσωπικά αντικείμενα (τσάντες, σακίδια), μετατρέποντας τον χώρο δουλειάς σε πεδίο συνεχούς επιτήρησης.

Παράλληλα μειώνουν τιμωρητικά τον χρόνο λειτουργίας των καντινών, στερώντας ακόμη και το στοιχειώδες διάλειμμα, για να αυξήσουν την εντατικοποίηση, τη στιγμή που μέσα στο εργοστάσιο βρίσκονται πάνω από 2.300 εργαζόμενοι. Μάλλον έχουν αναλάβει να μας μάθουν την "κουλτούρα του πολέμου" μέσα στη δουλειά».

Ακόμα το Συνδικάτο καταγγέλλει ότι η εργοδοσία προσπαθεί με κάθε τρόπο να εμποδίσει την πρόσβασή του στους χώρους εργασίας και την επικοινωνία του με τους εργαζόμενους, με αποκορύφωμα την απόρριψη «αιτήματός μας να δοθεί χώρος εντός του διυλιστηρίου για να στηθούν κάλπες, ώστε να διευκολυνθούν όσοι το επιθυμούν να συμμετάσχουν στις αρχαιρεσίες».

Γι' αυτό και το Συνδικάτο προβάλλει διεκδικήσεις όπως λειτουργία των καντινών για όλη την απαιτούμενη χρονική διάρκεια, να πάψει η παρακολούθηση των εργαζομένων με τα drones και τις κάμερες. Διεκδικεί Συλλογική Σύμβαση με αυξήσεις, 8ωρο - 5ήμερο - 40ωρο, Σάββατο και Κυριακή αργία, δύο διαλείμματα στο ωράριο κ.λπ.

Μήνυμα των εργατών της θάλασσας από τον Ινδικό Ωκεανό:

«Καμιά θυσία των ναυτεργατών για τους πολέμους των ιμπεριαλιστών, τα κέρδη των εφοπλιστών, του κεφαλαίου!

Οι εφοπλιστές αξιοποιούν την ισχυρή τους θέση στις διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές, καρπώνονται τεράστια κέρδη από τη συμμετοχή του «ελληνόκτητου» εμπορικού στόλου, που συνδέεται ως το 4ο όπλο του ΝΑΤΟ στην εφοδιαστική αλυσίδα στις εμπόλεμες ζώνες, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, διαχρονικά με την εμπλοκή των ελληνικών κυβερνήσεων, των κομμάτων του κεφαλαίου και του αστικού κράτους.

Η οργανωμένη απειθαρχία - το κάλεσμα των σωματείων ΠΕΜΕΝ - «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», που πρωτοστατούν στην οργάνωση της πάλης των ναυτεργατών με την έμπρακτη αλληλεγγύη των συνδικάτων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, εκφράζεται με την αγωνιστική συλλογική άρνηση των εργατών της θάλασσας εκτέλεσης δρομολογίων στις εμπόλεμες περιοχές, με επίκεντρο τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ΗΠΑ - Ισραήλ και των συμμάχων τους που είναι σε εξέλιξη ενάντια στον λαό του Ιράν και γενικότερα στις εμπόλεμες ζώνες, αποτελεί μακρά ιστορική παρακαταθήκη του ταξικού εργατικού κινήματος.

Οι εργάτες της θάλασσας δεν υπογράφουν δηλώσεις υποταγής στην εγκληματική στρατηγική των εφοπλιστών, του κεφαλαίου.

Τώρα να διασφαλιστεί ο επαναπατρισμός των ναυτεργατών που είναι εγκλωβισμένοι στις εμπόλεμες περιοχές.

Τώρα να σταματήσει κάθε εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που μετατρέπουν τη χώρα μας σε ορμητήριο κατά άλλων λαών και στόχο αντιποίνων, με τραγικές συνέπειες και για τον λαό.

Οι εξελίξεις αναδεικνύουν την επικαιρότητα και αναγκαιότητα κλιμάκωσης της αντικαπιταλιστικής - αντιμονοπωλιακής πάλης της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, τους βιοπαλαιστές στις πόλεις και στα χωριά, για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, την εργατική εξουσία, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού!

Ναυτεργάτες που ταξιδεύουμε στον Ινδικό Ωκεανό προσφέρουμε 1.050 ευρώ συμβολική οικονομική ενίσχυση στο ΚΚΕ, για την οργάνωση της πάλης των εργατών της θάλασσας στα καράβια, γενικότερα για την εργατική τάξη».

2026 The Associated Press. All

Τέτοιες εικόνες αντιμετωπίζουν καθημερινά οι ναυτεργάτες στον Περσικό Κόλπο

Την παρασιτική εγκληματική δράση των εφοπλιστών στηρίζει η κυβέρνηση της ΝΔ, που αρνείται να χαρακτηρίσει εμπόλεμη ζώνη περιοχές όπως τα Στενά του Ορμούζ και την ίδια ώρα ισχυρίζεται θρασύτατα ότι οι ναυτεργάτες είναι «ελεύθεροι» να επιλέξουν αν θα πάνε στον θάνατο ή όχι!

Η δολοφονική πολιτική τους ήταν θέμα χρόνου να αρχίσει να μετρά τα θύματά της. Την Πέμπτη 12 Μάρτη ένας ναυτεργάτης έχασε τη ζωή του και δεκάδες κινδύνευσαν να καούν ζωντανοί, καθώς δύο δεξαμενόπλοια που οι πανούργοι και ικανότατοι εφοπλιστές έστειλαν στα χωρικά ύδατα του Ιράκ τυλίχτηκαν στις φλόγες.

Το ένα από αυτά είναι το ελληνόκτητο «Ζέφυρος» (σημαία Μάλτας), ιδιοκτησίας της «Benetech Shipping» (συμφερόντων οικογένειας Μιχαήλ), και το άλλο το «Safesea Vishnu» (σημαία Marshall Islands, αμερικανικών συμφερόντων). Ιρακινές λιμενικές αρχές και διεθνή ΜΜΕ ανέφεραν ότι τα πλοία δέχτηκαν εντός των ιρακινών χωρικών υδάτων επίθεση από παγιδευμένα σκάφη, με αποτέλεσμα εκρήξεις, πυρκαγιές και διαρροή καυσίμων, που επέκτεινε τις φλόγες. Από τις εκρήξεις διασώθηκαν 38 ναυτικοί. Σύμφωνα με το ελληνικό υπουργείο Ναυτιλίας, οι 22 Γεωργιανοί που εργάζονται ως πλήρωμα στον «Ζέφυρο» είναι καλά στην υγεία τους.

Μία μέρα πριν, την Τετάρτη 11 Μάρτη, από τύχη δεν χάθηκαν ζωές ναυτεργατών όταν χτυπήθηκαν τρία πλοία στα Στενά του Ορμούζ, το ένα από αυτά ελληνόκτητο («Star Gwyneth» - σημαία Νησιών Μάρσαλ, της ναυτιλιακής εταιρείας «Star Bulk», του εφοπλιστή Πέτρου Παππά) το οποίο χτυπήθηκε από βλήμα 50 ναυτικά μίλια βορειοδυτικά του Ντουμπάι. Το πλήρωμα απομακρύνθηκε σώο, ενώ το πλοίο παρουσίαζε κλίση.

Οι καταγγελίες των ναυτεργατικών σωματείων ΠΕΜΕΝ και «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ» εξοργίζουν. Συγκεκριμένα, και ενώ λίγες μέρες πριν είχαν οργανώσει τη ναυτεργατική απεργία απαιτώντας να πάψουν τα μπάρκα του θανάτου, οι εφοπλιστές έφτασαν να ζητούν από ναυτεργάτες υπογραφές σε «θανατόχαρτα», όπως τα ονομάζουν τα σωματεία, ότι πάνε «οικειοθελώς» σε εμπόλεμες περιοχές!

Δεν φτάνει δηλαδή που αναγκάζουν τους ναυτεργάτες να παίξουν τη ζωή τους κορόνα - γράμματα, αλλά τους πετάνε και την ευθύνη ώστε να μην αναλαμβάνουν καμία εκείνοι σε περίπτωση τραυματισμού ή θανάτου.

Συγκεκριμένα, «ζητούν από τους ναυτεργάτες, 1 έως 3 ημέρες (!) πριν την είσοδο του πλοίου σε εμπόλεμη περιοχή, να δηλώσουν ότι: Ενημερώθηκαν για το ταξίδι σε αυτές τις περιοχές. Αντιλαμβάνονται τους πιθανούς κινδύνους που ελλοχεύουν. Συμφωνούν με τη διέλευση από αυτά τα περάσματα του θανάτου.

Και ότι όλα τα παραπάνω υπογράφονται "οικειοθελώς", χωρίς καμία πίεση και χωρίς καμία ανησυχία».

Και για να κάνουν πιο δελεαστικό τον θάνατο, προσφέρουν στους ναυτεργάτες κάμποσους επιπλέον μισθούς ως μπόνους!

Αυτά τα ματωμένα πετροδόλαρα πέταξαν στα μούτρα των αφεντικών τους οι ναυτεργάτες σε μια σειρά πλοία που παραμένουν στην περιοχή, αρνούμενοι να περάσουν τα Στενά! Φωτεινά παραδείγματα αγωνιστικής στάσης, που δίνουν κουράγιο σε όλη την εργατική τάξη να αντιπαλέψει τη βαρβαρότητα του πολέμου και της εκμετάλλευσης.

Την παλικαρίσια αυτή στάση χαιρέτισαν τα δύο ναυτεργατικά σωματεία, στέλνοντας μήνυμα στα ...πολυμήχανα παράσιτα: «Αμα θέλουν οι εφοπλιστές, ας μπαρκάρουν και ας μπουν μέσα στο μακελειό με τα καράβια τους οι ίδιοι».

Τα σωματεία κατήγγειλαν μάλιστα τις προσπάθειες ακτοπλοϊκών ναυτιλιακών εταιρειών για επικίνδυνες ναυλώσεις επιβατηγών πλοίων από την Κύπρο προς το Ισραήλ. Μετά τη δημοσιοποίηση της ομόφωνης απόρριψης οποιουδήποτε τέτοιου σχεδιασμού από την Εκτελεστική της ΠΝΟ, υπήρξαν δημόσιες τοποθετήσεις της υπουργού Μεταφορών του Ισραήλ και άλλων δημόσιων παραγόντων της ισραηλινής κυβέρνησης και ναυτιλιακών πρακτόρων, που επιχείρησαν να συκοφαντήσουν και να στοχοποιήσουν τη στάση των ναυτεργατικών σωματείων που υπερασπίζονται τη ζωή των ναυτεργατών.

Την αγωνιστική στάση των δύο σωματείων προσπάθησαν άλλωστε να κάμψουν με εκφοβισμό οι εφοπλιστές, καθώς όπως καταγγέλλουν δέχτηκαν ακόμα και ευθείες απειλές επειδή αποκάλυψαν δημόσια ότι ετοιμάζονταν να υλοποιηθούν δρομολόγια πλοίων σε εμπόλεμη περιοχή με τις ευλογίες της κυβέρνησης. Στις απειλές αυτές, ΠΕΜΕΝ και «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ» απαντούν: «Δεν καταλαβαίνουμε από απειλές και εκβιασμούς, δεν κάνουμε βήμα πίσω από την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ναυτεργατών».

Από την απεργία στον Πειραιά στις 6 Φλεβάρη

Ετσι, σε κλάδους που είναι στο άρμα της πολεμικής βιομηχανίας, αλλά και σε αυτούς που στρέφονται στην πολεμική οικονομία, προσβλέποντας μεγαλύτερο κομμάτι από τη «λεία», οι εργοδότες ξεδιπλώνουν την πιο βρώμικη επιχειρηματολογία με στόχο την απόσπαση της υποταγής. «Θα βγούμε όλοι κερδισμένοι στο τέλος», «ανοίγονται νέοι ορίζοντες» είναι μόνο κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα που ακούγονται μέσα σε χώρους δουλειάς, τα οποία συνοδεύονται με μεγαλύτερη εντατικοποίηση και χτύπημα δικαιωμάτων, καθώς «η κατάσταση είναι κρίσιμη» και «δεν χωράει διεκδικήσεις».

Ξεχωρίζει προφανώς η απροκάλυπτη χυδαιότητα των εφοπλιστών, που φτάνουν να ζητούν από τα πληρώματα υπογραφές σε «θανατόχαρτα», να πάνε δηλαδή «με δική τους ευθύνη» στις εμπόλεμες ζώνες. Η δολοφονική λίστα μετράει ήδη έναν νεκρό στον Περσικό Κόλπο, τρεις αγνοούμενους και δεκάδες που η ζωή τους βρίσκεται σε κίνδυνο στα Στενά του Ορμούζ, ενώ οι εφοπλιστές μετράνε κέρδη πάνω στα κέρδη από τα ματωμένα ναύλα.

Ο «Ριζοσπάστης» δίνει συνέχεια σε αυτό το φύλλο, μεταφέροντας εικόνα και από άλλους κλάδους, όπως της Ενέργειας, των Μετάλλου και των ελεγκτικών εταιρειών, αλλά και από τον βρώμικο ρόλο του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, που ξεχρεώνει γραμμάτια στο κεφάλαιο εξασφαλίζοντας την κοινωνική «νηνεμία» σε πολεμικές συνθήκες.

Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο κλάδος της Ενέργειας, που αποτελεί πεδίο σφοδρής αντιπαράθεσης ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, με την αστική τάξη της Ελλάδας να επιδιώκει να αναβαθμίσει τη θέση της μέσα από τις εμπορικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ και περαιτέρω εμπλοκή. Οσο φουντώνει το μακελειό στη Μέση Ανατολή, εταιρείες όπως τα ΕΛΠΕ (όμιλος «Helleniq Energy») τρίβουν τα χέρια τους, προσβλέποντας σε αύξηση της παραγωγής και ακόμα μεγαλύτερη κερδοφορία τώρα που οι χρηματιστηριακές τιμές ανεβαίνουν.

Κάπως έτσι λοιπόν εξηγείται η πίεση των προϊσταμένων να ολοκληρωθεί νωρίτερα το προγραμματισμένο shut-down (παύση εργασιών για συντήρηση) που βρίσκεται σε εξέλιξη στις εγκαταστάσεις του Ασπροπύργου, λόγω της «κατάστασης» στη Μέση Ανατολή.

«Για να παράξουμε πετρέλαιο τώρα που χτυπιέται η Σαουδική Αραβία, γι' αυτό θέλουν να τελειώσει το shut-down νωρίτερα» είναι αυτό που μας μεταφέρουν οι εργαζόμενοι, και ξέρουν πως αυτήν τη λύσσα για κέρδη θα την πληρώσουν οι ίδιοι. Οπως καταγγέλλει το Συνδικάτο Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγοεπισκευαστικής Βιομηχανίας Ελλάδας, αυτή η «πίεση» σημαίνει εξαντλητική δουλειά, 12ωρα και 13ωρα, δουλειά «6 στα 7», με τους εργαζόμενους να δουλεύουν στα όρια της εξάντλησης με κίνδυνο της σωματικής τους ακεραιότητας. Το Συνδικάτο μάλιστα έκανε στάση εργασίας την Παρασκευή με καθολική συμμετοχή (βλ. δίπλα σελίδα), καλώντας και σε οργάνωση ενάντια στην εγκληματική στάση της εργοδοσίας.

Και ενώ οι ενεργειακοί κολοσσοί «τρίβουν τα χέρια τους» από τη μοιρασιά της «λείας» και τα σχέδια για Ελλάδα - ενεργειακό κόμβο, που σέρνουν τη χώρα βαθιά στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, ο CEO της «Helleniq Energy» κόβει πίτες καμαρώνοντας για τη συμφωνία με τη «Chevron». Μάλιστα εκεί ακούστηκαν και διάφορα ...χαριτωμένα όπως ότι «θα γίνουμε σεΐχηδες και θα έχουμε όλοι από μια καμήλα»!

«Πρίμο - σεκόντο» στη στήριξη των επιδιώξεων του μονοπωλίου ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, με την πλειοψηφία του ΔΣ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενέργειας (δυνάμεις ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ) να δηλώνει: «Σχετικά με την υπογραφή των συμβάσεων μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και των κοινοπραξιών "Chevron" - "Helleniq Energy" και "ExxonMobil - Helleniq Energy" (...) θεωρούμε πως η αξιοποίηση των εγχώριων ενεργειακών πόρων αποτελεί ζήτημα εθνικής στρατηγικής σημασίας, με πιθανές θετικές επιπτώσεις στην ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, στη μείωση της εξάρτησης από εισαγόμενα καύσιμα και στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας υψηλής εξειδίκευσης. Γι' αυτόν τον λόγο, τις χαιρετίζουμε».

