Παρασκευή 16 Μάρτη 2012
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 2
ΔΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ
Δεν είναι εύκολη η μάχη

Αποκάλυψη! Αυτός που μπήκε στον πυρηνικό αντιδραστήρα της Φουκοσίμα έχει όνομα! Το αποκάλυψε χτες ο ίδιος: Είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Αυτό που δεν ξέραμε είναι το κίνητρο της πράξης του. Κι αυτό το αποκάλυψε ο ίδιος στη διάρκεια της χτεσινής συνέντευξής του, με την οποία κάλεσε τα μέλη του ΠΑΣΟΚ να τον ψηφίσουν για πρόεδρό τους: Το έκανε για να σώσει τη χώρα!

Σχόλιο; Οχι, βέβαια. Αν τα μέλη του ΠΑΣΟΚ είναι άνθρωποι που έχουν ανάγκη μια τέτοια ιστορία σαν άλλοθι, τι να πούμε; η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια.

***

«Η διαφθορά γεννιέται από τη δυνατότητα ενός υπαλλήλου να κάνει τον νταβατζή».

Η δήλωση κατηγορηματική από τον αναλυτή του Mega. Δυστυχώς γι' αυτόν δεν απαντά σε απλά γεγονότα:

Τι έγιναν τα δισεκατομμύρια των περίφημων Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων που δόθηκαν στους βιομήχανους και στα οποία στηρίχτηκε η πρώτη περίοδος του ΠΑΣΟΚ στην κυβερνητική εξουσία; Τι έγιναν τα δισεκατομμύρια που δόθηκαν επίσης στους βιομήχανους για το στήσιμο των περίφημων Βιομηχανικών Περιοχών σε κάθε πόλη της χώρας και στα οποία στηρίχθηκε η κυβέρνηση της ΝΔ μετά το 1991 και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ που ακολούθησαν; Ο κατάλογος με τις ερωτήσεις για ένα προς ένα τα διάφορα προγράμματα δημοσίων επενδύσεων μπορεί να μακρύνει, ώσπου να φτάσει στο τρέχον ΕΣΠΑ. Πρόκειται για έναν τρελό χορό δισεκατομμυρίων που έφυγαν νομιμότατα από τα κρατικά ταμεία για να γίνουν ιδιωτικές επενδύσεις που κατάληξαν κουφάρια. Από την Αλεξανδρούπολη, την Κομοτηνή και την Ξάνθη ως τα Γιάννενα, την Αρτα, τη Λάρισα, τη Θήβα και την Πάτρα.

Απ' όλο αυτό το φαγοπότι, οι μόνες επενδύσεις που έμειναν ζωντανές είναι οι δρόμοι μεγάλης κυκλοφορίας με διόδια. Ακριβώς γιατί δεν είναι επενδύσεις, αλλά μηχανές είσπραξης καθαρού χρήματος που παραχωρήθηκαν στους επενδυτές για να εισπράττουν απ' όλους εκείνους που ήδη έχουν προπληρώσει ακριβά με τους φόρους τους αυτές τις επενδύσεις.

Ας αφήσουν, λοιπόν, τα σάπια για τη διαφθορά. Που βεβαίως υπάρχει, αλλά είναι δική τους του συστήματός τους, μόνο που δεν έφερε αυτή την κρίση. Η όλη φιλολογία παραπέμπει στην ήδη κραγμένη ιστορία με τα «καθαρά χέρια» στην Ιταλία. Που έφερε στο σβέρκο του ιταλικού λαού τον Μπερλουσκόνι και τους κεντροαριστερούς ιμπεριαλιστές. Και είναι καταπληκτικός ο συντονισμός όλων των αστικών καναλιών στον κεντρικό στόχο: Να πειστεί ο λαός ότι με μια επιχείρηση «καθαρά χέρια» θα δοθεί λύση στο πρόβλημά του. Είναι άτιμη επιχείρηση, είναι ύπουλη.

