INTIME NEWS

Αυτός ο σκληρός και δίκαιος αγώνας περνάει τώρα σε νέα φάση. Οι χιλιάδες που συμμετείχαν βγαίνουν πιο έμπειροι, πιο πεισμωμένοι για το δίκιο τους, με καλύτερη επίγνωση των δυνάμεών τους αλλά και με τι έχουν πραγματικά να αναμετρηθούν. Πρόκειται για παρακαταθήκες πολύ μεγάλης αξίας, που επιστρέφουν στην πάλη τους, αναζωογονούν ακόμα περισσότερο το οργανωμένο αγροτικό κίνημα.

Ο ξεσηκωμός αυτός των αγροτών δεν προέκυψε αυθόρμητα. Πήρε τη σκυτάλη από τις μαζικές και συντονισμένες κινητοποιήσεις που με επίκεντρο τη Θεσσαλία δεν σταμάτησαν ούτε και μέσα στο κατακαλόκαιρο, αποδεικνύοντας ότι τα τεράστια αδιέξοδα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο εφησυχασμού. Το «όσο καλλιεργούμε τόσο μπαίνουμε μέσα», που λένε με αγωνία, το «όσα περισσότερα παράγουμε τόσα περισσότερα τα χρέη», είναι που σηκώνουν την ύπαιθρο στο πόδι. Αυτό θα φανεί και το επόμενο διάστημα, που οι αγώνες δεν πρόκειται να σταματήσουν, αφού τα οξυμένα προβλήματα και η μεγάλη δυσαρέσκεια είναι εδώ.

«Τι κέρδισαν;», «τι μένει μετά από όλο αυτόν τον ξεσηκωμό;». Τέτοια ερωτήματα συζητιούνται αυτές τις μέρες, τόσο στους κόλπους των αγροτών όσο και σε τμήματα των εργαζομένων, φωτίζοντας αντικειμενικά και το «τι κάνουμε από δω και πέρα»: Το πώς πρέπει να οργανωθεί η πάλη, σε ποια κατεύθυνση, ποια στοιχεία να ενισχυθούν κ.λπ.

Αλλωστε, το αποτέλεσμα ενός αγώνα όπως των αγροτών δεν μετριέται στενά με το «πόσα πήραν στο χέρι». Οι ίδιοι το ξέρουν καλά, γι' αυτό επιστρέφουν με ψηλά το κεφάλι από τα μπλόκα, κρατώντας τις σπουδαίες παρακαταθήκες του ξεσηκωμού τους, που θα σημαδεύουν από δω και πέρα τις επόμενες φάσεις της διεκδίκησης. Κρατώντας ότι βγαίνουν πιο ισχυροί, περισσότερο ενωμένοι, με καλύτερα στηρίγματα και ερείσματα στον λαό. Από την άλλη η πολιτική της κυβέρνησης, της ΚΑΠ της ΕΕ, βγαίνει πιο εκτεθειμένη σε ευρύτερα τμήματα αγροτών, συνολικά του λαού.

Αυτό είναι και το πρώτο κατόρθωμα αυτού του μεγάλου αγώνα: Αποκάλυψε με τον πιο χειροπιαστό τρόπο ότι απέναντι στους βιοπαλαιστές δεν στέκεται απλά μια «ασυνεπής» κυβέρνηση. Το πρόβλημα δεν είναι ένας «ανίκανος υπουργός», που τάχα «δεν γνωρίζει τα προβλήματα», ή ένας «πρωθυπουργός που δεν καταλαβαίνει», αλλά το αντίθετο: Είναι μια κυβέρνηση που σε συνέχεια των προηγούμενων ξέρει καλά ποια πολιτική εφαρμόζει, είναι απόλυτα συνεπής με τη στρατηγική θωράκισης του κεφαλαίου, την ΚΑΠ της ΕΕ.

Είναι χαρακτηριστικά τα εξής:

- Την ίδια στιγμή που οι αγρότες ήταν στα μπλόκα τους, μέσα στον Δεκέμβρη είδαν την κυβέρνηση μαζί με όλα τα άλλα κόμματα της ΕΕ να ψηφίζουν ξανά την ΚΑΠ στο Ευρωκοινοβούλιο. Είδαν δηλαδή στην πράξη ότι κυβέρνηση και ΕΕ δεν κυβερνούν ...μόνες τους, αλλά με τη στήριξη και των άλλων αστικών και τάχα «αντισυστημικών» κομμάτων, αφού είναι δυνάμεις που δεσμεύονται από την ίδια πολιτική ενίσχυσης των ομίλων της αγροτοδιατροφικής παραγωγής.