Τα «χρυσά κουτάλια» τα έχουν ξανακούσει οι εργαζόμενοι και τα έχουν ζήσει από πρώτο χέρι. Η αύξηση της κερδοφορίας σημαίνει ένταση της εκμετάλλευσης, κάτι που οι εργαζόμενοι του Ομίλου το νιώθουν στο πετσί τους. Είναι οι ίδιοι που «έγραψαν» 65.000 υπερωρίες μέσα σε έναν χρόνο στα ΕΛΠΕ, αυξάνοντας ραγδαία το κομμάτι της απλήρωτης δουλειάς, δηλαδή το κέρδος του εργοδότη. Είναι οι ίδιοι που έθαψαν συναδέλφους τους πριν μερικά χρόνια, πάλι σε διαδικασίες shut-down, που έχουν μετρήσει σακατεμένους εργάτες λόγω της τεράστιας εντατικοποιήσης, των ελαστικών ωραρίων και της έλλειψης μέτρων υγείας και ασφάλειας. Κάπως έτσι έφτασε ο Ομιλος να καταγράφει αστρονομικά κέρδη ύψους 1.132 εκατ. και συγκρίσιμα καθαρά κέρδη 503 εκατ., δίνοντας μέρισμα στους μετόχους 0,60 ανά μετοχή.

Οσο για το αν αυτές οι συμφωνίες είναι win-win, ο λαός ήδη μετράει την ενεργειακή του φτώχεια και τη λεηλασία του ορυκτού πλούτου, ενώ η άλλη όψη είναι οι κίνδυνοι που επιταχύνονται από την εμπλοκή των κολοσσών και η μετατροπή της χώρας σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Αυτές είναι οι «θετικές επιπτώσεις» που βιάζονται να διακρίνουν οι εργοδοτικοί συνδικαλιστές.

Από το «καρότο» στο «μαστίγιο» στον κλάδο της πολεμικής βιομηχανίας, που είναι στον «αφρό», με την κυβέρνηση της ΝΔ να αυξάνει τις δαπάνες στα 28 δισ. ευρώ έως το 2035.

Ετσι, μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι δίνουν πρόσταγμα ότι τώρα «τα κεφάλια μέσα», δεν χωράνε συνδικάτα και διεκδικήσεις. Χαρακτηριστικά είναι όσα αναδεικνύει το Συνδικάτο Μετάλλου για έναν από τους μεγαλύτερους εργοδότες του κλάδου, τη THEON, που μεταφέρει ότι προχώρησε σε απολύσεις εργαζομένων επειδή διεκδίκησαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, εναντιώθηκαν στην τεράστια εντατικοποίηση και στους χαμηλούς μισθούς. Μάλιστα το Συνδικάτο Μετάλλου καταγγέλλει ότι του απαγορεύτηκε μέχρι και η περιοδεία στον χώρο δουλειάς, με πρόσχημα το «ειδικό κανονιστικό πλαίσιο» λόγω της ιδιαιτερότητάς της ως εταιρείας αμυντικής βιομηχανίας. Τι ενόχλησε τόσο την εργοδοσία; Μην έρθουν οι εργάτες σε επαφή με την οργανωμένη πάλη και διεκδικήσουν ουσιαστικές αυξήσεις, αφού όπως σημειώνει το Συνδικάτο «η πλειοψηφία δεν βγάζει τον μήνα», ενώ «η εργοδοσία κάνει ότι δεν καταλαβαίνει τι είναι να δουλεύει κανείς υπερωριακά, 6 μέρες την εβδομάδα, με έξτρα τον χρόνο που τρώμε στον δρόμο, και να λέει προκλητικά ότι ζητήματα μετακίνησης και σίτισης δεν υπάρχουν».

Στροφή στην πολεμική οικονομία κάνουν και οι συμβουλευτικές και ελεγκτικές εταιρείες, με τους 4 από τους μεγαλύτερους μονοπωλιακούς ομίλους (PwC, EY, «Deloitte» και KPMG) να υπογράφουν μνημόνια συνεργασίας με τον Σύνδεσμο Ελλήνων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού, τα «Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα» και το δίκτυο DefencEduNet.

Σε δήλωσή του ο CEO της «Delloite» τόνισε ότι «το ζητούμενο λοιπόν για την Ευρώπη είναι να περάσει από τη θεωρία της στρατηγικής αυτονομίας στην πράξη της στρατηγικής ωριμότητας», σημαίνοντας προσαρμογή στις νέες πολεμικές συνθήκες.

Οι συνεργασίες αυτές στοχεύουν στη στροφή και στην ανάπτυξη των εταιρειών αυτών στην πολεμική προετοιμασία. Περιλαμβάνουν τον εντοπισμό «ευκαιριών», όπως τις ονομάζουν, την προσαρμογή των προϊόντων αλλά και της παραγωγής στις ανάγκες της πολεμικής προπαρασκευής, την αξιοποίηση ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων, τις αλλαγές στην οργάνωση των εταιρειών αλλά και στην εκπαίδευση προσωπικού και εξασφάλιση των απαραίτητων «πιστοποιήσεων και κανόνων ασφάλειας».

Πώς μεταφράζονται όλα αυτά μέσα στους χώρους δουλειάς; Τα στελέχη της εργοδοσίας περιδιαβαίνουν διαλαλώντας ότι «θα ανοίξουν οι δουλειές», «θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας» «για να βγούμε όλοι κερδισμένοι», απαιτώντας από τους εργαζόμενους να δουλέψουν ακόμα πιο εντατικά, με ωράρια - λάστιχο.

Στις δε θέσεις υψηλής ειδίκευσης, που υποτίθεται ότι «καλοπληρώνονται» έναντι άλλων, οι μισθοί δεν ανταποκρίνονται επ' ουδενί στην πραγματικότητα της τεράστιας ακρίβειας και της φοροληστείας, ενώ η ένταση της εκμετάλλευσης με όλες τις μορφές «διευθέτησης» του εργάσιμου χρόνου και την εφαρμογή των ελαστικών μορφών εργασίας σαρώνει για να διασφαλίζονται τα κέρδη των ομίλων.

Τα παραπάνω παραδείγματα επιβεβαιώνουν ότι αν για τον λαό η εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σημαίνει θανάσιμους κινδύνους, για το κεφάλαιο σημαίνει κέρδη. Φανερώνουν δηλαδή ότι η θωράκιση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας απαιτεί από τη μια αντεργατικά μέτρα που γίνονται πράξη με τους νόμους των κυβερνήσεων, και από την άλλη τη συμμετοχή σε πολεμοκάπηλα σχέδια που γίνονται πράξη μέσα από τις στρατηγικές συμμαχίες με τους μακελάρηδες, τις ΝΑΤΟικές αποστολές, τις βάσεις του θανάτου, τα εξοπλιστικά προγράμματα κ.ο.κ.

Γι' αυτό και τώρα είναι που πρέπει να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο η οργάνωση στα συνδικάτα, η διεκδίκηση σύγχρονων δικαιωμάτων, το μέτωπο στην εργοδοσία, η απόρριψη της λογικής «τα κεφάλια μέσα». Να μη δείξουν οι εργάτες καμία εμπιστοσύνη στην εργοδοσία, στην κυβέρνηση και στα κόμματά της, στις δυνάμεις μέσα στο κίνημα που προσκυνούν τη «βιωσιμότητα» και την ανταγωνιστικότητα της καπιταλιστικής οικονομίας, και δεν διστάζουν να σύρουν τον λαό στους βρώμικους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Τον δρόμο τον δείχνουν οι μεγάλες απεργιακές μάχες των προηγούμενων ημερών, όπως των ναυτεργατών για να πάψουν τα δρομολόγια του θανάτου και να επιστρέψουν όλοι πίσω σώοι και ασφαλείς. Αλλά και των λιμενεργατών, που στις 6 Φλεβάρη συντονίστηκαν από 20 διαφορετικά λιμάνια της Μεσογείου, διατρανώνοντας «δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο», μια απεργία που αγκαλιάστηκε από όλο τον Πειραιά και το Θριάσιο. Στο στόχαστρο τέθηκε μάλιστα η μετατροπή των στρατηγικών αυτών χώρων δουλειάς σε «Ειδική Οικονομική Ζώνη», για τη γιγάντωση της εκμετάλλευσης, αλλά και σε πεδίο σφοδρών ανταγωνισμών ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα, με θύματα τους εργαζόμενους και τα λαϊκά νοικοκυριά.

«Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους»: Τώρα το σύνθημα αυτό να ακουστεί ακόμα πιο δυνατά σε κάθε χώρο δουλειάς, σε όλη τη χώρα!

Η Συντονιστική Επιτροπή Μαθητών Αθήνας απευθύνεται σε κάθε μαθητή και μαθήτρια που αυτό το διάστημα παρακολουθούν τις εξελίξεις και τους καλεί σε δράση απέναντι στον πόλεμο, στην εκμετάλλευση, στην αδικία: «Σε κάθε σχολείο με κάθε τρόπο να ακουστεί η φωνή των μαθητών, μαζί με τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς».

Το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών για εκείνη τη μέρα έχει απευθύνει κάλεσμα σε κάθε φοιτητικό σύλλογο πανελλαδικά, κάθε εκλεγμένο σε Διοικητικό Συμβούλιο, κάθε φοιτητή και φοιτήτρια, να οργανώσουν πολύμορφη δραστηριότητα, να σημάνει ξεσηκωμός σε όλες τις σχολές της χώρας! Επίσης, την Πέμπτη 19 Μάρτη το ΜΑΣ καλεί σε μεγάλο φοιτητικό συλλαλητήριο στην Αθήνα, στις 12.00 στα Προπύλαια.

Η Παγκρήτια Επιτροπή Ενάντια στις Βάσεις και την Εμπλοκή καλεί σε κοινή σύσκεψη όλων των πρωτοβάθμιων εργατικών σωματείων, αγροτικών, φοιτητικών συλλόγων, των μαθητικών συμβουλίων και των συντονιστικών τους επιτροπών, τους φορείς του κινήματος από όλη την Κρήτη, την Κυριακή 22/3 στις 5 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο Χανίων. Στο μεταξύ, πολλά ερωτήματα και ανησυχία στον λαό του Ηρακλείου προκαλεί η εμφάνιση γαλλικής φρεγάτας στο λιμάνι της πόλης το πρωί της Παρασκευής. Συγκεκριμένα έδεσε στο λιμάνι γαλλική φρεγάτα τύπου FREMM, μήκους 142 μέτρων. Φαίνεται πως τα πολεμικά σχέδια της κυβέρνησης και των συμμάχων της δεν χωράνε στο λιμάνι της Σούδας και εμπλέκουν στον πόλεμο επιπλέον λιμενικές και αεροπορικές υποδομές του νησιού. Σύμφωνα με πληροφορίες η φρεγάτα έδεσε για λόγους ανεφοδιασμού και στη συνέχεια το πλοίο θα βρεθεί στο επιχειρησιακό πεδίο της Μέσης Ανατολής.

Κάλεσμα σε σωματεία και όλους τους μαζικούς φορείς της Θεσσαλονίκης για συμμετοχή στη μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το ΝΑΤΟικό στρατηγείο (Λεωφ. Στρατού 3) το Σάββατο 21/3, στις 11.30 π.μ., απευθύνουν η ΕΔΥΕΘ και εργατικά σωματεία με αίτημα να κλείσει το ΝΑΤΟικό στρατηγείο που βρίσκεται στο Γ' ΣΣ, μέσα στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα σε άλλα, η ΕΔΥΕΘ και τα εργατικά σωματεία απαιτούν να κλείσει τώρα το ΝΑΤΟικό Στρατηγείο από το Γ' Σώμα Στρατού. Να αποχωρήσουν εδώ και τώρα οι ΝΑΤΟικοί από την πόλη μας και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Να σταματήσουν άμεσα οι διελεύσεις στρατιωτικών οχημάτων μέσα στον αστικό ιστό της πόλης. Τα εργατικά σωματεία ήδη προχωρούν σε πολύμορφες δράσεις και εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς, ενώ την Κυριακή 15/3, στις 12 μ., στον Λευκό Πύργο, θα πραγματοποιήσουν παρέμβαση ενημέρωσης απευθύνοντας μαζικό κάλεσμα για τη συγκέντρωση του Σαββάτου.

Ερώτηση προς τον υπουργό Εθνικής Αμυνας, για τις μετασταθμεύσεις γαλλικών μαχητικών που φέρουν πυρηνικά όπλα στο αεροδρόμιο του Αραξου, κατέθεσαν οι βουλευτές του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος, Νίκος Παπαναστάσης και Θανάσης Παφίλης. Σ' αυτήν αναφέρεται:

«Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα στον Τύπο, στο πλαίσιο της αμυντικής συμφωνίας Ελλάδας - Γαλλίας το στρατηγικό αεροδρόμιο του Αραξου προορίζεται για μετασταθμεύσεις γαλλικών μαχητικών που φέρουν πυρηνικά όπλα.

Το γαλλικό πρόγραμμα, το οποίο αντιμετωπίζεται θετικά από τη χώρα μας, προβλέπει προστασία των χωρών που θα συμμετέχουν, από το πυρηνικό οπλοστάσιο της Γαλλίας, αρκεί να διαθέτουν υποδομές για μεταστάθμευση των γαλλικών μαχητικών. Επιπλέον θα τεθούν στη διάθεσή της και οι αποθήκες του Αραξου, στις οποίες υπάρχουν οι προϋποθέσεις για τη φύλαξη πυρηνικών κεφαλών.

Στον Αραξο υπάρχουν αυτές οι υποδομές, αφού μέχρι το 2001 φιλοξενούσε πυρηνικά, τα οποία κάτω και από την πίεση του λαϊκού κινήματος απομακρύνθηκαν. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, οι συγκεκριμένες υποδομές τα τελευταία χρόνια αναβαθμίστηκαν.

Με δεδομένο ότι μια τέτοια εξέλιξη θα έθετε σε τεράστιο κίνδυνο τους κατοίκους της περιοχής παίρνοντας υπόψη την άμεση εμπλοκή που έχει αυτή τη στιγμή η χώρα μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. υπουργός:

- Είναι αληθή τα δημοσιεύματα που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας;

- Τι μέτρα θα πάρει ώστε να αποτραπεί μια τέτοια εξέλιξη;».

Σε ανακοίνωση του Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ για τις Ενοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας σχετικά με την καμπάνια του υπουργείου Αμυνας για τη στράτευση των γυναικών, τονίζονται τα εξής:

«Είμαστε ριζικά αντίθετοι με τη στράτευση των γυναικών, με όλους τους τρόπους που επιχειρεί η κυβέρνηση, σε συνθήκες κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Η προκλητική καμπάνια του υπουργείου Εθνικής Αμυνας για την εθελοντική στράτευση νέων γυναικών συμπληρώνει την αναβάθμιση της επικίνδυνης εμπλοκής της χώρας και των Ενόπλων Δυνάμεων στους πολέμους των ιμπεριαλιστών, για τα συμφέροντα της εγχώριας άρχουσας τάξης.

Είναι παραπλανητικό και εκτός τόπου και χρόνου το κυβερνητικό επιχείρημα ότι η στράτευση των νέων γυναικών "θα ενισχύσει την άμυνα της χώρας", τη στιγμή που η κυβέρνηση, με τη στήριξη των άλλων κομμάτων του ευρωατλαντισμού, έχει εντάξει τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις στις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, του Ισραήλ. Αυτός είναι ο βασικός παράγοντας που υπονομεύει την ασφάλεια του λαού και μετατρέπει τη χώρα σε πολεμικό στόχο αντιποίνων.

Αυτό που απαιτείται σήμερα δεν είναι η στράτευση των γυναικών στα ματωμένα ιμπεριαλιστικά σχέδια, αλλά να ξεκουμπιστούν οι Αμερικανοί και οι ΝΑΤΟικοί από τη χώρα, μαζί με τις βάσεις τους, να γυρίσουν οι αξιωματικοί από τις πολεμικές αποστολές και επιχειρήσεις εκτός συνόρων και να απεμπλακεί η χώρα από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Σε αυτόν τον αγώνα μπορούν να συναντηθούν γυναίκες και άνδρες εργαζόμενοι, νέοι και στο πλάι τους οι αξιωματικοί, οι φαντάροι με τις οικογένειές τους, σε όλη τη χώρα».

Στην τηλεδιάσκεψη συμμετείχαν: Αλγερινό Κόμμα για τη Δημοκρατία και τον Σοσιαλισμό (PADS), Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, Ιορδανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, Κόμμα Τουντέχ (Ιράν), Κομμουνιστικό Κόμμα Ισραήλ, ΑΚΕΛ (Κύπρος), Κόμμα Λαού Παλαιστίνης, Παλαιστινιακό Κομμουνιστικό Κόμμα, Σουδανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, Συριακό Κομμουνιστικό Κόμμα και Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας.

