Σε κλίμα συγκίνησης η εκδήλωση - προβολή του ντοκιμαντέρ
Εκ μέρους του ΔΣ του ΕΕΤΕ η Μαριάννα Τσαγκάρη αναφέρθηκε στην πρωτοβουλία που οδήγησε 450 καλλιτέχνες - μέλη του ΕΕΤΕ και φοιτητές Σχολών Καλών Τεχνών να δημιουργήσουν έργο εμπνευσμένο από τις εκδηλώσεις πολύμορφης βίας, διακρίσεων, γυναικείας ανισοτιμίας.
Μέσα από έναν πολύμορφο αισθητικά τρόπο οι καλλιτέχνες μετουσίωσαν τη σκέψη σε εικόνα, κοιτάζοντας πίσω από τη βιτρίνα.
Η Εύη Κοντόρα, μέλος του προεδρείου της ΟΓΕ, αναφέρθηκε στην πρωτοβουλία που οι δημιουργοί κλήθηκαν να βάλουν στο επίκεντρο της σκέψης, της έρευνας και της δημιουργικότητάς τους τη γυναίκα, εστιάζοντας σε ένα ερώτημα: «Εχουν πάψει σήμερα οι γυναίκες να βιώνουν τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης;».
«Ο τίτλος που δόθηκε στην έκθεση δεν είναι τυχαίος: Καλέσαμε τον σύγχρονο, μαχόμενο εικαστικό καλλιτέχνη, γυναίκα και άντρα, να διαπεράσει με την ιδιαίτερη ματιά της Τέχνης του την παραπλανητική βιτρίνα πίσω από την οποία ζουν και μοχθούν οι σημερινές γυναίκες της βιοπάλης, και να ανακαλύψει τις αθέατες πτυχές κάθε πλευράς της καθημερινότητάς τους», τόνισε.
Στην κατάμεστη αίθουσα η προβολή της ταινίας της Σεπιντέ Φαρσί έβαλε τους θεατές να αναμετρηθούν με τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Ο ψηφιακός διάλογος ανάμεσα στην Ιρανή σκηνοθέτιδα Σεπιντέ Φαρσί και στην Παλαιστίνια φωτορεπόρτερ Φάτμα Χασόνα λειτουργεί σαν μια ζωντανή γραμμή ζωής και σύνδεσης με την πραγματικότητα του πολέμου, της αντίστασης και της επιβίωσης.
«Αν πεθάνω, θέλω έναν δυνατό θάνατο... Θέλω ο θάνατός μου να ακουστεί στον κόσμο, να δημιουργήσει έναν αντίκτυπο που θα παραμείνει στον χρόνο... Που δεν μπορεί να θαφτεί από τον χρόνο ή τον τόπο». Αυτά έγραφε από τη Γάζα η Παλαιστίνια φωτορεπόρτερ πριν λίγο καιρό.
Και μία μέρα μετά την ανακοίνωση της επιλογής της ταινίας στο Φεστιβάλ Καννών, η Φατμά σκοτώθηκε από τους Ισραηλινούς, που βομβάρδισαν με «χειρουργικά χτυπήματα» το σπίτι της.
Στην εκδήλωση τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή τιμώντας τις πέντε εργάτριες που σκοτώθηκαν στη βιομηχανία στα Τρίκαλα, τις πνιγμένες μανάδες της Χίου, τις γυναίκες - θύματα του πολέμου και της ενδοοικογενειακής βίας, και προφανώς την ίδια την Φάτμα Χασόνα.
Η ΟΓΕ αφιέρωσε την ατζέντα της, που κάθε χρόνο αναδεικνύει την κοινωνική θέση της γυναίκας μέσα από την Τέχνη, στην Φάτμα Χασόνα και στην Σεπιντέ Φαρσί, που μετέφερε τη φωνή της αγωνιζόμενης Γάζας, της αγωνιζόμενης Παλαιστίνης, στο πανί και στη συνέχεια σε όλο τον κόσμο.