- Είδαν κάθε τους διεκδίκηση που θα μπορούσε στοιχειωδώς να εξασφαλίσει την παραγωγή και το εισόδημά τους να «απορρίπτεται» όχι από κάποια «ιδεοληψία», αλλά επειδή συγκρούεται με «τα ιερά και τα όσια» του σημερινού σάπιου συστήματος: Το φτηνό αγροτικό ρεύμα «απαγορεύεται», γιατί προέχει η «εγγυημένη ανταγωνιστικότητα» των ενεργειακών ομίλων. Ο περιορισμός του κόστους παραγωγής συγκρούεται με τα «δημοσιονομικά δεδομένα». Οι κατώτατες εγγυημένες τιμές παραγωγής «απορρίπτονται», γιατί έτσι είναι οι «νόμοι της αγοράς και της ΕΕ». Οι αγροτικές συντάξεις θα συνεχίσουν να είναι «της πείνας», γιατί προέχουν τα πλεονάσματα στήριξης της πολεμικής οικονομίας, των επενδύσεων και της εξυπηρέτησης του χρέους. Τα κοπάδια θα θανατώνονται κατά χιλιάδες και τα κτηνοτροφικά νοικοκυριά θα καταστρέφονται, γιατί προέχουν οι «κατακτημένες θέσεις», δηλαδή τα κέρδη των μεγαλοεξαγωγέων φέτας στην παγκόσμια αγορά.

- Βάζοντας τις «κόκκινες γραμμές» τους, είδαν την κυβέρνηση να φέρνει στο επίκεντρο την «καρδιά» της στρατηγικής της, που οδηγεί στο ξεκλήρισμά τους, τους αντιμετωπίζει ως «κόστος» και ως «διαρθρωτικό πρόβλημα» με το οποίο θέλει να ξεμπερδεύει. Γι' αυτό και όταν όλα τα άλλα επιχειρήματα εξαντλούνται, η κυρίαρχη προπαγάνδα εστιάζει στα μέτρα που μπορούν να «λύσουν» το πρόβλημα του «μικρού και κατακερματισμένου κλήρου». Πάνω σε αυτό το «πρόβλημα» η κυβέρνηση προκρίνει τη «νέα δομή των εκμεταλλεύσεων», δηλαδή την περισσότερη και πιο επιθετική συγκέντρωση της παραγωγής σε λίγα χέρια.

Με «όπλο» λοιπόν το κοινό πλαίσιο αιτημάτων τους, που το επεξεργάστηκαν με συλλογικές διαδικασίες, κατάφεραν να ξεμπροστιάσουν την κυβέρνηση και την πολιτική στην οποία συναινούν και τα άλλα κόμματα. Ετσι, τα υπουργικά κλιμάκια που «εξειδικεύουν» τα μέτρα αναγκάζονται να αναγνωρίσουν ότι πράγματι κάποιες διεκδικήσεις είναι σωστές, αλλά ότι τα όρια τίθενται από το ίδιο το σύστημα που γεννά αυτά τα προβλήματα.

Ο αγώνας αυτός τελικά συνέβαλε στο να τραβηχτεί η κουρτίνα και να πέσει ο προβολέας στον πραγματικό αντίπαλο: Το σύστημα του κέρδους, το κεφάλαιο και την εξουσία του, που για τα συμφέροντα μιας χούφτας ομίλων ρίχνουν στην ανέχεια χιλιάδες ανθρώπους του μόχθου. Εθεσε το πραγματικό δίλημμα που διαπερνά σαν νήμα όλες τις εξελίξεις: Με την ΚΑΠ και την ΕΕ και με τα κέρδη των μεγαλοβιομηχάνων και μεγαλεμπόρων, ή με το δικαίωμα στην αξιοπρεπή ζωή του βιοπαλαιστή και με την ανάγκη του λαού για φτηνή και ποιοτική διατροφή.

Τι άλλο κατάφερε αυτός ο αγώνας; Εφερε στο επίκεντρο το πώς πραγματικά μπορεί να στριμωχτεί η κυβέρνηση και η πολιτική της, επομένως πού βρίσκεται η δύναμη του λαού, ποια είναι τα στοιχεία που πρέπει ακόμα περισσότερο να ενισχυθούν για να δυναμώσει η αναμέτρηση με την παραπάνω στρατηγική.