Σε δελτίο Τύπου του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για την τηλεδιάσκεψη επισημαίνονται τα εξής:

«Αυτή η ιδιαίτερα σημαντική πρωτοβουλία που πήρε το ΚΚΕ έδωσε την ευκαιρία στα Κόμματα που έλαβαν μέρος να ανταλλάξουν εκτιμήσεις για τις πολύ επικίνδυνες συνθήκες που διαμορφώνονται για τους λαούς της περιοχής. Στις τοποθετήσεις των Κομμάτων καταδικάστηκε η εγκληματική ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν στις 28/2/2026 με τη στήριξη και του ΝΑΤΟ, όπως και η επίθεση και η εισβολή του κράτους του Ισραήλ κατά του Λιβάνου, οι δολοφονικοί βομβαρδισμοί στη Βηρυτό, η μαζική εκτόπιση του πληθυσμού από τον νότιο Λίβανο, και στη συζήτηση εκφράστηκε η αλληλεγγύη στον λαό του Λιβάνου και στον αγώνα του.

Εκπρόσωποι των Κομμάτων που έλαβαν μέρος απέρριψαν ως απαράδεκτα τα προσχήματα που αξιοποιούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για την επίθεση κατά του Ιράν, που έχει εμπλέξει στη φωτιά του πολέμου με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μεγάλο μέρος των χωρών της περιοχής, με ευθύνη των ηγεσιών τους, και απειλεί με γενικότερη ανάφλεξη, κατά παράβαση και αυτού ακόμα του διεθνούς δικαίου, που το έχουνε κουρελιάσει.

Με την τηλεδιάσκεψη εκφράστηκε η αλληλεγγύη στους λαούς του Ιράν, της Συρίας και στους άλλους λαούς της περιοχής. Στη συζήτηση τονίστηκε πως ο αγώνας του ιρανικού λαού για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα δεν έχει καμία σχέση με τις επιδιώξεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ, και πως μόνο ο λαός της κάθε χώρας έχει το δικαίωμα να καθορίζει την τύχη της χώρας του, χωρίς ιμπεριαλιστικές πιέσεις και επεμβάσεις.

Εκπρόσωποι Κομμάτων, αναφερόμενοι στους στόχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ που εξαπέλυσαν την επίθεση κατά του Ιράν, σημείωσαν πως βρίσκονται στην επιδίωξή τους και με στρατιωτικά μέσα να προωθήσουν τη λεγόμενη "αναδιαμόρφωση" της περιοχής της Μέσης Ανατολής, ώστε να ενισχύσουν τις θέσεις τους σε βάρος άλλων ανταγωνιστικών συμφερόντων. Θύματα των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και ανταγωνισμών είναι οι λαοί που βιώνουν τις συνέπειες των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Στη συζήτηση υπογραμμίστηκε η σημασία της πάλης ενάντια στις αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις, που αποτελούν εφαλτήριο πολέμων εναντίον άλλων λαών και στοχοποιούν και τους λαούς των χωρών μας.

Γενικότερα εκφράστηκε καταδίκη της κάθε εμπλοκής των κυβερνήσεων των χωρών μας με στρατεύματα, πλοία, πολεμικά αεροπλάνα, στρατιωτικές βάσεις και διευκολύνσεις για τη διεξαγωγή αυτού και άλλων ιμπεριαλιστικών πολέμων, και διατυπώθηκε η απαίτηση όλα τα τμήματα των Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκονται στο εξωτερικό να επιστρέψουν εντός των συνόρων.

Σε τοποθετήσεις Κομμάτων που συμμετείχαν στην τηλεδιάσκεψη καταδικάστηκαν για άλλη μια φορά η κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών, η γενοκτονία στη Γάζα από την ισραηλινή πολεμική μηχανή, η επέκταση των εποικισμών στη Δυτική Οχθη και των προσαρτήσεων εδαφών της στο Ισραήλ. Εκφράστηκε η αλληλεγγύη τους στον ηρωικό παλαιστινιακό λαό και τονίστηκε η αναγκαιότητα συνέχισης της πάλης για τη πλήρη δικαίωση του αγώνα του, για την απόκτηση της δικής του πατρίδας.

Εκφράστηκε επιπλέον η αμέριστη αλληλεγγύη στην εργατική τάξη, στον λαό του Σουδάν και στο Σουδανικό ΚΚ, που βιώνουν μία ακόμα ενδοαστική ένοπλη σύγκρουση, στην οποία εμπλέκονται και ξένες δυνάμεις και προκαλεί μια συνεχόμενη αιματοχυσία.

Σε τοποθετήσεις Κομμάτων καταδικάστηκε η καταστολή εργατικών και λαϊκών αγώνων, που εντείνεται σε συνθήκες πολέμου, όπως και ο αντικομμουνισμός, και εγκρίθηκε ψήφισμα αλληλεγγύης στο Ιορδανικό ΚΚ, με την απαίτηση της άμεσης απελευθέρωσης στελεχών και μελών του.

Στις τοποθετήσεις των Κομμάτων καταδικάστηκαν οι απειλές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού κατά της Κούβας και εκφράστηκε η αλληλεγγύη στον λαό και στο ΚΚ της Κούβας, καθώς και η απαίτηση τώρα να σταματήσει η επιδίωξη οικονομικού στραγγαλισμού που έχει επιβληθεί με τον αποκλεισμό και με άλλα μέσα. Να αφαιρεθεί η Κούβα από την απαράδεκτη λίστα των κρατών - χορηγών της τρομοκρατίας».

• Ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει σήμερα ολόκληρη την εισαγωγική ομιλία που έκανε στην τηλεδιάσκεψη ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας. Ρεπορτάζ από τις τοποθετήσεις των εκπροσώπων των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων που συμμετείχαν στην τηλεδιάσκεψη, από το κλείσιμο των εργασιών από τον Γιώργο Μαρίνο, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, καθώς και το ψήφισμα αλληλεγγύης με το Ιορδανικό ΚΚ, δημοσιεύτηκαν στον «Ριζοσπάστη» την Παρασκευή 13/3.

RIZOSPASTIS

Θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε που ανταποκριθήκατε στην πρόσκληση του ΚΚΕ και συμμετέχετε στη σημερινή έκτακτη τηλεδιάσκεψη των Κομμουνιστικών κι Εργατικών Κομμάτων της περιοχής μας, που διεξάγεται στις πολύ επικίνδυνες για τους λαούς μας συνθήκες, που επιδεινώθηκαν δραματικά με την εγκληματική και καταδικαστέα επίθεση που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ σε βάρος του λαού του Ιράν.

Πρόκειται για μια εξέλιξη που έχει ήδη κοστίσει τη ζωή σε εκατοντάδες αμάχους, που έχει προκαλέσει τεράστιες υλικοτεχνικές καταστροφές τόσο στο Ιράν, όσο και σε άλλες χώρες της περιοχής, ενώ ρίχνει στις φλόγες του πολέμου τόσο τις χώρες του Κόλπου, όσο και τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, της Κασπίας, του Καυκάσου και, μάλιστα, την ώρα που συνεχίζεται ο αιματηρός ιμπεριαλιστικός πόλεμος και στα εδάφη της Ουκρανίας για 5η χρονιά.

Στη χώρα μας η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη στήριξη των άλλων αστικών κομμάτων, ακολουθώντας τον δρόμο των προηγούμενων κυβερνήσεων, βαθαίνει την εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, επιδιώκοντας την αναβάθμιση της θέσης της αστικής τάξης, κάνοντας τη χώρα ενεργειακό - μεταφορικό κόμβο, διεκδικώντας μεγαλύτερο μερίδιο από τη λεία των ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων.

Η επικίνδυνη πολιτική της εμπλοκής υλοποιείται διαμέσου της λειτουργίας όλης της χώρας ως πολεμικού ΝΑΤΟικού ορμητηρίου, με τη χρησιμοποίηση των αμερικανικών βάσεων, τη στήριξη του καθεστώτος Ζελένσκι και την αποστολή οπλισμού στην Ουκρανία, καθώς και τις στρατηγικές σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ.

Τμήματα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων αποστέλλονται σε ιμπεριαλιστικές αποστολές στο εξωτερικό, στην Ερυθρά Θάλασσα, στον Περσικό Κόλπο, στα Βαλκάνια. Σχεδιάζεται η αποστολή ελληνικού στρατού στη Λωρίδα της Γάζας και είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη η τοποθέτηση του ελληνικού υπουργείου Αμυνας, που καλεί τον λαό να εξοικειωθεί με την «κουλτούρα των φέρετρων».

Στην πράξη έχει αποδειχτεί ότι η εμπλοκή στα σχέδια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και του Ισραήλ όχι μόνο δεν εγγυάται την ασφάλεια του λαού, αλλά κάνει τη χώρα στόχο αντιποίνων, έχει δρομολογήσει εξελίξεις αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Το ΚΚΕ απορρίπτει τα σαθρά προσχήματα των ιμπεριαλιστών, αποκαλύπτει τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της επέμβασης των ΗΠΑ με στόχο να υφαρπάξουν τον ενεργειακό πλούτο της χώρας και αποκάλυψε ότι γενικότερη επιδίωξη του Ισραήλ και των ΗΠΑ είναι η δημιουργία του οικονομικού και γεωπολιτικού χώρου της «Νέας Μέσης Ανατολής», διαμέσου των συμφωνιών του Ισραήλ με σειρά αραβικών κρατών («συμφωνίες του Αβραάμ»), και την υλοποίηση του «Εμπορικού Ινδικού Δρόμου» (Ασία - Μέση Ανατολή - Ευρώπη), σε αντιπαράθεση με τον κινέζικο «Νέο Δρόμο του Μεταξιού» και τους σχεδιασμούς του Ιράν.

Το ΚΚΕ στέκεται διαχρονικά στο πλευρό του παλαιστινιακού λαού, καταδικάζει την κατοχή και τη γενοκτονία του από το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ με τη στήριξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Είναι το Κόμμα το οποίο από θέση αρχών εξέφρασε την αμέριστη διεθνιστική του αλληλεγγύη από την πρώτη μέρα της νέας κλιμάκωσης της ισραηλινής θηριωδίας και τη γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας, με το πρόσχημα της επίθεσης της Χαμάς τον Οκτώβρη του 2023, και κατήγγειλε αποφασιστικά την προσπάθεια συκοφάντησης του παλαιστινιακού αγώνα, την επιχείρηση εξίσωσης θύτη - θύματος που κατέβαλαν η κυβέρνηση της ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα, που εναρμονίστηκαν με τις θέσεις του Ισραήλ και τον εγκληματία πολέμου Νετανιάχου, με τα κατασκευάσματα περί δικαιώματος «αυτοάμυνας» του κατακτητή.

Σήμερα το ΚΚΕ, για άλλη μια φορά, πρωτοστατεί στην Ελλάδα για την καταδίκη της εγκληματικής επίθεσης και του ιμπεριαλιστικού πολέμου του ευρωατλαντισμού των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, στέκεται αλληλέγγυο με τον λαό του Ιράν, αποκαλύπτει πως οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις που είναι εφαλτήριο πολέμων, είναι ταυτόχρονα και «μαγνήτης» κινδύνων για τον λαό μας και απαιτεί να κλείσουν.

Παλεύουμε για να επιστρέψουν τα τμήματα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων που βρίσκονται στην περιοχή για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και των συμμάχων της, και αποκαλύπτουμε πως η αποστολή πολεμικών πλοίων και αεροπλάνων στην Κύπρο δεν είναι για την προστασία του λαού της Κύπρου, αλλά των βρετανικών - ΝΑΤΟικών βάσεων που βρίσκονται εκεί ως βρετανικό έδαφος.

Θα συνεχίζουμε να στηρίζουμε αποφάσεις εργατικών συνδικάτων και άλλων φορέων του λαϊκού κινήματος για το μπλοκάρισμα ΝΑΤΟικών δυνάμεων και φορτίων του θανάτου στο πέρασμά τους από τα ελληνικά λιμάνια, όπως έγινε και την προηγούμενη περίοδο, από τους λιμενεργάτες της COSCO στον Πειραιά, στη Θεσσαλονίκη, στην Αλεξανδρούπολη, στον Τύρναβο και άλλες περιοχές.

Το ΚΚΕ στηρίζει αποφασιστικά τους στρατιώτες και τους αξιωματικούς που αντιτίθενται στην αντιλαϊκή πολιτική και τους ιμπεριαλιστικούς αυτούς σχεδιασμούς.

Με την παρέμβαση των κομμουνιστών στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, κερδίζει έδαφος η σωστή αντίληψη ότι δεν υπάρχουν κοινά εθνικά συμφέροντα ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους κεφαλαιοκράτες και σε συνθήκες πολέμου.

Εκτιμούμε πως ο σχεδιασμός των ΗΠΑ αυτή τη φορά είναι ακόμη πιο διευρυμένος σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο. Αλλωστε, σε μεγάλο βαθμό αυτό το διακηρύσσουν και οι ίδιοι οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, που βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία με το κράτος - δολοφόνο του παλαιστινιακού λαού.

Ο βορειοαμερικανικός ιμπεριαλισμός, αποθρασυμένος από την επίθεση στη Βενεζουέλα με την απαγωγή του Μαδούρο, τις εξελίξεις στον Παναμά όπου απέσπασε από τα κινεζικά μονοπώλια κι ανέκτησε εκ νέου τον έλεγχο της Διώρυγας του Παναμά, καθώς και τις μυστικές συνομιλίες με τη ρωσική ηγεσία και τις αντίστοιχες ενέργειες για το «τράβηγμα» της Ινδίας, έχει βάλει στόχο έναν γενικότερο σχεδιασμό. Δεν είναι τυχαίες οι επιθετικές βλέψεις για τη Γροιλανδία, αλλά και κατά του λαού της ηρωικής Κούβας, που δεκαετίες τώρα βιώνει τις συνέπειες του αποκλεισμού και του οικονομικού στραγγαλισμού.

Ανοίγοντας εδώ μια παρένθεση, θα ήθελα να υπογραμμίσω πως το ΚΚΕ στέκεται διαχρονικά αλληλέγγυο με τον λαό και το ΚΚ Κούβας στον αγώνα τους για την υπεράσπιση της Κουβανικής Επανάστασης και χτες (σ.σ. την Τετάρτη) στην Αθήνα είχαμε μια μεγαλειώδη συγκέντρωση και πορεία έως την αμερικάνικη πρεσβεία, για την καταδίκη των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών σε βάρος της Κούβας.

Ο σχεδιασμός των ΗΠΑ υπό την ηγεσία του Τραμπ προβλέπει μεθοδικά βήματα, είτε με οικονομικά, διπλωματικά - πολιτικά μέσα είτε με πολεμικά μέσα, για την ενίσχυση των θέσεων των αμερικάνικων μονοπωλίων σε βάρος των ανταγωνιστών τους, πρώτα απ' όλα της Κίνας, που είναι σήμερα μια ισχυρή καπιταλιστική οικονομία, που ανταγωνίζεται σε πολλά μέτωπα τις ΗΠΑ και επιδιώκει να οικοδομήσει τη δική της ευρασιατική συμμαχία.

Στο στόχαστρο της διαπάλης τους είναι ο ορυκτός πλούτος, η Ενέργεια, οι σπάνιες γαίες, καθώς και οι δρόμοι μεταφοράς των εμπορευμάτων, τα γεωπολιτικά στηρίγματα, όλα αυτά που σε τελική φάση καθορίζουν τα μερίδια των αγορών και τα κέρδη των μονοπωλίων.

Σ' αυτόν τον σχεδιασμό βασικός κρίκος είναι το Ιράν, ο έλεγχός του. Βλέπουμε πως η δύναμη πυρός των ΗΠΑ και των συμμάχων τους που έχει συγκεντρωθεί στην περιοχή, μεταξύ άλλων και τα 3 αεροπλανοφόρα, αλλά και οι προθέσεις τους να αξιοποιήσουν και χερσαίες δυνάμεις, κινείται στην κατεύθυνση γεωπολιτικής ανατροπής της θέσης που κρατά η σημερινή ηγεσία του Ιράν στους ανταγωνισμούς των ΗΠΑ με την Κίνα. Αυτό μπορεί να σημαίνει μέχρι και την επιδίωξη διαμελισμού του Ιράν σε μικρότερα κράτη, κατά την προσφιλή ιμπεριαλιστική τακτική τού «διαίρει και βασίλευε».

Οι ιμπεριαλιστές για να πείσουν τους λαούς επιστρατεύουν διάφορα προσχήματα, όπως αυτά περί «δημοκρατίας», περί «ελευθερίας» του λαού του Ιράν, αξιοποιούν σκόπιμα τις μεγάλες και δίκαιες κινητοποιήσεις που έγιναν το προηγούμενο διάστημα για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματά του. Δεν μπορούν όμως να ξεγελάσουν κανέναν! Τα ίδια προσχήματα αξιοποίησαν και στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία και κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να διαπιστώσει σήμερα πως ψεύδονται, ότι είναι υποκριτές!

Στην Ελλάδα διαφωτίζουμε τους εργαζόμενους για το ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος δεν είναι και πόλεμος του λαού! Πως τώρα είναι ώρα ευθύνης για τον καθένα και την καθεμιά. Το πώς θα σταθεί ο λαός στις καταιγιστικές εξελίξεις κρίνεται τώρα. Προπάντων, είναι ανάγκη να διαχωριστεί από τα σχέδια που τον οδηγούν στον όλεθρο και να διαμορφώσει γραμμή πάλης με κριτήριο τα δικά του πραγματικά συμφέροντα. Η στάση που θα κρατήσει ο λαϊκός παράγοντας απέναντι σε αυτήν την πολιτική της εμπλοκής μπορεί να καθορίσει πραγματικά τις εξελίξεις.

