Με σύνθημα «10 χρόνια μαχητικής ζωντανής δράσης - Συνεχίζουμε», οι εργασίες στην έδρα του ΕΚΙ άνοιξαν με προβολή βίντεο που ξεδίπλωσε στιγμές αγώνα και αλληλεγγύης από το 2016 μέχρι σήμερα: Από παρεμβάσεις σε χώρους δουλειάς και κλαδικές μάχες μέχρι στήριξη σε εργαζόμενους που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τρομοκρατία, απολύσεις, καθυστερήσεις πληρωμής δεδουλευμένων και πλειστηριασμούς.

Να σημειωθεί ότι οι αρχαιρεσίες θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 25 Φλεβάρη, από τις 9 π.μ. έως τις 9 μ.μ., στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου.

Ακολούθησε η εισήγηση της διοίκησης από τον Νίκο Εξαρχο, πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου, ο οποίος έθεσε εξαρχής το πλαίσιο: Η συζήτηση και η αγωνιστική πείρα των τελευταίων χρόνων «να μελετηθούν καλά» και να γίνουν «εφαλτήριο - οδηγός» για τα δύσκολα που έρχονται, σε συνθήκες όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, στροφής στην πολεμική οικονομία και υπαρκτού κινδύνου γενίκευσης του πολέμου.

Για τα 10 χρόνια του Εργατικού Κέντρου «στα χέρια των ταξικών δυνάμεων» τόνισε ότι η αλλαγή συσχετισμών το 2016 δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία», αλλά αποτέλεσμα σύγκρουσης σε μεγάλους χώρους δουλειάς, με αδιάλλακτη στάση απέναντι στη μεγαλοεργοδοσία και καθαρό διαχωρισμό συμφερόντων: Αλλα τα κέρδη των ομίλων, άλλες οι ανάγκες της εργατικής οικογένειας. Υπογράμμισε ότι οι κυβερνήσεις αλλάζουν, όμως η αντεργατική πολιτική μένει ίδια και βαθαίνει, ενώ νέα τμήματα εργαζομένων παίρνουν τη σκυτάλη, με τα σωματεία πιο έμπειρα και αποφασισμένα.

Στάθηκε στη δράση αλληλεγγύης και στις μάχες για δικαιώματα, από παρεμβάσεις για δεδουλευμένα και απολύσεις μέχρι τη σύγκρουση με πλειστηριασμούς, σημειώνοντας ότι η οργάνωση μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς είναι το κλειδί για να σπάει ο φόβος.

Κρατώντας το ίδιο νήμα, κατήγγειλε την εμπλοκή της χώρας στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και την προσπάθεια να παρουσιαστεί ως «κανονικότητα» η προετοιμασία θυσιών για τους πολέμους τους, την ώρα που «μας καλούν να συνηθίσουμε τα φέρετρα...».

Οι χαιρετισμοί φορέων της πόλης δεν έμειναν σε τυπικές προσφωνήσεις. Φοιτητές, γονείς, υγειονομικοί, γυναίκες, αυτοαπασχολούμενοι, με παραδείγματα από τη δική τους καθημερινότητα έδειξαν γιατί η συλλογική δράση και ο ταξικός συντονισμός είναι η μόνη διέξοδος.

Από την πλευρά της νεολαίας ο Φάνης Μπαλιάκας, πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Φυσικού, ανέδειξε ότι τα πανεπιστήμια «τρέχουν» για επιχειρηματικά σχέδια και πολεμικούς σκοπούς, ενώ οι ανάγκες σπουδών και τα δικαιώματα γίνονται «κόστος». Η Ελένη Μάντη, πρόεδρος της Ενωσης Γονέων, μετέφερε τη σκληρή εικόνα σχολικών υποδομών και συγχωνεύσεων, συνδέοντας την αγωνία για τα παιδιά με το σύνθημα «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». Οι υγειονομικοί, μέσω του Μπάμπη Παππά, προέδρου της ΕΙΝΗ, ανέδειξαν την πολιτική που μετατρέπει την Υγεία σε εμπόρευμα και τους εργαζόμενους και τον λαό σε «πελάτες». Η Μαρία Τσόδουλου εκ μέρους της ΟΓΕ Ιωαννίνων έβαλε τη διάσταση του πολέμου και της γυναικείας εμπλοκής, αρνούμενη «ισότιμη σφαγή» των λαών. Από την πλευρά των αυτοαπασχολούμενων η Κατερίνα Καρβούνη από τον Εμπορικό Σύλλογο και η Φλώρα Αθανασίου από το Σωματείο Ταξί έφεραν στο επίκεντρο το θέμα της λαϊκής στέγης, των πλειστηριασμών και της φοροληστείας, αναδεικνύοντας ότι η «σταθερότητα» που διαφημίζεται είναι σταθερότητα για τα κέρδη, όχι για τη ζωή. Ο Μιχάλης Τζίμας, κτηνοτρόφος και εκπρόσωπος του Μπλόκου Καλπακίου, μίλησε για τον κοινό αγώνα αγροτών και εργαζομένων απέναντι στις πολιτικές που οδηγούν την ύπαιθρο στην ερήμωση, τονίζοντας ότι η ενότητα και η αλληλεγγύη είναι όρος επιβίωσης και διαρκούς λαϊκής συμμαχίας.