Αφήνει στο απυρόβλητο αυτούς που κλέβουν το ψωμί απ' το τραπέζι - τους καπιταλιστές, χρησιμοποιεί 10-15 λαμόγια για να κάνει τον εργάτη να ψάχνει διαρκώς ποιος δίπλα του είναι το λαμόγιο. Και να ξεχνάει ότι από το 1952, με νόμο του κράτους ληστεύονται τα ασφαλιστικά ταμεία, ότι διαρκώς απαλλάσσονται οι καπιταλιστές από την υποχρέωσή τους να αποδίδουν εισφορές στα Ταμεία. Την ώρα που πρέπει να είναι παλλαϊκή απαίτηση το «καμία θυσία για την πλουτοκρατία», την ώρα που ένας μεγάλος αριθμός από τα λαϊκά στρώματα αρνείται να πληρώσει κάθε χαράτσι, η αστική προπαγάνδα καλεί τους εργαζόμενους να κυνηγάνε τον περιπτερά που δεν έκοψε απόδειξη για την εφημερίδα.

Η σαπίλα αφορά όλο το κορμί του συστήματος και ξεπερνιέται μόνο αν φύγουν απ' τη μέση οι σχέσεις παραγωγής που επιβάλλουν εξαθλίωση σε μεγάλες μάζες πληθυσμού για να αυξάνονται τα κέρδη μιας χούφτας κεφαλαιοκρατών και του μηχανισμού που τους στηρίζει (μηχανισμός στήριξης του συστήματος είναι και τα λαμόγια που παρελαύνουν αυτές τις μέρες από τις οθόνες).

***

Αυτοί που ενοχοποιούν το λαό για τις δικές τους λαμογιές κι εκείνοι που πλασάρουν ως λύση την υπερψήφιση του μικρότερου κακού, έχουν κοινό παρονομαστή την ίδια επιδίωξη: Να μείνει στο απυρόβλητο το σύστημα.

Ο διευθυντής του ΠΡΙΝ στην εφημερίδα του μιλά - υποτίθεται - για αντικαπιταλιστικό μέτωπο με πυρήνα έναν «αντιμνημονιακό» άξονα. Ο ίδιος όταν υπογράφει το άρθρο του σε μια μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα - στο ΕΘΝΟΣ - για λογαριασμό ενός από τους μεγαλοεργολάβους της χώρας, καλεί σε ψήφιση των νέων κομμάτων που προέκυψαν από τα σπλάχνα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στο όνομα του «αντιμνημονιακού».

Δεν πρόκειται για διχασμένη προσωπικότητα. Και στο «Πριν» και στο «Εθνος» για το ίδιο πράγμα γράφει: Για το πώς ευρύτερες λαϊκές μάζες θα παραμείνουν εγκλωβισμένες στα όρια του συστήματος στο δίπολο «μνημόνιο - αντιμνημόνιο» την ώρα που το ταξικό κίνημα ήδη κάνει βήματα για την αντικαπιταλιστική συσπείρωση που δε θα είναι κενό γράμμα, αλλά θα έχει καθαρό στόχο την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την αφαίρεση της πολιτικής εξουσίας από τα μονοπώλια, την αποδέσμευση από την ΕΕ.

Αυτά δεν είναι ψιλά γράμματα. Είναι κρίσιμες διαφορές που η ανάδειξή τους βάζει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του και επιτρέπει στο εργατικό κίνημα να έχει καθαρό ποιοι είναι πράγματι οι φίλοι και ποιοι του σκάβουν το λάκκο.

***

Για την εργατική τάξη, η λύση θα έρθει μόνο έχοντας σταθερή την πλώρη στην ανατροπή της αιτίας. Αυτό που σήμερα μοιάζει αδύνατο, είναι εύκολο όταν μπει το νερό στ' αυλάκι. Αρκεί τα βέλη να είναι στοχευμένα: Το «κανένα χαράτσι» χτυπάει το ταμείο των καπιταλιστών. Το «ούτε σεντς λιγότερο στους μισθούς» χτυπάει το ταμείο των καπιταλιστών. Το «δωρεάν φάρμακα», η «αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Παιδεία», χτυπάνε το ταμείο των καπιταλιστών. Η συσπείρωση στις λαϊκές επιτροπές, η ενίσχυση του ΚΚΕ, η οργάνωση στα ταξικά σωματεία, η όλο και πιο έντονη απόκτηση συνείδησης ότι μπορούμε χωρίς τους καπιταλιστές, είναι ο δικός μας δρόμος.

Δύσκολος δρόμος, αλλά πραγματικά μονόδρομος για τα λαϊκά στρώματα.


ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org