Ελπίδα και διέξοδο από τον κόσμο που φλέγεται μπορεί και πρέπει να δώσει ο ίδιος ο λαός με τον αγώνα του, με αποφασιστική συμπόρευση, εδώ στην Ελλάδα, με το ΚΚΕ, που αναλαμβάνει την ευθύνη να μπει μπροστά σε αυτόν τον αγώνα.

Εκτιμούμε πως το δίλημμα «ευρωατλαντικό ή ευρασιατικό στρατόπεδο» είναι ψεύτικο, στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των λαών, υπονομεύει την αυτοτελή ιδεολογική - πολιτική πάλη τους για την ανατροπή τελικά του καπιταλισμού, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Απαιτείται να δυναμώσει η πάλη ενάντια στο σάπιο σύστημα του κέρδους, που είναι συνώνυμο της εκμετάλλευσης και του πολέμου, για να σπάσει η «αλυσίδα» που τραβάει τον λαό στην άβυσσο. Για να ανοίξει ο δρόμος της ανατροπής, για τη νέα κοινωνία, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, την κοινωνία της πραγματικής ευημερίας, της ειρήνης και της αλληλεγγύης με τους λαούς όλου του κόσμου.

Σας ευχαριστώ πολύ και εύχομαι καλή δύναμη για τους αγώνες που έχουμε μπροστά μας, με πίστη ότι η κοινή πάλη μας και η διεθνιστική αλληλεγγύη μας είναι το όπλο των λαών.

Δεν είναι απλά ακόμα μία κτηνωδία των ευρωατλαντικών μακελάρηδων που σφάζουν παιδιά στην Παλαιστίνη, και στα δημοτικά σχολεία του Ιράν, σκοτώνουν γυναίκες, γερόντους, υγειονομικούς, δημοσιογράφους, χιλιάδες ανθρώπους.

Η «Επική Οργή» και ο «Βρυχηθμός του Λιονταριού», τα ονόματα που έδωσαν με αυταρέσκεια ΗΠΑ - Ισραήλ στα αίσχη τους, δεν κινδυνεύουν απλά να προστεθούν στα χαστούκια που έφαγαν με το «Σοκ και Δέος», την «Επιχείρηση Διαρκής Ελευθερία» και άλλα τόσα ονόματα ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων κατά χωρών της περιοχής, που έκαναν χιλιάδες ΝΑΤΟικούς στρατιώτες να γυρίσουν πίσω μέσα σε νεκρόκασες.

Δεν είναι «ακόμα ένας» πόλεμος για την «ελευθερία και τα δικαιώματα» ή «για τα πετρέλαια» που πολέμησε τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και μετά τους «παρέδωσε» τη χώρα, που έκλεισε ξανά τα Στενά του Ορμούζ όταν στήριξαν το Ιράκ του Σαντάμ στον 8ετή πόλεμο Ιράκ - Ιράν και μετά πήγαν να «απελευθερώσουν» το Ιράκ κ.λπ κ.λπ κ.λπ.

Δεν είναι το αποτέλεσμα του «παρανοϊκού Προέδρου - dealer» Τραμπ που τον «σέρνει το Ισραήλ» στον πόλεμο «χωρίς έξοδο διαφυγής», όπως λένε διάφοροι καλοταϊσμένοι «αναλυτές» της πεντάρας.

Είναι μία σφοδρή σύγκρουση με νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά, που ανεξάρτητα από την εξέλιξη αυτής της φάσης του πολέμου, έχει ήδη λειτουργήσει σαν «μελάνι» που ενώνει διαφορετικές «τελείες» ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων σε όλο τον πλανήτη σε «έναν πόλεμο» μέσα στο πλαίσιο της ανελέητης αντιπαράθεσης για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, ανάμεσα κυρίως σε ΗΠΑ - Κίνα.

Μέσα σε αυτή τη δίνη, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, σαν έτοιμες από καιρό, επιταχύνουν τις αποφάσεις για την εμπλοκή τους με βάση την υπεράσπιση συμφερόντων των δυναμικών τμημάτων της αστικής τους τάξης. Καλούνται να λάβουν αποφάσεις που δυναμώνουν αντιπαραθέσεις και στο εσωτερικό τους, κλονίζουν τις «εδραιωμένες σε σταθερές κοινές αξίες» λυκοφιλίες τους.

Ας δούμε ορισμένες τελείες από την επικαιρότητα, που βοηθούν να σχηματίζεται η μεγάλη εικόνα...

Στο Σουδάν γίνονται σφαγές και τη μία πλευρά της σύγκρουσης την στηρίζουν τα ΗΑΕ, στρατηγικός σύμμαχος της Ελλάδας! Εδώ και ορισμένες μέρες, αυτές οι δυνάμεις καταγράφεται πως χάνουν έδαφος επειδή ακριβώς τα ΗΑΕ χτυπιούνται από πυραύλους και δεν μπορούν να «αποδεσμεύσουν» οπλικά τους συστήματα για να στηρίξουν τα συμφέροντά τους στην ...Αφρική.

Το Πακιστάν, λίγες μέρες πριν επιτεθούν ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν, είπε ότι ξεκινά «ανοιχτό πόλεμο» με το Αφγανιστάν, το οποίο χαρακτήρισε «αποικία της Ινδίας». Πακιστάν - Ινδία είναι δύο πυρηνικές δυνάμεις που είχαν συγκρουστεί τον περασμένο Μάη. Το καλοκαίρι ο Τραμπ είχε συναντηθεί στον Λευκό Οίκο με τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων του Πακιστάν, ενώ το Πακιστάν συμμετέχει και στο πολεμικό «Συμβούλιο Ειρήνης» των ΗΠΑ.

Το Πακιστάν ανακοίνωσε ότι στέλνει πολεμικά πλοία στα Στενά του Ορμούζ, για να συνοδεύουν τα πλοία του, ενώ δήλωσε πως θα «στηρίξει» τη Σαουδική Αραβία σε περίπτωση γενίκευσης της αντιπαράθεσης. Διαφημίζει ταυτόχρονα πως «λιμάνια όπως το Καράτσι και το Γκουαντάρ προσφέρουν στρατηγικά πλεονεκτήματα στις ναυτιλιακές εταιρείες. Αυτά περιλαμβάνουν πρόσβαση στην Αραβική Θάλασσα μακριά από ενεργές ζώνες συγκρούσεων, θέσεις σε βαθιά νερά, μειωμένη συμφόρηση και επέκταση των υποδομών logistics - όλα ενσωματωμένα στον Οικονομικό Διάδρομο Κίνας - Πακιστάν (CPEC)».

Η Ινδία μπήκε στο κάδρο της σύγκρουσης με αφορμή το χτύπημα των ΗΠΑ σε ιρανική φρεγάτα που χαρακτηρίστηκε «βρώμικο». Το ιρανικό πλοίο επέστρεφε από διεθνή ναυτική άσκηση με χώρα - οργανωτή την Ινδία, μέλος των BRICS, όπως είναι και το Ιράν. Αρχικά μάλιστα ειπώθηκε ότι στο αμερικανικό υποβρύχιο βρίσκονταν και στρατιώτες της Αυστραλίας, καθώς συμμετείχε σε άσκηση, στο πλαίσιο της συμμαχίας AUKUS (Αυστραλία, Μεγάλη Βρετανία, ΗΠΑ)...

Η Ουκρανία, μέσω του υπουργού Αμυνας, ήταν αυτή που μίλησε για «έναν πόλεμο» σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή, ενώ ο ευρωατλαντικός αχυράνθρωπος Ζελένσκι μιλά για «Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο», ισχυρίζεται πως η Ρωσία ήδη εμπλέκεται στη σύγκρουση, την ώρα που ουκρανικά ναζιστικά κατακάθια στέλνονται ως «σύμβουλοι» για την αντιμετώπιση των επιθέσεων με ιρανικά drones σε χώρες του Κόλπου.

Ολα τα παραπάνω αφορούν πολεμικές «ειδήσεις» με αναφορά στον όλεθρο της Μέσης Ανατολής για χώρες που δεν έχουν (ακόμα) δεχθεί χτύπημα, δεν έχουν γίνει στόχος.

Δεν αφορούν το Αζερμπαϊτζάν, στενό σύμμαχο της Τουρκίας, που έχει συνεργασία με το Ισραήλ και έχει υπογράψει συμφωνία με την Αρμενία στον Λευκό Οίκο... Που παρέδωσε τον Διάδρομο Ζανγκεζούρ (συνδεόταν με Κίνα - Ρωσία - Ιράν) στις ΗΠΑ, με τον αζέρικο θύλακα στην Αρμενία, Ναχιτσεβάν να δέχεται - σύμφωνα με το Αζερμπαϊτζάν - επίθεση από ιρανικό drone, κάτι που του Ιράν διέψευσε.

Δεν αφορούν την Τουρκία, που το ΝΑΤΟ προστατεύει τις ΝΑΤΟικές βάσεις στο έδαφός της, οι οποίες φέρονται να εμπλέκονται στον πόλεμο, με την Τουρκία να έχει δηλώσει πως έχουν γίνει στόχος ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων.

Στη σύγκρουση εμπλέκονται ήδη οι πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου Κατάρ, Κουβέιτ, Σαουδική Αραβία, Ομάν, Μπαχρέιν, όπου χτυπιούνται σφοδρά ενεργειακές εγκαταστάσεις, αλλά και αμερικανοΝΑΤΟικές υποδομές που φιλοξενούν.

Ο Λίβανος δέχεται εκ νέου εκτεταμένες επιθέσεις από το κράτος - τρομοκράτη, εισβολέα και κατακτητή Ισραήλ.

Στο Ιράκ, πέρα από τα χτυπήματα σε αμερικανικούς στόχους, γίνονται επιδρομές εναντίον κουρδικών ομάδων που οι ΗΠΑ -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- έχουν εμπλέξει σε σενάρια χερσαίων επιχειρήσεων - αποσχιστικών ενεργειών εναντίον του Ιράν. Την ίδια ώρα, στο Ιράκ δρουν και πολιτοφυλακές φιλικά προσκείμενες στο Ιράν.

Ταυτόχρονα γίνεται μία τεραστίων διαστάσεων αναδιάταξη - μεταφορά στρατιωτικών δυνάμεων που αφορά χώρες όπως η Γαλλία, η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία, η Κύπρος, η Ρουμανία, η Μεγάλη Βρετανία, η Νότια Κορέα κ.ά.

Στα παραπάνω προστίθενται τα εγκλήματα και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική στο όνομα καταπολέμησης της «ναρκω-τρομοκρατίας» και της «απελευθέρωσης» της Κούβας, ενώ έχει ανέβει το επίπεδο της αντιπαράθεσης μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας.

Νέο ποιοτικό χαρακτηριστικό κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης είναι ο παγκόσμιος ενεργειακός - εμπορικός πόλεμος που βρίσκεται σε ήδη σε εξέλιξη και δεδομένα διεξάγεται με οικονομικά και στρατιωτικά μέσα.

Αυτό εκφράζεται με την παγκόσμια σύρραξη που γίνεται στα Στενά του Ορμούζ, όπου οι ναυτεργάτες βάφουν ήδη με το αίμα τους τα πετροδόλαρα των εφοπλιστών. Την ίδια στιγμή, το Ιράν έχει αφήσει να εννοηθεί ότι στο κάδρο της σύγκρουσης μπορούν να μπουν και οι «Πύλες των Δακρύων», τα στενά που συνδέουν την Ερυθρά Θάλασσα με τον Ινδικό ανάμεσα σε Υεμένη και Τζιμπουτί.

Τα χτυπήματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις στον Κόλπο, οι αποφάσεις για μείωση της παραγωγής, η αποδέσμευση στρατηγικών αποθεμάτων σε τεράστιες διαστάσεις γίνονται ταυτόχρονα με τη «συζήτηση» για το αν η Ρωσία θα κόψει «από τώρα» κάθε ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρώπης, αφήνοντας όμως και «ανοιχτά παράθυρα» για παζάρια, δυναμώνοντας τις αντιθέσεις εντός ΕΕ, εξασφαλίζοντας καλύτερες τιμές πώλησης για τα καύσιμά της και σε άλλες αγορές (π.χ. Ινδία), με τις ΗΠΑ να λένε πως αίρουν μέρος των κυρώσεών τους στα ρωσικά καύσιμα για 30 μέρες.

Χτυπήματα επίσης όλο και πιο έντονα γράφεται πως γίνονται σε υποδομές τεχνολογικών κολοσσών των ΗΠΑ σε χώρες του Κόλπου, με τις ΗΠΑ να έχουν κλείσει συμφωνίες δισεκατομμυρίων για ανάπτυξη ακριβώς τέτοιων υποδομών στην ευρύτερη περιοχή.

Αυτές οι «τελείες» στον χώρο μπορεί να μην έχουν ακόμα ενωθεί σε έναν παγκόσμιο πόλεμο, είναι όμως εστίες ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης που η μία τροφοδοτεί την άλλη, τόσο στο πεδίο των μαχών, όσο και στα παζάρια για εύθραυστες διευθετήσεις, που δυναμώνουν με τη σειρά τους τις αντιθέσεις ανάμεσα σε «φίλους και εχθρούς», συσσωρεύοντας καύσιμη ύλη για πιο γενικευμένο μακελειό.

Για παράδειγμα, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, την ώρα που η Ρωσία κάνει «μυστικές» και φανερές συνομιλίες με τις ΗΠΑ για τη μοιρασιά της λείας στην Ουκρανία, που αντικειμενικά θα επιδράσει και στις σχέσεις Ρωσίας - Κίνας, η Μεγάλη Βρετανία, που κατηγορείται από τις ΗΠΑ για τη στάση της στις επιθέσεις στο Ιράν, φέρεται να συμμετέχει όλο και πιο ενεργά στη στήριξη του καθεστώτος Ζελένσκι (κατασκευή πυραύλων, κοινές «υβριδικές» επιχειρήσεις, ανάπτυξη πυρηνικών κ.λπ.).

Επίσης ευρωπαϊκά κράτη - μέλη του ΝΑΤΟ, με προεξάρχουσα δύναμη τη Γαλλία, αναπτύσσουν τεράστια στρατιωτική δύναμη στην περιοχή με κριτήριο την ενίσχυση του δικού τους ιμπεριαλιστικού αποτυπώματος, διακριτά από τη ΝΑΤΟική λυκοσυμμαχία που δοκιμάζεται και αυτή από σφοδρές αντιθέσεις, όπως φάνηκε με το ζήτημα της Γροιλανδίας.

Χώρες της Ανατ. Ευρώπης όπως η Ρουμανία, που τους είχαν βάλει να ψηφίζουν μέχρι να βγει ΝΑΤΟ, αποτυπώνοντας σίγουρα τις διευρυμένες αντιθέσεις και εντός της αστικής της τάξης, δέχονται στις βάσεις τους αυτές τις μέρες νέες στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι εξελίξεις στο σύνολο του πεδίου τροφοδοτούν επικίνδυνες διευθετήσεις και στο Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο, που σπρώχνουν σε συνεκμετάλλευση ενεργειακών πόρων, την de facto ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου κ.λπ.

Κάθε άλλο λοιπόν παρά «ένας ακόμα πόλεμος»...

Σε αυτήν την κατάσταση ο κόσμος οδηγείται από την «πηγή ύπαρξης» του καπιταλιστικού κόσμου. Το κυνήγι του μέγιστου κέρδους, που με βάση τη φυσιολογική λειτουργία του συστήματος δημιουργεί ανακατατάξεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στο πλαίσιο της καπιταλιστικής ανισομετρίας.

Με βάση τη φυσιολογική λειτουργία του συστήματος, φτάνει σε τέτοια επίπεδα υπερσυσσώρευσης το κεφάλαιο που δεν μπορεί να επενδυθεί κερδοφόρα και αναζητά νέα πεδία, δημιουργεί νέες χαράξεις αγωγών και δρόμων, ανταγωνιστικά στα σχέδια κάποιου άλλου ιμπεριαλιστή.

Με βάση αυτή τη φυσιολογική λειτουργία του συστήματος, ζούμε ήδη στην περίοδο που η Κίνα απειλεί την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και αυτή η αναμέτρηση κάνει ήδη το αίμα των λαών να τρέχει ακατάσχετο.

Αυτές οι εξελίξεις όμως, όπως σχηματικά έστω καταγράφηκαν παραπάνω, δείχνουν και έναν κόσμο που σφαδάζει από αντιθέσεις, από συνθήκες που φουντώνει η αντιπαράθεση και στο εσωτερικό των αστικών τάξεων, όπως φαίνεται κραυγαλέα στις ΗΠΑ αλλά και στη Ρωσία, στην Κίνα, στα αστικά κράτη της Ευρώπης κ.λπ.