Στη συνέχεια το Συνέδριο «πήρε φωτιά» από τις παρεμβάσεις δεκάδων συνδικαλιστών, που δεν επανέλαβαν απλώς συνθήματα αλλά κατέθεσαν συγκεκριμένη πείρα: Πώς σπάει ο φόβος, πώς χτίζεται σωματείο, πώς η απεργία γίνεται «εργαλείο» και όχι «τελευταία λύση».

Από τα Τρόφιμα - Ποτά ο Δημήτρης Καλύβας, πρόεδρος του κλαδικού Συνδικάτου, μετέφερε την καθημερινότητα στους μεγάλους ομίλους, συνδέοντας την εξοντωτική πίεση στην εργατική οικογένεια με την κερδοφορία που ξεχειλίζει, μέσα από παραδείγματα από χώρους όπως η «Δωδώνη» και το «Ζαγόρι». Από τον Επισιτισμό - Τουρισμό η Ανθή Λύγδα, πρόεδρος του κλαδικού Σωματείου, ξεσκέπασε την αντίφαση ανάμεσα στη «λαμπερή βιτρίνα» και στα σύγχρονα κάτεργα, φωτίζοντας και μικρές - μεγάλες νίκες όταν οι εργαζόμενοι κάνουν βήμα οργάνωσης.

Από τον χώρο του Εμπορίου η Χριστίνα Τουλκιαρίδου, πρόεδρος του Σωματείου Εμποροϋπαλλήλων Ιωαννίνων, ανέδειξε τη δύναμη της οργάνωσης μέσα από την εμπειρία στον «Γαλαξία», φανερώνοντας πώς η αντίσταση μίας εργαζόμενης άνοιξε δρόμο για μαζικές αποφάσεις και πώς μέσα από τη συλλογική κουβέντα ήρθαν στην επιφάνεια επικίνδυνες συνθήκες που μετατρέπουν τους χώρους δουλειάς σε «παγίδες». Ενδιαφέρουσα πείρα μεταφέρθηκε και από τον τραπεζικό χώρο, με τον Βλάση Παπαχρήστο, πρόεδρο του επιχειρησιακού Σωματείου της Συνεταιριστικής Τράπεζας Ηπείρου, να αναδεικνύει το πώς γεννήθηκε και μαζικοποιήθηκε το Σωματείο, κόντρα στη λογική «είμαστε οικογένεια», και πώς η συλλογική οργάνωση μπορεί να επιβάλει κατακτήσεις σε ωράρια και όρους δουλειάς.

Ξεχώρισε η παρέμβαση του Mumtaz Jahanzaib, αντιπροέδρου του Συνδικάτου Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών Ιωαννίνων, ο οποίος μίλησε από θέση ζωής για την «ενοικιαζόμενη» εργασία, τη δουλειά χωρίς ρεπό, άδειες και Δώρα, με την απειλή της απόλυσης πάνω από όποιον σηκώσει κεφάλι. Αναφέρθηκε στις ρατσιστικές επιθέσεις και στην τρομοκρατία, αλλά και στο γιατί οι μετανάστες εργάτες βρίσκουν στήριγμα στο Εργατικό Κέντρο: «Εδώ δεν υπάρχει διαχωρισμός». Η τοποθέτησή του κορυφώθηκε όταν ανέφερε περιστατικό εργατικού «ατυχήματος» σε ξυλουργική μονάδα, όπου επιχειρήθηκαν «εξαγορά» της υπόθεσης και αξιοποίηση του γεγονότος με ψευδή επίκληση του ονόματος του ΕΚΙ. Υπογράμμισε ότι όταν το Εργατικό Κέντρο έμαθε την αλήθεια, παρενέβη άμεσα για να προστατευτεί ο εργαζόμενος και έθεσε το ερώτημα ωμά: Οταν χάνονται ζωές και τσακίζονται άνθρωποι «ποιος ήταν μπροστά;».