Δείχνουν ότι οι «παντοδύναμοι» ιμπεριαλιστές αντικειμενικά χτυπιούνται ο ένας με τον άλλον, αποδυναμώνοντας ο ένας τον άλλο, με τους λαούς να γίνονται κρέας.

Σε αυτές ακριβώς τις συνθήκες όμως γίνεται και πιο φανερό ότι οι λαοί έχουν τη δύναμη να παρέμβουν στις εξελίξεις και με σημαία τα δικά τους συμφέροντα να δυναμώσουν τις ρωγμές στον σάπιο και γερασμένο καπιταλιστικό κόσμο της πολεμικής φρίκης.

Αναμφισβήτητα είναι ένας δρόμος που θα απαιτήσει πολλές θυσίες. Ομως οι λαοί μπορούν να γίνουν γίγαντες. Γίνονται ατσάλι μόνο μέσα από τη φωτιά.

Με το ΚΚΕ μπροστά σε αυτόν τον κόσμο που φλέγεται, ο λαός μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής.

Και όπου δεν τα καταφέρνουν με τις πολεμοχαρείς φωνές τους, εξαπολύεται μια άλλη εκστρατεία, καλλιεργώντας την απραξία και τη μοιρολατρία απέναντι στις εξελίξεις, στα τωρινά και μελλοντικά δεινά που γεννά για τους πολλούς το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα.

Διόλου τυχαία, με αυτήν τη χροιά παρουσιάζονται και τα πολεμικά γεγονότα, ώστε ο λαός να κάθεται στη γωνία παρακολουθώντας με δέος «ανίκητους» στρατούς που μπουκάρουν όπου διαταχθούν, καλοκουρδισμένες πολεμικές μηχανές, χτυπήματα πυρός με ακρίβεια και τη χρήση υψηλής τεχνολογίας. Σε τελική ανάλυση, έναν «παντοδύναμο» αντίπαλο που θα «τιμωρήσει» όποιον επιλέξει να τα βάλει μαζί του.

Η ανάγνωση των καιρών όμως φανερώνει μια άλλη πραγματικότητα: Πίσω από το μεγάλο ξεκαθάρισμα λογαριασμών για την πρωτοκαθεδρία, τις εύθραυστες συμμαχίες που γίνονται αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης και αναδιατάσσονται, τον λόγο που παίρνουν τα όπλα, την ένταση της εκμετάλλευσης που πάει μαζί, τις σύγχρονες δυνατότητες για να ζήσει ο λαός καλύτερα, που ακυρώνονται, βρίσκεται ένα σύστημα που σαπίζει, βουλιάζει στις αντιθέσεις και στις αντιφάσεις του.

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι - όπως έλεγε ο Λένιν - ο σκηνοθέτης της επανάστασης, που ανοίγει κάτω από προϋποθέσεις το παράθυρο της Ιστορίας για να δοθεί η σπρωξιά που απαιτείται ώστε να πάει η εξουσία του κεφαλαίου στον πάτο, καθώς αυτό δεν μπορεί να γίνει από μόνο του. Ηταν ο ρωσικός λαός που με την καθοδήγηση των μπολσεβίκων το έκανε πράξη, δίνοντας διέξοδο από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο με την Οκτωβριανή Επανάσταση και την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας.

Αναλύοντας τη δυναμική των εξελίξεων, έναν χρόνο μετά την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ο Λένιν έγραφε πως «καμία κυβέρνηση δεν είναι σίγουρη για την επαύριο, καμία κυβέρνηση δεν είναι απαλλαγμένη από τον κίνδυνο δημοσιονομικής χρεοκοπίας, από τον κίνδυνο απώλειας εδαφών, από τον κίνδυνο να τη διώξουν από τη δική της χώρα (όπως έδιωξαν την κυβέρνηση του Βελγίου). Ολες οι κυβερνήσεις ζουν πάνω σε ένα ηφαίστειο, όλες κάνουν οι ίδιες έκκληση στην αυτενέργεια και στον ηρωισμό των μαζών. Ολόκληρο το πολιτικό καθεστώς της Ευρώπης έχει κλονιστεί και κανένας ασφαλώς δεν θα αρνηθεί ότι μπήκαμε (...) σε εποχή μεγάλων πολιτικών κλονισμών».

Επισήμαινε ακόμα ότι αν στην αρχή του πολέμου, «ιδιαίτερα σε μια χώρα που περιμένει γρήγορη νίκη, η κυβέρνηση φαίνεται παντοδύναμη, κανένας ποτέ και πουθενά στον κόσμο δεν συνέδεσε την αναμονή επαναστατικής κατάστασης αποκλειστικά με τη στιγμή της έναρξης του πολέμου και, πολύ περισσότερο, δεν ταύτισε το φαινομενικό με το πραγματικό».

Πέρα από τα παραπάνω, όμως, η Ιστορία τον τελευταίο αιώνα βρίθει παραδειγμάτων όπου ο γίγαντας λαός δεν συμβιβάστηκε με τον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, τόλμησε να τα βάλει με αντιπάλους που φάνταζαν ακαταμάχητοι και τελικά έγραψε ηρωικές και νικηφόρες σελίδες, παρακαταθήκη για το σήμερα. Ορισμένα μόνο παραδείγματα:

Η νεαρή Σοβιετική Ρωσία απέκρουσε την ιμπεριαλιστική εκστρατεία 14 καπιταλιστικών κρατών, ανάμεσά τους και της Ελλάδας, που με μια δύναμη περίπου 300.000 ανδρών και με τη συνεργασία της εγχώριας αντίδρασης επιχείρησαν ανεπιτυχώς να υλοποιήσουν τον στόχο του διεθνούς ιμπεριαλισμού, δηλαδή την ανατροπή της εργατικής εξουσίας. Οι υπερασπιστές της είχαν επιπρόσθετο εφόδιο την αλληλεγγύη εργαζομένων από όλο τον κόσμο, αλλά και στρατιωτών και ναυτών των καπιταλιστικών κρατών, που σε ορισμένες περιπτώσεις αρνήθηκαν να πολεμήσουν ενάντια στον ρωσικό λαό ή ακόμα και ενώθηκαν μαζί του.

Στην Ελλάδα, στο πυκνό σκοτάδι της τριπλής φασιστικής κατοχής, το ΚΚΕ, σοβαρά χτυπημένο ήδη από τα χρόνια της μεταξικής δικτατορίας, σάλπισε την αντίσταση απέναντι στο «παντοδύναμο» Γ' Ράιχ, στις κατοχικές αρχές και στους ντόπιους συνεργάτες τους. Αυτό που φάνταζε αδύνατο, ειδικά για όποιον έβλεπε τον συσχετισμό δυνάμεων ως στάσιμο, έγινε δυνατό. Ο γίγαντας λαός ύψωσε το ανάστημά του και έφτασε να οργανώνει διαδηλώσεις μέσα στην κατεχόμενη Αθήνα, υπό την απειλή του όπλου να ματαιώνει την επιστράτευση, να αποκτά τον δικό του στρατό, τον ΕΛΑΣ, να απελευθερώνει ολόκληρες περιοχές, να δημιουργεί τους δικούς του λαογέννητους θεσμούς, να τρέπει τους ναζί κατακτητές σε φυγή.

Λαμπρό φάρο αποτελεί και η Κούβα, το Νησί της Επανάστασης, της πρώτης σοσιαλιστικού χαρακτήρα στην αμερικανική ήπειρο. Τον Γενάρη του 1959 ο λαϊκός αντάρτικος στρατός της Κούβας μπήκε θριαμβευτικά στην Αβάνα, μετά από έναν μακρόχρονο αγώνα του λαού ενάντια στη δικτατορία του Φουλχένσιο Μπατίστα, την οποία στήριζε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Νικηφόρα πορεία που είχε ως σημείο καμπής στις 2 Δεκέμβρη 1956 την άφιξη μόλις 82 αλλά αποφασισμένων αγωνιστών με το μικρό πλοιάριο «Γκράνμα», που εν τέλει κατά την αποβίβαση διασώθηκαν μόνο 12, ανάμεσά τους οι πρωτοπόροι επαναστάτες Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο και Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα. Αλλά και στη συνέχεια, μέχρι σήμερα, η δύναμη της σοσιαλιστικής Κούβας και του λαού της αναβλύζει, αντέχοντας στις δύσκολες συνθήκες, τις επιθέσεις κάθε είδους, τον 67χρονο πολύμορφο εμπορικό - χρηματοπιστωτικό αποκλεισμό.

Αντίστοιχα παραδείγματα όπου ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έφαγε τα μούτρα του έχουμε και αλλού, όπως στο Βιετνάμ, με την ηχηρή ήττα που υπέστη, μετά από αυτή μάλιστα της γαλλικής αποικιοκρατίας. Αλλά και πιο πρόσφατα μπορεί κανείς να διακρίνει περιπτώσεις όπου τα ματωμένα σχέδια επί χάρτου δεν βγήκαν όπως θα ήθελαν στους Ευρωατλαντικούς ιμπεριαλιστές, π.χ. στη Λωρίδα της Γάζας, όπου ο παλαιστινιακός λαός ακόμα αντιστέκεται στην πολύχρονη κατοχή και στη γενοκτονία του από το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ και τους συμμάχους του.

Στραπάτσο στη θεωρία του «ανίκητου» είναι και οι ήττες των Αμερικανών και των συμμάχων τους στο Αφγανιστάν, που μετά από 20 χρόνια κατοχής το εγκατέλειψαν στους «φίλους» πλέον Ταλιμπάν, τους οποίους υποτίθεται ότι πολεμούσαν.

Πρόκειται για ιστορικά γεγονότα που δείχνουν ότι οι αντιθέσεις ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές και στο εσωτερικό τους ανοίγουν ρωγμές και στα αφηγήματα περί «ανίκητων», που μπορεί να τις αξιοποιήσουν τα λαϊκά κινήματα σε όλο τον κόσμο για να καλλιεργήσουν την αφοβία, την αγωνιστική - μαχητική στάση και παρέμβαση στις εξελίξεις, την οργάνωση της επαναστατικής πάλης που βάζει στο στόχαστρο πρώτα απ' όλα την αστική τάξη κάθε χώρας.

Ολα τα παραπάνω αποτελούν και μια απάντηση στην εντύπωση ότι οι νέες τεχνολογίες και η αξιοποίησή τους κάνουν το σύστημα και την άρχουσα τάξη των καπιταλιστών κάτι το «πανίσχυρο» και ακατάβλητο. Πηγαίνοντας βαθύτερα, και παρά τις μεγαλύτερες κατασταλτικές και προπαγανδιστικές δυνατότητες του αστικού κράτους σε σχέση με το παρελθόν, ο άνθρωπος παραμένει ο αποφασιστικός παράγοντας που μπορεί να αχρηστεύει και τα πιο σύγχρονα μέσα καταπίεσης, χειραγώγησης και καταστολής, συνολικά τους μηχανισμούς του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Μπορεί να αμφισβητήσει τον σκοπό και την κατεύθυνση των νέων τεχνολογικών επιτευγμάτων, που - όπως όλα τα μέσα παραγωγής - ο ίδιος τα σχεδιάζει και τα κινεί. Σε κάθε περίπτωση ισχύει αυτό που αποτύπωσε μοναδικά ο Μπ. Μπρεχτ με τους στίχους του: «Στρατηγέ, ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ / Ξέρει να πετάει, ξέρει να σκοτώνει / Μόνο που έχει ένα ελάττωμα / Ξέρει να σκέφτεται».

Η σύγχρονη εργατική τάξη είναι αυτή που μπορεί να τα χρησιμοποιήσει όλα αυτά στον επαναστατικό της σκοπό, να ανατρέψει τη δικτατορία του κεφαλαίου, υψώνοντας την εργατική εξουσία, τον σοσιαλισμό. Στο έδαφος της νέας κοινωνίας η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, της επιστήμης και της τεχνολογίας, η έρευνα, θα προσανατολιστούν στην ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και όχι στο κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους και των πολέμων γι' αυτό.

Το ΚΚΕ έχει εμπιστοσύνη στον λαό και τη βεβαιότητα ότι θα ξαναβάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις, όπως έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά. Οτι θα βγει στο προσκήνιο για να υπερασπιστεί τα δικά του αυτοτελή συμφέροντα και να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν.

Σε αυτό πρωταγωνιστεί το ΚΚΕ, μπαίνοντας σήμερα μπροστά για την οργάνωση της εργατικής - λαϊκής πάλης, με το επαναστατικό του Πρόγραμμα, για να πάει ο λαός τον αγώνα μέχρι τέλους. Αλλωστε, όσα σήμερα φαντάζουν βασανιστικά αργόσυρτα ή και ακούνητα, αύριο μπορεί να γίνουν καταιγιστικά, με τον ιστορικό χρόνο να συμπυκνώνεται στις συνθήκες που ο κόσμος φλέγεται.

Οι προϋποθέσεις όμως για να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής χτίζονται σήμερα, στην καθημερινή πάλη, με την ενίσχυση των αντικαπιταλιστικών - αντιμονοπωλιακών χαρακτηριστικών του αγώνα, την ανασύνταξη του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος και την κοινωνική συμμαχία, την ένταξη των πιο ριζοσπαστικών δυνάμεων του λαού και της νεολαίας στην ταξική πάλη.

Οπως σημειώνει η τελευταία ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ: «Η ανησυχία και ο φόβος για το τι μπορεί να φέρει ο πόλεμος και η εμπλοκή της χώρας σε αυτόν, που δικαιολογημένα νιώθει σήμερα κάθε άνθρωπος, δεν μπορεί να μετατρέπεται σε στάση αναμονής. Ο σημερινός διεθνής αρνητικός συσχετισμός δεν είναι ακίνητος, στατικός. Τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος δυναμώνουν και ο πόλεμος φέρνει καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Είναι μια χαρακτηριστική εκδήλωση της σήψης του, των ιστορικά ξεπερασμένων ορίων του.

Ο λαός, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, να σηκώσει τη σημαία της αντεπίθεσης, της μαχητικής υπεράσπισης των συμφερόντων του και να βάλει πλώρη για έναν αγώνα μέχρι τέλους, μέχρι την οριστική απαλλαγή από το σύστημα της φτώχειας, των πολέμων και της εκμετάλλευσης.

Σε έναν κόσμο που "φλέγεται", σε ένα σύστημα που σαπίζει, ο λαός έχει τη δύναμη να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων, με το ΚΚΕ μπροστά».

2026 The Associated Press. All

Μέσα σε αυτό το διάστημα, από τις δολοφονικές επιθέσεις των Αμερικανο-ισραηλινών... «σωτήρων» του ιρανικού λαού έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 1.300 Ιρανοί, μεταξύ των οποίων εκατοντάδες παιδάκια και γυναίκες, ενώ 10.000 με 13.000 είναι οι τραυματίες.

Σύμφωνα δε με την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, τουλάχιστον 3,2 εκατομμύρια είναι οι εκτοπισμένοι άμαχοι στο εσωτερικό της χώρας.

Γνωστές πυρηνικές εγκαταστάσεις βομβαρδίστηκαν και τη δεύτερη βδομάδα των επιθέσεων σε Νατάνζ, Ισφαχάν, Παρσίν-Ταλεκάν-2, Λαβισάν, Μπουσέρ.

Από τις επιδρομές δεν γλίτωσαν ούτε μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς οι αμερικανο-ισραηλινές βόμβες προκάλεσαν ζημιές μεταξύ άλλων σε ανάκτορα και τεμένη όπως το παλάτι Γκολεστάν, ιστορικό μνημείο της UNESCO στην πλατεία Νάκσι Τζαχάν, τα παλάτια Chehel Sotoun και Ali Qapu στο Ισφαχάν, το Ιστορικό Φρούριο Falak ol Aflak και προϊστορικές σπηλιές στο Χοραμπάντ κ.ά.

Την ίδια ώρα, πάντως, παρά τους πομπώδεις ισχυρισμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ περί «σύντομης εκδρομής» (όπως δήλωσε ο Αμερικανός Πρόεδρος...) και ότι «έχουν τσακίσει» το Ιράν, η πραγματικότητα κάθε άλλο παρά τους επιβεβαιώνει...

Αντίθετα με τους συνεχείς ισχυρισμούς για τεράστια πλήγματα στις στρατιωτικές και πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν, τα ιρανικά χτυπήματα σε βάσεις των ΗΠΑ και άλλους στόχους σε όλη τη Μέση Ανατολή, σε περίπου 12 χώρες, συνεχίζονται απτόητα.

Η παραδοχή την περασμένη Τρίτη από το Πεντάγωνο ότι έχουν τραυματιστεί τουλάχιστον 150 Αμερικανοί στρατιώτες από τις ιρανικές επιθέσεις - ενώ επισήμως οι νεκροί που έχουν ανακοινωθεί είναι 13 - επιβεβαιώνει πως οι αμερικανικές βάσεις στην περιοχή έχουν γίνει «σουρωτήρι», πόσο μάλλον άλλοι στόχοι.

Το ίδιο δείχνουν τα αμερικανικά αεροπλάνα που καταρρίπτονται - άσχετα αν ανακοινώνονται περιστατικά «φίλιων πυρών» - όπως και δορυφορικές φωτογραφίες με εκτεταμένες καταστροφές σε βάσεις των ΗΠΑ.

Επίσης την Παρασκευή ο Γάλλος Πρόεδρος Εμ. Μακρόν επιβεβαίωσε τον πρώτο θάνατο Γάλλου στρατιώτη σε αυτόν τον πόλεμο από ιρανικό drone κοντά στο Ερμπίλ του αυτόνομου Κουρδιστάν στο βόρειο Ιράκ.

Αντίστοιχα συνεχίζονται τα ιρανικά αντίποινα εναντίον του Ισραήλ, παρότι η αυστηρή στρατιωτική λογοκρισία του ισραηλινού κράτους - δολοφόνου επιδιώκει να μη δημοσιοποιούνται πληροφορίες γι' αυτά.

Οι ιρανικές επιθέσεις σε στόχους σε χώρες της περιοχής «ξεσκεπάζουν» την «προστασία» που δήθεν παρέχουν οι αμερικανικές βάσεις, ενώ αυξάνουν και τις πιέσεις στις ΗΠΑ από «συμμάχους» τους στη Μέση Ανατολή.

Την ίδια ώρα, παρά τους ισχυρισμούς των ΗΠΑ πως έχουν βυθίσει πολλές δεκάδες ιρανικά πολεμικά πλοία και σκάφη, οι ιρανικές δυνάμεις συνεχίζουν να έχουν τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ και να πλήττουν πλοία που επιχειρούν να το περάσουν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον ενεργειακό ανεφοδιασμό αρκετών χωρών και τη διεθνή εφοδιαστική αλυσίδα.

Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι το Ιράν δίνει κατά περίπτωση άδειες, π.χ. σε ινδικά και τουρκικά πλοία, για ασφαλή διέλευση των Στενών του Ορμούζ, την ίδια ώρα που ο Αμερικανός υπουργός Ενέργειας Κρις Ράιτ παραδέχθηκε την περασμένη Πέμπτη πως επί του παρόντος οι ΗΠΑ αδυνατούν να παράσχουν συνοδεία πολεμικών πλοίων σε εμπορικά καράβια που θα θελήσουν να περάσουν τα Στενά του Ορμούζ ή να δώσουν πρόσβαση σε «λογικά ασφάλιστρα»...

Σε ένα τέτοιο φόντο, οι ΗΠΑ προχωρούν σε ακόμα μεγαλύτερη συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή.

Μετά τις προετοιμασίες για την αποστολή και τρίτου αεροπλανοφόρου στην περιοχή, οι ΗΠΑ κινούνται για να ενισχύσουν τις δυνάμεις τους σε βάσεις τους στη Μέση Ανατολή με μερικές χιλιάδες πεζοναύτες.

Συγκεκριμένα η εφημερίδα WSJ ανέφερε πως ήδη ο υπουργός Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ ενέκρινε αίτημα της CENTCOM για την αποστολή αμφίβιας ομάδας μάχης, συνοδευόμενης από μονάδα πεζοναυτών, συνήθως αποτελούμενης από αρκετά πολεμικά πλοία και 5.000 πεζοναύτες.

Στα παραπάνω προστίθεται και το τεράστιο οικονομικό κόστος των αμερικανικών επιθέσεων κατά του Ιράν, η συζήτηση για το οποίο στις ΗΠΑ αποτυπώνει την όξυνση ενδοαστικών αντιθέσεων στο εσωτερικό της χώρας.

Χαρακτηριστικά ήταν αυτή τη βδομάδα δημοσιεύματα αμερικανικών ΜΜΕ που στηρίχτηκαν σε μαρτυρίες γερουσιαστών και βουλευτών που ενημερώθηκαν από στελέχη του Πενταγώνου.

Αναφέρθηκε χαρακτηριστικά ότι ήδη το πρώτο διήμερο της επιχείρησης «Epic Fury» οι ΗΠΑ δαπάνησαν περίπου 5,6 δισ. δολάρια.

Το πρώτο εξαήμερο το κόστος εκτοξεύτηκε στα 11,3 δισ. δολάρια.

Αναλύσεις αμερικανικών πολιτικών ινστιτούτων (π.χ. CSIS) εκτιμούν πως η συνέχιση των επιχειρήσεων κοστίζει στις ΗΠΑ από 900 εκατ. δολάρια έως 1,2 δισ. τη μέρα (ανάλογα με την ένταση των επιθέσεων).

Ορισμένοι γερουσιαστές μετέφεραν την πρόβλεψη στελεχών του Κογκρέσου πως ίσως να χρειαστεί νέο πρόσθετο πακέτο χρηματοδότησης της τάξης των 50 δισ. δολαρίων «αν ο πόλεμος συνεχιστεί για βδομάδες».

Το ίδιο διάστημα, υψηλό είναι το κόστος του πολέμου και για το Ισραήλ.

Το ισραηλινό υπουργείο Οικονομικών εκτιμά πως ο πόλεμος με το Ιράν κοστίζει στην εγχώρια οικονομία εβδομαδιαίως περίπου 9 δισ. σέκελ (δηλαδή περίπου 2,9 με 3 δισ. δολάρια), μεταξύ άλλων και λόγω του κόστους επιστράτευσης, τις άμεσες οικονομικές ζημιές, χωρίς να συνυπολογίζονται οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις σε υποδομές, επενδύσεις κ.ά.

Στο μεταξύ, χαρακτηριστική είναι και η στάση της ηγεσίας του Ιράν, που εμφανίζεται να θέτει όρους για τον «τερματισμό» του πολέμου.

Ο νέος ανώτατος ηγέτης Μοτζτάμπα Χαμενεΐ (γιος του δολοφονηθέντος Αλί Χαμενεΐ στις 28/2) σε διάγγελμά του την Πέμπτη ξεκαθάρισε πως δεν θα υπάρξει καμία υποχώρηση στην άμυνα της χώρας απέναντι στις δυνάμεις εισβολής και πως τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν κλειστά όσο χρειαστεί, καθώς αξιοποιούνται και ως μοχλός πίεσης σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο.

Ο δε Ιρανός Πρόεδρος Μ. Πεζεσκιάν το βράδυ της Τετάρτης έθεσε τρεις βασικούς όρους για την ανάσχεση των συγκρούσεων: Αναγνώριση των νόμιμων δικαιωμάτων του Ιράν (στον πυρηνικό τομέα, στο βαλλιστικό πρόγραμμα και την περιφερειακή του θέση) ως βασική προϋπόθεση για κατάπαυση πυρός. Καταβολή αποζημιώσεων για τις ζημιές και απώλειες που υπέστη η χώρα από τις παράνομες και απρόκλητες επιθέσεις των ΗΠΑ - Ισραήλ με έμφαση στην «αποκατάσταση» των πληγεισών περιοχών. Σταθερές διεθνείς εγγυήσεις κατά μελλοντικών επιθέσεων.

Σε πρόσφατες επικοινωνίες εξάλλου που είχε η ιρανική ηγεσία με τις κυβερνήσεις σε Ρωσία και Πακιστάν, διεμήνυσε ότι το Ιράν «δεσμεύεται στην ειρήνη», αλλά μόνο εντός αυτού του πλαισίου όρων.

2026 The Associated Press. All

Οι νότιες συνοικίες της Βηρυτού σφυροκοπούνται από τα ισραηλινά βομβαρδιστικά και μαχητικά

Μετά την πρώτη βδομάδα επιθέσεων, κυρίως σε νότιο και ανατολικό Λίβανο και σε νότιες συνοικίες της Βηρυτού, σε κατοικημένες περιοχές που εμφανίζονται ως «προπύργια» της Χεζμπολάχ, το Ισραήλ προχώρησε αυτήν τη βδομάδα σε κλιμάκωση των επιθέσεων σε όλα αυτά τα μέρη, αλλά και σε κεντρικές περιοχές της πρωτεύουσας του Λιβάνου. Στόχος του Ισραήλ - όπως δηλώνει κυνικά - είναι να καταστρέψει όσα περισσότερα μπορεί σε όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο, και να προκαλέσει τα μεγαλύτερα δυνατά πλήγματα στον λιβανέζικο λαό, με την προσμονή ότι - σε συνδυασμό με την ενδοτική στάση της κυβέρνησης του Λιβανέζου Προέδρου Ζοζέφ Αούν και του πρωθυπουργού Ναουάφ Σαλάμ - θα προκαλέσει συνθήκες κατάλληλες για την ανάφλεξη εμφύλιων συγκρούσεων στον Λίβανο, για να επωφεληθεί το ίδιο το Ισραήλ.

Σε αυτό το διάστημα το Ισραήλ εξαπέλυσε πάνω από 1.100 αεροπορικές επιθέσεις στο 20% του Λιβάνου, πέρα από τις χερσαίες επιχειρήσεις που απειλεί να αυξήσει άμεσα (πιθανώς την ερχόμενη βδομάδα) με απώτερο στόχο την κατοχή κι άλλου λιβανέζικου εδάφους, επικαλούμενο ως πρόσχημα τον «αφοπλισμό της Χεζμπολάχ» ή την εκβίαση νέας «Συμφωνίας του Αβραάμ» υπό δυσμενείς συνθήκες για τον Λίβανο.

Ετσι, το πρώτο δεκαπενθήμερο του νέου πολέμου στον Λίβανο καταγράφηκαν πάνω από 680 νεκροί (ανάμεσά τους δεκάδες παιδιά), 1.774 τραυματίες και πάνω από 800.000 εκτοπισμένους.

Αφότου την Πέμπτη ο Ισραηλινός υπουργός Αμυνας Ισραελ Κατς εκτόξευσε ξεκάθαρες και ωμές απειλές για κατοχή λιβανέζικου εδάφους, στη συνέχεια ανήγγειλε ότι σχεδιάζει ακόμα πιο λυσσαλέες επιθέσεις. Διέταξε έτσι και πέτυχε, την Παρασκευή, την καταστροφή μεγάλης γέφυρας πάνω από τον ποταμό Λιτάνι. Ο στόχος του ισραηλινού στρατού όμως είναι ο εγκλωβισμός εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων και η πρόκληση πανικού σε ζώνη που αναμένεται να σφυροκοπηθεί ακόμα περισσότερο το επόμενο διάστημα.

«Αυτή είναι η μόνο η αρχή, και η κυβέρνηση και το κράτος του Λιβάνου θα πληρώσουν αυξημένο τίμημα, πέρα από τη βλάβη της εθνικής υποδομής που χρησιμοποιούσαν οι τρομοκράτες της Χεζμπολάχ, λόγω της τρομοκρατικής δραστηριότητας και των επιθέσεων στο κράτος του Ισραήλ», ανέφερε ο Κατς την Παρασκευή, ενώ την Πέμπτη το βράδυ σε διάγγελμά του ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου ζήτησε από τον στρατό της χώρας του να προετοιμάσει νέα λίστα στόχων σε μη στρατιωτικές υποδομές στον Λίβανο. Σε αυτό το φόντο, ο Νετανιάχου περηφανεύτηκε ότι η «ισχύς» του Ισραήλ και η εξαπόλυση επιθέσεων που κάνει στην ευρύτερη περιοχή άνοιξαν τον δρόμο σε περιφερειακές δυνάμεις να επιζητούν σχέσεις με το κράτος - δολοφόνο. Δεν είπε ποιες χώρες είναι έτοιμες να κάνουν συμφωνίες με το Ισραήλ, ωστόσο θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι μία από αυτές είναι η Συρία του τζιχαντιστή «Προέδρου» Αλ Σαράα και ο Λιβανέζος Πρόεδρος Ζοζέφ Αούν, ο οποίος έχει ήδη συγκροτήσει μια «διαπραγματευτική ομάδα», σχεδόν εκλιπαρώντας το Ισραήλ να ξεκινήσουν «άμεσες συνομιλίες» με σκοπό την εξομάλυνση και σύναψη σχέσεων (την ίδια ώρα που βομβαρδίζει και καταστρέφει ανηλεώς τη χώρα του).

Αυτά συμβαίνουν ενώ ήδη από την περασμένη βδομάδα ο πρωθυπουργός του Λιβάνου είχε χαρακτηρίσει «παράνομες» όλες τις δραστηριότητες της Χεζμπολάχ, παρά τους φόβους ότι μια τέτοια ριψοκίνδυνη απόφαση θα μπορούσε να προκαλέσει αναζωπύρωση εμφύλιων συγκρούσεων. Την ίδια ώρα οι ΗΠΑ κλιμακώνουν τις πιέσεις έναντι της Βηρυτού, εκβιάζοντας παζάρια και συμφωνίες στο φόντο σεναρίων για κατάρρευση του λιβανέζικου κράτους.

Παρά την ενδοτική στάση της ηγεσίας του Λιβάνου και τις τρομοκρατικές απειλές και επιθέσεις του Ισραήλ, η Χεζμπολάχ δείχνει ότι παραμένει αξιόμαχη. Το βράδυ της Τετάρτης προχώρησε στο μεγαλύτερο μπαράζ επιθέσεων, με πάνω από 200 ρουκέτες και προηγμένα drones, ενίοτε σε συνεννόηση με το Ιράν. Την Παρασκευή, λίγο μετά τις 2.30 π.μ., μπαράζ επιθέσεων στην πόλη Ζαρζίρ του βόρειου Ισραήλ προκάλεσε έναν τεράστιο κρατήρα, ζημιές σε δεκάδες κτίρια και τον τραυματισμό άνω των 60 Ισραηλινών αμάχων.

Η νέα σφοδρή απάντηση της Χεζμπολάχ στο βόρειο Ισραήλ προστίθεται στα πλήγματα προηγούμενων επιθέσεων της οργάνωσης, που σε συνδυασμό με τις επιθέσεις του Ιράν έχουν προκαλέσει εκατοντάδες τραυματίες και - υπολογίζεται - 13 νεκρούς στις τάξεις των Ισραηλινών.

Η δύσκολη κατάσταση για τον λιβανέζικο λαό είναι βέβαιο ότι θα επιδεινωθεί περαιτέρω τις επόμενες μέρες, παράλληλα με το ατέλειωτο δράμα των Παλαιστινίων σε Γάζα και Δυτική Οχθη, που στενάζουν από την ισραηλινή κατοχή.

Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν προκαλεί ντόμινο επιπτώσεων στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, με πρώτη την Ενέργεια, όπου την ίδια ώρα που τα μονοπώλια συγκρούονται για τα μερίδια των αγορών οι λαοί πληρώνουν το μάρμαρο με νέα κύματα ακρίβειας που καταγράφονται παντού, από τα καύσιμα και τις μεταφορές μέχρι τα τρόφιμα, τα λιπάσματα και τα φάρμακα.

Μετά την «QatarEnergy», που τις πρώτες δύο μέρες του πολέμου σταμάτησε την παραγωγή αερίου LNG, ακολούθησε την Πέμπτη η γαλλική «TotalEnergies» που ανακοίνωσε αναστολή των εργασιών σε κοιτάσματα του Κατάρ, του Ιράκ και των ΗΑΕ (που συνολικά τροφοδοτούν το 15% της παγκόσμιας παραγωγής της). Η λειτουργία του τεράστιου διυλιστηρίου «Ras Tanura Aramco» παραμένει «παγωμένη» για δεύτερη βδομάδα. Στο Ιράκ, οι αρχές επιβεβαίωσαν την ανάσχεση της παραγωγής σε μεγάλα κοιτάσματα, όχι λόγω των επιθέσεων αλλά επειδή είναι κλειστά τα Στενά του Ορμούζ, άρα εμποδίζονται οι εξαγωγές και εξαντλούνται οι χώροι αποθήκευσης.

Στο φόντο αυτών των εξελίξεων, την Παρασκευή ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απείλησε για άλλη μια φορά το Ιράν ότι την επόμενη βδομάδα θα το χτυπήσει «πολύ σκληρά», αφού προηγουμένως αναγκάστηκε να διατάξει 30ήμερη εξαίρεση των κυρώσεων στο ρωσικό πετρέλαιο...

Ενα 24ωρο πριν, βέβαια, είχε σχολιάσει την άνοδο της τιμής στην Ενέργεια με τον γνωστό κυνισμό του, λέγοντας ότι οι ΗΠΑ είναι διεθνώς πρώτες στην παραγωγή πετρελαίου και επομένως όταν ανεβαίνουν οι διεθνείς τιμές οι ΗΠΑ «κερδίζουν», γιατί «βγάζουν πολλά λεφτά». Φυσικά, αυτά αφορούν τους μονοπωλιακούς ομίλους και όχι τα λαϊκά στρώματα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι παρόλο που στα μέσα της βδομάδας, σε μια προσπάθεια να μειωθούν κατά το δυνατόν τα σκαμπανεβάσματα στις τιμές του πετρελαίου, οι χώρες του G7 και της Διεθνούς Υπηρεσίας Ενέργειας (ΙΕΑ) αποφάσισαν μια μεγάλου μεγέθους αποδέσμευση 400 εκατομμυρίων βαρελιών αργού πετρελαίου από τα στρατηγικά τους αποθέματα, η τιμή δεν πέφτει. Το πετρέλαιο τύπου Brent παρέμεινε σε τιμές που κυμαίνονται κατά μέσο όρο μεταξύ 100 και 108 δολαρίων το βαρέλι, με ορισμένους αναλυτές να μην αποκλείουν μια ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της τιμής του βαρελιού σε περίπτωση παρατεταμένης διάρκειας του πολέμου και κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ.