Η Αλίκη Γιώτη, μέλος του ΔΣ του Σωματείου Συνεταιριστικών Υπαλλήλων ν. Ιωαννίνων, θύμισε ότι «10 χρόνια στα χέρια των αγωνιστικών δυνάμεων» σημαίνουν και χειροπιαστές νίκες, όπως η επαναπρόσληψή της στην «Πίνδο» μετά από τρία χρόνια ανεργίας, κόντρα σε δυνάμεις που τότε «έφτασαν να καλέσουν την αστυνομία για να μη γίνει απεργία». Στο ίδιο πνεύμα, κατήγγειλε την «ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ» και υπογράμμισε ότι το δίλημμα «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» είναι το μέτρο για να δυναμώσουν τα ταξικά συνδικάτα και να αλλάξει ρότα το Σωματείο στη «Πίνδο», «με διεκδικήσεις για 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, Συλλογικές Συμβάσεις, μέτρα υγείας και ασφάλειας».

Από τον κλάδο των Κατασκευών ο Θανάσης Νάκος, πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Ιωαννίνων, μίλησε για απεργιακές μάχες και μισθολογικές κατακτήσεις, δίνοντας ταυτόχρονα την εικόνα της επικινδυνότητας και της εντατικοποίησης που θερίζει. Από τον κλάδο του Φαρμάκου ο Σπύρος Ματσάγκας, πρόεδρος του Σωματείου Φαρμακοϋπαλλήλων, ανέδειξε το «παράδοξο» της κερδοφορίας με ταυτόχρονη απουσία Συλλογικής Σύμβασης και την ανάγκη αντεπίθεσης. Από τον χώρο της τεχνολογίας η Κωνσταντίνα Τζιφρή, μέλος του Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ιωαννίνων, άνοιξε πλευρές της σύγχρονης εκμετάλλευσης πίσω από τις «λαμπερές» επενδύσεις: Ωράρια - λάστιχο, πίεση «παραγωγικότητας», επαγγελματικές ασθένειες και χρήση της τεχνολογίας ως μοχλού έντασης της εκμετάλλευσης.

Σημαντική ήταν η παρέμβαση του ΠΑΜΕ στο Συνέδριο, με τον Βάλσαμο Συρίγο, μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ, να υπογραμμίζει ότι ο βαθμός οργάνωσης της εργατικής τάξης είναι καθοριστικός για την ανασύνταξη και την αντεπίθεση, και ότι ο εργοδοτικός συνδικαλισμός λειτουργεί ως μηχανισμός ενσωμάτωσης που επιχειρεί να μετατρέψει τη διεκδίκηση σε ακίνδυνη διαχείριση. Τονίστηκε επίσης ότι η όξυνση των πολεμικών σχεδιασμών πάει μαζί με το χτύπημα των δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών.

Στο κλείσιμο των εργασιών ο Ν. Εξαρχος, απαντώντας καθαρά σε διαφορετικές γνώμες και αιχμές για το «πού στοχεύει» το κίνημα, σημείωσε ότι «το εργατικό κίνημα δεν θα γίνει ασανσέρ εναλλαγής αστικών κυβερνήσεων». Τόνισε ακόμα ότι ο εργάτης δεν έχει δουλειά «κάτω από ξένες σημαίες», αλλά κάτω από τις δικές του, να οργανώνει την πάλη του, με προοπτική να απαλλαγεί από την εκμετάλλευση.

Το Συνέδριο ολοκλήρωσε τις εργασίες του υπερψηφίζοντας τον απολογισμό δράσης και τον οικονομικό απολογισμό. Πήρε αποφάσεις κήρυξης απεργίας στις 28 Φλεβάρη, στα 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη, και απεργίας στο εργοστάσιο της Ανακύκλωσης στη ΒΙΠΕ, που είναι σε εξέλιξη, στηρίζοντας τα αιτήματα των εργαζομένων για καταβολή δεδουλευμένων κ.λπ.