Πληροφορίες του «Axios» από την τηλεδιάσκεψη ηγετών του G7 την Τετάρτη το βράδυ αναφέρουν πως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ εμφανίστηκε καθησυχαστικός, ότι τάχα το Ιράν «είναι έτοιμο να παραδοθεί», ότι έχει ξεκληριστεί όλη η ηγεσία της χώρας και τάχα δεν βρίσκει «κανέναν να μιλήσει». Επέμεινε πως ο πόλεμος θα διαρκέσει «μερικές βδομάδες» και τον δικαιολόγησε λέγοντάς τους ότι ξεφορτώθηκε «έναν καρκίνο που μας απειλούσε όλους».

Σύμφωνα με την ίδια ιστοσελίδα, ο Τραμπ επέμεινε ότι «πρέπει να τελειώσουμε τη δουλειά, για να μην έχουμε νέο πόλεμο με το Ιράν σε 5 χρόνια». Επιπλέον, στη σύσκεψη επικράτησε ανησυχία για την κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ, καθώς πέρα από τα ζητήματα της Ενέργειας, όσο υπάρχουν προβλήματα στη διέλευση, υπάρχουν αναταράξεις ευρύτερα στην εφοδιαστική αλυσίδα, στη μεταφορά προϊόντων και άλλων κρίσιμων υλικών, όπως τα λιπάσματα, κάτι που επηρεάζει την αγροτική παραγωγή σε περίοδο σποράς.

Σε αυτό το πλαίσιο, απέκτησε επιπρόσθετο ενδιαφέρον ρεπορτάζ των «Financial Times» στις 13/3 ότι Γαλλία και Ιταλία ξεκινούν συνομιλίες με το Ιράν για την εξασφάλιση ασφαλούς διέλευσης από τα Στενά του Ορμούζ.

Ο νέος ιμπεριαλιστικός πόλεμος των ΗΠΑ - Ισραήλ κατά του Ιράν έρχεται να διευρύνει τα συσσωρευμένα προβλήματα που προκλήθηκαν από τον άλλο ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε εξέλιξη, στην Ουκρανία, ανάμεσα στο ευρωΝΑΤΟικό στρατόπεδο και στη Ρωσία, ο οποίος ήδη διανύει τον τέταρτο χρόνο του.

Στη μηνιαία έκθεση Μαρτίου η IEA (International Energy Agency, Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας) χαρακτηρίζει τον πόλεμο «τη μεγαλύτερη διαταραχή στην Ιστορία της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου», λόγω του κλεισίματος - παράλυσης των Στενών του Ορμούζ και των ιρανικών επιθέσεων σε τάνκερ και υποδομές.

Εκτιμά επίσης ότι η παγκόσμια προσφορά πετρελαίου θα μειωθεί κατά περίπου 8 εκατ. βαρέλια τη μέρα μέσα στον Μάρτη (περίπου 7,5% της παγκόσμιας προσφοράς), με αποτέλεσμα ιστορική αναστάτωση στις αγορές. Ως εκ τούτου εκφράζει, μοιραία, ανησυχία για «σοκ προσφοράς και τιμών», αλυσιδωτές επιπτώσεις σε διυλιστήρια και μονάδες παραγωγής - αποθήκευσης LNG και διακρίνει κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία, αφού ένα παρατεταμένο «σοκ» στις τιμές Ενέργειας μπορεί να χτυπήσει την καπιταλιστική ανάπτυξη και να αναζωπυρώσει τον πληθωρισμό, ειδικά στην Ευρώπη και σε αναδυόμενες οικονομίες που εξαρτώνται από τις εισαγωγές Ενέργειας.

Την ώρα που μια ολόκληρη ευρωατλαντική αρμάδα ενισχύεται στα ανοιχτά της Κύπρου, στο όνομα της «προστασίας» της από το Ιράν και τους συμμάχους του, αλλά σε μια σαφή προώθηση των ΝΑΤΟικών συμφερόντων έναντι ανταγωνιστών, τη βδομάδα που πέρασε έγινε γνωστό ότι η Λευκωσία εξέτασε «συγκεκριμένες προτάσεις στρατιωτικής συνεργασίας» με την Ουάσιγκτον. Αυτό συνέβη στη διάρκεια επίσκεψης (28/2 - 3/3) που ολοκλήρωσε στις ΗΠΑ ο υπαρχηγός της κυπριακής Εθνικής Φρουράς, αντιστράτηγος Νεόφυτος Παχουλίδης, εν μέσω μάλιστα των επιθέσεων που άρχισε να δέχεται το Ακρωτήρι (1/3), καθώς οι βρετανικές βάσεις έχουν καταστήσει τη χώρα στόχο αντιποίνων από την πρώτη στιγμή.

Ετσι, ενώ η κυπριακή κυβέρνηση επιμένει ότι «δεν συμμετέχουμε στον πόλεμο», την Τετάρτη 11/3 η Εθνική Φρουρά ανακοίνωσε ότι 8 μέρες πριν είχαν ολοκληρωθεί τετραήμερες επαφές του Παχουλίδη στο αμερικανικό Πεντάγωνο, όπου συζήτησε για τις «τρέχουσες γεωπολιτικές εξελίξεις που επηρεάζουν την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου». Τονιζόταν δε ότι η επίσκεψη «εντάσσεται στο πλαίσιο της στρατηγικής συνεργασίας Κύπρου - ΗΠΑ στον τομέα της άμυνας και επιβεβαιώνει τη σπουδαιότητα του Προγράμματος Συνεργασίας "State Partnership Program - SPP"» (θεσμικό πλαίσιο για τη μακροχρόνια στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των δυο χωρών).

Την ίδια στιγμή έγινε γνωστό ότι στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ που θα γίνει την επόμενη βδομάδα στις Βρυξέλλες, ο Κύπριος Πρόεδρος θα συναντηθεί και με τον γγ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, «στο πλαίσιο της σαφούς και σταθερής πολιτικής βούλησης» της Λευκωσίας για «επανέναρξη των διαπραγματεύσεων στο Κυπριακό», όπως είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης, «σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών εξελίξεων».

Παράλληλα συνεχίζονται αναλύσεις περί «νέων συνθηκών στο Κυπριακό» (ύστερα και από την ανάδειξη του Ερχιουρμάν στην ηγεσία του ψευδοκράτους), ενώ διαρκείς είναι οι επισημάνσεις για την ανάγκη να εντοπιστούν «οι πιο συμφέρουσες λύσεις» για την ενεργειακή διασύνδεση της περιοχής με την Ευρώπη. Επανερχόμενος, ο Ερχιουρμάν δήλωσε ότι το καλώδιο ηλεκτρικής σύνδεσης Κύπρου, Ελλάδας και Ισραήλ (Great Sea Interconnector) δεν είναι οικονομικά βιώσιμο, ενώ σχετικά με τις πρόσφατες δοκιμές για τη λειτουργικότητά του σε βάθος 3.000 μέτρων υποστήριξε ότι πολλές μελέτες καταδεικνύουν τη μη βιωσιμότητα του έργου.

Πρόσθεσε ότι είναι έντονες οι συζητήσεις γύρω από το αν θα υλοποιηθεί ή όχι τελικά το έργο, και επανέλαβε πως από τη μεριά του υποστηρίζει εδώ και τουλάχιστον μια τριετία ότι η πιο ορθολογική επιλογή, τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο, θα ήταν η εγκαθίδρυση ηλεκτρικής διασύνδεσης μεταξύ Κύπρου, Τουρκίας και Ελλάδας. Γι' αυτό, κατέληξε, «η ΕΕ πρέπει να ξεκαθαρίσει τη στάση της και αν επιθυμεί επίλυση του Κυπριακού. Θα πρέπει να αποφασίσει αν θα στηρίξει έργα που θα περιπλέξουν περαιτέρω την κατάσταση, ή έργα που θα μπορούσαν να συμβάλουν στη λύση μέσω της αλληλεξάρτησης».

2025 The Associated Press. All

Από την πιο πρόσφατη συνάντηση στην Τεχεράνη των ΥΠΕΞ Τουρκίας και Ιράν στις 30 Νοέμβρη του 2025

Την Παρασκευή, το τουρκικό υπουργείο Αμυνας εξέδωσε νέα σχετική ανακοίνωση, μετά από νέο, τρίτο κατά σειρά από τις 4 Μάρτη (όπως τουλάχιστον υποστηρίζει η Αγκυρα) «περιστατικό» που σημειώθηκε με αναχαίτιση πυραύλου που εκτοξεύτηκε «από το Ιράν και εισήλθε στον τουρκικό εναέριο χώρο», αλλά «εξουδετερώθηκε από στοιχεία αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας του ΝΑΤΟ που βρίσκονται ανεπτυγμένα στην Ανατολική Μεσόγειο». Θυμίζουμε ότι μεσοβδόμαδα το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε την αποστολή μίας ακόμα συστοιχίας πυραύλων «Patriot» στη νότια τουρκική επαρχία Μαλάτια, έχοντας από τα πρώτα κιόλας 24ωρα του πολέμου εκφράσει απόλυτη αλληλεγγύη στους «συμμάχους μας, περιλαμβανομένης της Τουρκίας».

Ολα αυτά ενώ από τη μεριά της η Αγκυρα επικαλείται τη σημασία που αποκτούν οι σχέσεις «μεταξύ συμμάχων του ΝΑΤΟ» ενόψει «των συνεχιζόμενων κρίσεων ασφαλείας», για να υψώσει τους τόνους κατά της Αθήνας, κατηγορώντας την για «θεμελιώδη παραβίαση» συνθηκών και «προσπάθειες τετελεσμένων» επειδή - όπως λέει - δεν συμμορφώνεται στην «αποστρατιωτικοποίηση» του Αιγαίου και νησιών όπως οι Λήμνος και Κάρπαθος, όπως και για «εκμετάλλευση των κρίσεων στην περιοχή μας».

Την ίδια στιγμή, στο όνομα της «υπεράσπισης των αδελφών Τουρκοκυπρίων» αλλά και επικαλούμενη ανοιχτά τα «δικαιώματά ως εγγυήτριας δύναμης», η Τουρκία εκτιμάται ότι πλέον έχει στο ψευδοκράτος της Κύπρου πάνω από 40.000 Τούρκους στρατιώτες, ενώ εκτός από τα έξι F-16, έστειλε εκεί μια σειρά άλλα σύγχρονα «αμυντικά» συστήματα, τα Akinci και Bayraktar, το αντιαεροπορικό σύστημα HISAR. Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υπογραμμίζει ότι «δεν είμαστε μια χώρα που παραμένει αδιάφορη για τις κρίσεις γύρω μας ή που γυρίζει την πλάτη της στους φίλους και τους αδελφούς της σε περιόδους κρίσης (...) Αντίθετα, είμαστε ένα κράτος, μια κυβέρνηση που παίρνει ρίσκα, αναλαμβάνει την ευθύνη όταν χρειάζεται για την επίλυση κρίσεων», ενώ, όπως και άλλοι καταξιωμένοι αστοί αναλυτές, ο απόστρατος αντιναύαρχος, Τζιχάτ Γιαϊτζί, στηλίτευσε «ένα γεωπολιτικό και στρατιωτικό παιχνίδι με επίκεντρο την Κύπρο» που βρίσκεται σε εξέλιξη, με στόχο «μια Κύπρο χωρίς Τούρκους και μια Ανατολική Μεσόγειο χωρίς Τουρκία»,

Τέλος, αξιωματούχοι του ψευδοκράτους πηγαινοέρχονται σχεδόν καθημερινά στην Αγκυρα για συναντήσεις, από όπου επισημαίνεται ότι «η σημασία των τουρκικών στρατευμάτων και του καθεστώτος εγγυητή της Τουρκίας έγινε για άλλη μια φορά σαφής (...) έχει μεγάλη αξία να ληφθούν νέα μέτρα για να ενισχυθεί η διεθνής νομιμότητα και προβολή της "Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου"» (ψευδοκράτος), όπως δήλωσε ο «πρόεδρος» της «βουλής» Ζίγια Ουζτιουρκλέρ.

Την ίδια στιγμή, τουρκικές πηγές ασφαλείας δήλωναν (ανώνυμα), μετά το νέο πλήγμα από το Ιράν που σημειώθηκε την Παρασκευή, ότι οι εξελίξεις «δείχνουν σε πόσο ευαίσθητο σημείο έχουν φτάσει οι παγκόσμιες και περιφερειακές ισορροπίες ασφαλείας», αλλά και ότι «η Τουρκία ενεργεί με αίσθημα ευθύνης για να αποτρέψει τη δημιουργία νέων γραμμών έντασης στην περιοχή και το μεταφέρει σε όλα τα μέρη», προσθέτοντας ωστόσο πως «η προσεκτική στάση της Τουρκίας δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως απεριόριστη ανοχή. Η Τουρκία έχει την απαραίτητη αποτρεπτική δύναμη για να διασφαλίσει την εθνική της ασφάλεια και δεν θα διστάσει να λάβει αντίποινα και τιμωρητικά μέτρα με τον τρόπο που θα καθορίσει όταν έρθει η ώρα». Παράλληλα, οι ίδιες πηγές δήλωναν ότι οι πύραυλοι που εκτοξεύτηκαν στην Τουρκία από το Ιράν ακολουθούν διαφορετικό μοτίβο από τις επιθέσεις που δέχτηκαν χώρες της περιοχής όπως Ιράκ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν, Ομάν, Κατάρ, Λίβανος, καθώς «δεν υπήρξαν θύματα ή απώλειες περιουσίας», εκφράζοντας ικανοποίηση ότι η αναχαίτισή τους από ΝΑΤΟικά συστήματα αεράμυνας στάθηκε «κρίσιμο παράδειγμα της αποτελεσματικότητας του συμμαχικού συντονισμού»...

Κι ενώ ο Ιρανός ΥΠΕΞ Αμπάς Αραγτσί επέμεινε σε συνομιλία με τον Τούρκο ομόλογό του, Χακάν Φιντάν, ότι «οι πύραυλοι που στόχευαν τον τουρκικό εναέριο χώρο δεν προέρχονταν από το Ιράν και θα διεξαχθεί ολοκληρωμένη έρευνα για το ζήτημα», την Παρασκευή έγινε γνωστό ότι ένα τουρκικό πλοίο που περίμενε κοντά στο Ιράν έλαβε άδεια από την Τεχεράνη για να περάσει από το Στενό του Ορμούζ. Ο Τούρκος υπουργός Μεταφορών Αμπντουλκαντίρ Ουραλόγλου δήλωσε μάλιστα ότι συνεχίζονται συνομιλίες με Ιρανούς αξιωματούχους και για τα άλλα 14 τουρκικά πλοία που βρίσκονται στην περιοχή.

Ενδιαφέρον είχε ανάλυση στην ισραηλινή «Χααρέτζ», που εστίαζε στη σχέση Τουρκίας - Ιράν, η οποία «υπήρξε όλα τα προηγούμενα χρόνια ένα ιδιόμορφο κράμα ανταγωνισμού και συνεργασίας», παρατηρώντας ότι «καθώς η ευρύτερη Μέση Ανατολή αναμορφώνεται ριζικά μέσα από τη φωτιά του πολέμου», κύκλοι της Τεχεράνης ενδέχεται να «επιφυλάσσουν ιδιαίτερο ρόλο» στην Τουρκία. Ανάμεσα σε άλλα επισήμαινε ότι οι δυο χώρες «έχουν κοινό συμφέρον στην καταπολέμηση του κουρδικού αυτονομισμού και θεωρούν και οι δύο τις ένοπλες κουρδικές οργανώσεις ως απειλή για την εθνική ασφάλεια», όπως και ότι, όταν έρθει η «επόμενη μέρα του πολέμου (...) η Τουρκία μπορεί να αποτελέσει για το Ιράν πιθανή εναλλακτική λύση για οικονομική συνεργασία, η οποία ήδη υπάρχει, και ενδεχομένως να παράσχει επίσης ένα διπλωματικό και στρατιωτικό δίχτυ προστασίας».

Τέλος, ας καταγραφεί ότι, με φόντο τη ραγδαία εξάπλωση του πολέμου, η Αγκυρα εντείνει «αμυντικούς» συντονισμούς με δυνάμεις από τον αραβικό και «μουσουλμανικό κόσμο», όπου σταθερά λανσάρεται ως κεντρικός «προστάτης» του, δηλώνοντας και «παρών» σε κρίσιμα «μέτωπα» όπως το Παλαιστινιακό.

Στις 11 Μάρτη 2026, οι ΥΠΕΞ Τουρκίας, Αιγύπτου, Ινδονησίας, Ιορδανίας, Πακιστάν, Κατάρ, Σαουδικής Αραβίας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έκριναν σκόπιμο να καταδικάσουν «το συνεχιζόμενο κλείσιμο των πυλών του Τζαμιού Αλ-Ακσα / Αλ-Χαράμ Αλ-Σαρίφ» από τις ισραηλινές αρχές - ενώ μάλιστα είναι σε εξέλιξη και το Ραμαζάνι - μιλώντας για «κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου» και λέγοντας ότι «το Ισραήλ δεν έχει καμία κυριαρχία στην κατεχόμενη Ιερουσαλήμ ή στους ισλαμικούς και χριστιανικούς ιερούς τόπους της», ζητώντας και παρέμβαση της «διεθνούς κοινότητας» ενάντια στις «συνεχιζόμενες παραβιάσεις και παράνομες πρακτικές» του Ισραήλ κατά ισλαμικών και χριστιανικών ιερών τόπων...

Οι δύο μεγάλες πολεμικές συγκρούσεις, στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, «αλληλεπιδρούν» και «διασταυρώνονται», καθώς τα δύο ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα που συγκρούονται στην Ουκρανία, το ευρωατλαντικό και το υπό διαμόρφωση ευρασιατικό, αρχίζουν να διακρίνονται όλο και πιο καθαρά - τηρουμένων των αναλογιών - και στη Μέση Ανατολή.

Συγκεκριμένα, η Ρωσία φέρεται να παρέχει πληροφορίες στο Ιράν προκειμένου να επιτεθεί στις αμερικανικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με δημοσίευμα της «Washington Post».

Από την έναρξη των επιθέσεων από ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν, η Ρωσία έχει μεταβιβάσει στην Τεχεράνη δορυφορικά δεδομένα για τις τοποθεσίες αμερικανικών στρατιωτικών μέσων, συμπεριλαμβανομένων πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών, δήλωσαν ανώνυμα τρεις αξιωματούχοι στη «Washington Post».

Το δε αμερικανικό δίκτυο CNN αναφέρει ότι η Ρωσία βοηθά το Ιράν προσφέροντας την τεχνογνωσία για τα drones την οποία έχει αποκτήσει από τον πόλεμο στην Ουκρανία, για να αποφύγει τις «δυτικές» αεράμυνες και να χτυπήσει στόχους στη Μέση Ανατολή σχετικούς με τις ΗΠΑ και τις χώρες του Κόλπου.

Αναλυτές ανέφεραν ότι η ανταλλαγή πληροφοριών ταιριάζει με το μοτίβο των επιθέσεων του Ιράν κατά των αμερικανικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων των υποδομών διοίκησης και ελέγχου, των ραντάρ και των προσωρινών κατασκευών, όπως αυτή στο Κουβέιτ, όπου σκοτώθηκαν 6 στρατιωτικοί.

Ο σταθμός της CIA στην αμερικάνικη πρεσβεία στο Ριάντ επίσης χτυπήθηκε τις τελευταίες μέρες.

Το Ιράν πραγματοποιεί «πολύ ακριβή πλήγματα σε ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης ή ραντάρ πέρα από τον ορίζοντα», δήλωσε η Ντ. Μάσικοτ, ειδική στον ρωσικό στρατό, στο «Carnegie Endowment for International Peace». «Χτυπούν τα κέντρα διοίκησης και ελέγχου», πρόσθεσε.

Από την πλευρά του το Κίεβο έχει λάβει 11 αιτήματα από χώρες που γειτονεύουν με το Ιράν, όπως και από ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ, για drones αναχαίτισης, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και εκπαίδευση, και την περασμένη βδομάδα έστειλε ειδικούς στην κατάρριψη drones σε τέσσερις χώρες της Μέσης Ανατολής.

Χαρακτηριστικά είναι εξάλλου τα λεγόμενα του Αμερικανού Προέδρου Ντ. Τραμπ, ο οποίος σε συνέντευξή του την Παρασκευή, απαντώντας σε ερώτημα «αν πιστεύει ότι ο Πούτιν βοηθάει το Ιράν», δήλωσε ανοιχτά: «Νομίζω ότι μπορεί να τους βοηθάει λίγο. Πιθανότατα πιστεύει ότι και εμείς βοηθάμε την Ουκρανία, σωστά; (...) Τους βοηθάμε κι εμείς, και αυτός το λέει, και η Κίνα θα έλεγε το ίδιο πράγμα. Το κάνουν αυτοί και το κάνουμε και εμείς, με κάθε ειλικρίνεια»...

2026 The Associated Press. All

Αμερικανικά βομβαρδιστικά στη βρετανική αεροπορική βάση στο Fairford

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η όποια «συγκρατημένη» κριτική στην επίθεση ΗΠΑ - Ισραήλ κατά του Ιράν ασκείται από την ΕΕ ή μεμονωμένα κράτη - μέλη της δεν προκύπτει βέβαια από κάποια «ηθική δέσμευση» στο κουρελιασμένο «Διεθνές Δίκαιο» ή στην «ειρήνη», αλλά σε στρατηγικά συμφέροντα που διαφέρουν ή αποκλίνουν από αυτά των ΗΠΑ.

«Η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να είναι θεματοφύλακας της παλιάς παγκόσμιας τάξης» που υποτίθεται ότι βασιζόταν σε «κανόνες Διεθνούς Δικαίου», αλλά χρειάζεται μια «πιο ρεαλιστική και προσανατολισμένη στα συμφέροντα εξωτερική πολιτική». Αυτό ήταν το ξεκάθαρο μήνυμα της προέδρου της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, μιλώντας την περασμένη Δευτέρα στους πρέσβεις της ΕΕ, που τους είπε ουσιαστικά ότι τα όποια «φύλλα συκής» χρησιμοποιήθηκαν για παλιότερες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις είναι περιττά και εμπόδια στον σημερινό «χαοτικό κόσμο».

Το δεύτερο που τόνισε ήταν ότι η ΕΕ πρέπει να επιμείνει στην περιβόητη «στρατηγική αυτονομία» της, κυρίως απέναντι σε ΗΠΑ και Κίνα: «Στόχος είναι να γίνουμε πιο ανθεκτικοί, πιο κυρίαρχοι και πιο ισχυροί - από την άμυνα μέχρι την Ενέργεια, από τις κρίσιμες πρώτες ύλες μέχρι τις στρατηγικές τεχνολογίες».

«Πρέπει να είμαστε πολύ πιο αποφασιστικοί στην επιδίωξη των συμφερόντων μας», είπε ακόμα, τονίζοντας πως «δεν είναι η κατάσταση στη Μέση Ανατολή η αφορμή γι' αυτό. Στην πραγματικότητα είναι σύμπτωμα του ευρύτερου ζητήματος, όπως συνέβη με τη Γροιλανδία, όπως ισχύει και για την Ουκρανία, και θα συμβεί σε πολλά άλλα μέρη τον επόμενο χρόνο». Εν ολίγοις, η φον ντερ Λάιεν επεσήμανε το «ρήγμα» που βαθαίνει μέσα στον ευρωατλαντικό άξονα.

Η επικεφαλής της Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ, Κ. Κάλας, το είπε ανοιχτά σε συνέντευξή της στους «Financial Times» την Παρασκευή: «Αυτό που στην πραγματικότητα πρέπει να κατανοήσουν όλοι είναι πως οι ΗΠΑ είναι πολύ σαφείς στο ότι θέλουν να διαιρέσουν την Ευρώπη» και ο «τρόπος που προσεγγίζουν την ΕΕ παραπέμπει σε τακτικές που χρησιμοποιούν οι αντίπαλοι της ΕΕ»...

Ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ, όπως η Γαλλία, η Βρετανία, η Γερμανία, η Ισπανία και η Ιταλία, στέλνουν πολεμικά πλοία και στρατιωτικό εξοπλισμό είτε στην Κύπρο είτε σε χώρες του Κόλπου και στην Ερυθρά Θάλασσα, ενώ παραχωρούν βάσεις για να διευκολύνουν τις αμερικανικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν.

Σε τηλεδιάσκεψη με τους ηγέτες χωρών της περιοχής (Ιορδανίας, Αιγύπτου, Μπαχρέιν, Λιβάνου, Συρίας, Τουρκίας, Αρμενίας, Ιράκ, Κατάρ, Κουβέιτ, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Σαουδικής Αραβίας και Ομάν) οι πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Κομισιόν πρόταξαν την επιδίωξη του ιμπεριαλιστικού μπλοκ να έχει ενισχυμένο ρόλο στην περιοχή. Ιδιαίτερα εκφράστηκαν ανησυχίες για την «ενεργειακή ασφάλεια».

Ετσι, η ΕΕ σχεδιάζει να ενισχύσει τις θαλάσσιες ιμπεριαλιστικές αποστολές «Aspides» και «Atalanta», που συνοδεύουν καράβια των εφοπλιστών στην Ερυθρά Θάλασσα και στην ευρύτερη περιοχή.

Ξεχωριστά, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμ. Μακρόν επιβεβαίωσε ότι η Γαλλία θα στείλει δύο φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα προς ενίσχυση της επιχείρησης «Aspides», ενώ εξετάζει τη διαμόρφωση αντίστοιχης αποστολής για τα Στενά του Ορμούζ.

Να σημειωθεί ότι η Γαλλία έχει στείλει πάνω από 10 πολεμικά πλοία στη Μεσόγειο και στην Ερυθρά Θάλασσα.

Αντίστοιχα η Βρετανία, μετά την αύξηση των ιρανικών επιθέσεων σε πλοία, εξετάζει να αναπτύξει ναρκαλιευτικά και πολεμικά πλοία στον Περσικό Κόλπο.

Ο Βρετανός υπουργός Ενέργειας είχε συνομιλίες με τις πετρελαϊκές εταιρείες BP και «Shell» και η ασφάλεια των πλοίων ήταν «η κύρια ανησυχία τους».

Επιπλέον, τις προηγούμενες μέρες κυκλοφόρησαν πληροφορίες ότι η Βρετανία σχεδιάζει να στείλει στην περιοχή το αεροπλανοφόρο «HMS Prince of Wales», με τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντ. Τραμπ να επιμένει στην κριτική του, λέγοντας ότι «τώρα οι ΗΠΑ δεν το χρειάζονται. Θα ήταν καλό να είχαμε αυτές τις δυνάμεις πριν δυο βδομάδες. Δεν χρειαζόμαστε άτομα που συμμετέχουν σε πολέμους αφού έχουμε ήδη κερδίσει!».

Η Βρετανία πάντως επιτρέπει τις «αμυντικές» αμερικανικές επιχειρήσεις σε ιρανικό έδαφος από τις στρατιωτικές της βάσεις.

Οι γαλλικές και οι γερμανικές βάσεις υποστηρίζουν επίσης τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ.

Η δε Ρουμανία ενέκρινε αίτημα της Ουάσιγκτον για ανάπτυξη αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών σε αεροπορική βάση στη Μαύρη Θάλασσα - σε μια περιοχή ιδιαίτερα κρίσιμη και για την αντιπαράθεση στην Ανατολική Ευρώπη - προκειμένου να υποστηριχθούν στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.

Ολες αυτές οι κινήσεις ενισχύουν αντικειμενικά τον κίνδυνο επέκτασης ή γενίκευσης της σύγκρουσης, παρά τις «ανησυχίες» των Ευρωπαίων για το αν θα μείνουν εκτός στη μοιρασιά της «λείας», αλλά και για οικονομικά συμφέροντά τους στην περιοχή που διαταράσσονται από έναν συνεχιζόμενο πόλεμο.

«Η συλλογική αντίδραση της Ευρώπης ήταν στην καλύτερη περίπτωση ένα φιάσκο», σημειώνουν αναλυτές στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων¹, αποτυπώνοντας και με αυτόν τον τρόπο τις αντιθέσεις μέσα στην ΕΕ.

«Πάρα πολλοί Ευρωπαίοι ευθυγραμμίζονται σιωπηλά με την Αμερική και τον πόλεμο του Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Αντίθετα, πρέπει επειγόντως να επιδιώξουν δύσκολη διπλωματία για να σταματήσουν μια κλιμακούμενη σύγκρουση, που υπονομεύει σημαντικά την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τα οικονομικά συμφέροντα», σημειώνεται.

Αυτή η «γραμμή» εξωτερικής πολιτικής τονίζει ότι η ΕΕ ως «μεσαία δύναμη» στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα κινδυνεύει να συνθλιβεί ανάμεσα στις «μεγάλες δυνάμεις» ΗΠΑ - Κίνα, αλλά και τη Ρωσία, και χρειάζεται «να οικοδομήσει αξιόπιστες στρατιωτικές και βιομηχανικές δυνατότητες και συνεργασίες σε ολόκληρο τον Παγκόσμιο Νότο»².

Μια παρατεταμένη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, στην πιο πλούσια σε Ενέργεια περιοχή του κόσμου, «κινδυνεύει να έχει αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις», ενώ οι χώρες του «Παγκόσμιου Νότου» (Αφρική, Ασία, Λατινική Αμερική) «θα κρίνουν τη στάση της Ευρώπης» στο Ιράν και στο Παλαιστινιακό.

Από την πρώτη στιγμή η ΕΕ και η Βρετανία υιοθέτησαν τον στόχο των ΗΠΑ - Ισραήλ για αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, για να ευθυγραμμιστεί με τα ευρωατλαντικά συμφέροντα. Μια ανησυχία που εκφράζεται στις ευρωπαϊκές «δεξαμενές σκέψεις» και τοποθετήσεις, ωστόσο, είναι ότι «υπάρχουν ελάχιστες εγγυήσεις για μια επιτυχημένη μετάβαση» εξουσίας. Εξάλλου «όλα τα στοιχεία από τις πρόσφατες δυτικές στρατιωτικές επεμβάσεις στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στη Λιβύη υποδηλώνουν ότι η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν θα είναι μια εξαιρετικά δαπανηρή προσπάθεια».

Σε αυτήν τη φάση ο Τραμπ είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Βλ. Πούτιν την περασμένη βδομάδα, για την Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, με τον Ρώσο Πρόεδρο «να προσφέρει διάφορες εναλλακτικές για μεσολάβηση και για μείωση των εντάσεων στη σύγκρουση με το Ιράν», δήλωσε το Κρεμλίνο. «Θέλει να βοηθήσει», ανέφερε ο Τραμπ.

«Μέχρι στιγμής υπάρχει μόνο ένας νικητής σε αυτόν τον πόλεμο - η Ρωσία», προειδοποίησε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντ. Κόστα.

Το άμεσο κόστος για τους Ευρωπαίους αυξάνεται, ενώ «ενισχύονται τα πολεμικά ταμεία της Ρωσίας». Η αύξηση των τιμών της Ενέργειας αναμένεται να ωφελήσει - έστω και πρόσκαιρα - τη Ρωσία προκειμένου να αυξήσει τα έσοδά της, και η διαταραχή του εφοδιασμού με φυσικό αέριο από το Κατάρ θα κάνει την Ευρώπη πιο εξαρτημένη από τον ρωσικό ενεργειακό εφοδιασμό.

Μάλιστα η Ουάσιγκτον εξέδωσε απαλλαγή 30 ημερών από τις αμερικανικές κυρώσεις, δίνοντας «γενική άδεια» που επιτρέπει μέχρι τις 11 Απρίλη την πώληση ρωσικού πετρελαίου που έχει φορτωθεί σε δεξαμενόπλοια έως τις 12 Μάρτη.

Η απόφαση προκάλεσε την αντίδραση της ΕΕ. Μεταξύ άλλων, ο Γερμανός καγκελάριος Φρ. Μερτς επεσήμανε πως «η Ουκρανία είναι πιο σημαντική» από τις τιμές Ενέργειας.

«Οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν το προφανές: Χωρίς ρωσικό πετρέλαιο η παγκόσμια αγορά Ενέργειας δεν μπορεί να παραμείνει σταθερή», σημείωσε ο απεσταλμένος του Κρεμλίνου Κ. Ντμίτριεφ.

Στρατηγικά οι Ευρωπαίοι του ΝΑΤΟ ανησυχούν ότι ο πόλεμος των ΗΠΑ κατά του Ιράν θα αποδυναμώσει τις ευρύτερες φιλοδοξίες τους στην Ουκρανία, και ότι τα «δυτικά» αποθέματα πυρομαχικών εξαντλούνται στη Μέση Ανατολή.

Την Παρασκευή ο Μακρόν υποδέχτηκε τον Ουκρανό Πρόεδρο Β. Ζελένσκι στο Παρίσι, για να «καταδείξει» ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή «δεν θα εκτρέψει» την προσοχή από την Ουκρανία...

Παραπομπές

1. https://ecfr.eu/article/strategic-lunacy-why-europeans-must-stand-up-to-trumps-illegal-war-in-iran/

2. https://euobserver.com/206048/stunned-sidelined-and-disunited-the-eu-response-to-iran-war/