Δικαίως οι βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφοι είναι περήφανοι που με την ανυποχώρητη στάση τους κατάφεραν να ακυρώσουν όλες τις προσπάθειες της κυβέρνησης και των μηχανισμών της να βάλουν εμπόδια στον αγώνα τους. Οχι μόνο δεν φοβήθηκαν, αλλά σάρωσαν το σχέδιο καταστολής, έχοντας στο πλευρό τους εργατικά σωματεία. Με οργάνωση και πειθαρχία έκαναν πράξη αυτό που είχαν αποφασίσει, έστησαν τα μπλόκα στους αυτοκινητόδρομους, χτυπώντας το «νεύρο» που πονάει την κυβέρνηση και τους μεγαλοκαπιταλιστές.

Από εκείνη τη μέρα, συσπειρωμένοι στις Ομοσπονδίες και στους Αγροτικούς Συλλόγους, με τον συντονισμό σε πανελλαδικό επίπεδο, μέσα από την Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων, με 6 μαζικές πανελλαδικές συσκέψεις που «αγκαλιάστηκαν» από δεκάδες μπλόκα και με πρωτοφανή συμμετοχή ειδικά νέων αγροτοκτηνοτρόφων, έριχναν «στον κουβά» κάθε μεθόδευση της κυβέρνησης: Τις διώξεις και τις εισαγγελικές παρεμβάσεις. Τις συκοφαντίες ότι στα μπλόκα ξημεροβραδιάζονται τάχα οι «βολεμένοι των επιδοτήσεων», που τάχα δεν κατάφεραν να «προσαρμοστούν» στο μοντέλο του «αγρότη - επιχειρηματία». Τις προσπάθειες διάσπασης μέσα από κάτι «πρόθυμους», που τελικά γελοιοποιήθηκαν οι ίδιοι και γελοιοποίησαν και την κυβέρνηση.

Αποτελεί σπουδαία κατάκτηση το ότι κατάφεραν να χτίσουν «από τα κάτω» την ενότητά τους, λειτουργώντας με υποδειγματικό τρόπο για περισσότερες από 50 μέρες σαν «ένα μπλόκο». Ενότητα και συντονισμός και στη λήψη των συλλογικών αποφάσεών τους μέσα από μαζικές διαδικασίες, και στην υλοποίησή τους, και στον σχεδιασμό κάθε αγωνιστικού βήματος.

Αυτά είναι πλευρές που δεν μπόρεσε να αγνοήσει η κυβέρνηση και αναγκάστηκε αφενός να αναγνωρίσει και να συζητήσει με τα μπλόκα και την Επιτροπή τους, που αρχικά παρίστανε ότι «δεν τους ξέρει», αφετέρου να αγωνιά για το πώς θα συγκροτήσει «θεσμικά πρόθυμους» συνομιλητές ώστε να της βγάζουν τη βρώμικη δουλειά εκεί που η ίδια στριμώχνεται.

Η παραπάνω ενότητα θα έμενε βέβαια «κουτσή» αν αυτός ο αγώνας δεν αγκαλιαζόταν περισσότερο από κάθε άλλη φορά από μεγάλα τμήματα εργαζομένων και του λαού, από εκατοντάδες σωματεία και φορείς όλης της χώρας που βρέθηκαν στο πλευρό τους.

Μια στήριξη που δεν αποτέλεσε απλά έκφραση «αλληλεγγύης σε αυτούς που πλήττονται», αλλά πλευρά κοινής πάλης, αφού γίνεται πιο εύκολα κατανοητό σήμερα ότι ο αγώνας επιβίωσης των αγροτών συνδέεται με την ανάγκη όλου του λαού για φτηνά και ποιοτικά προϊόντα.

Μετρήθηκαν λοιπόν νέα ποιοτικά βήματα στην κοινή δράση με τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα τους, με τους φορείς του εργατικού - λαϊκού κινήματος, που εκφράστηκαν ακόμα και με πιο οξυμένες μορφές, όπως ήταν η απεργία σε πόλεις της Θεσσαλίας τη μέρα ψήφισης του προϋπολογισμού. Ετσι βρέθηκε στο στόχαστρο η πολιτική που για την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων ο λαός ζει στο «όριο της επιβίωσης».

Το κύμα αυτό της εργατικής - λαϊκής αλληλεγγύης στον δίκαιο αγώνα στρίμωξε κι άλλο την κυβέρνηση, αφού κάθε προσπάθεια καλλιέργειας «κοινωνικού αυτοματισμού» έπεσε στο κενό, μια προσπάθεια που ειδικά τις μέρες των γιορτών απογειώθηκε.

Οι βιοπαλαιστές λοιπόν επιστρέφουν «νικητές» από τα μπλόκα τους, γιατί διαμόρφωσαν καλύτερες προϋποθέσεις ώστε να αναμετρηθούν πιο αποφασιστικά με τον πραγματικό τους αντίπαλο, με στόχο να ζήσουν όπως τους αξίζει. Αλλά και γιατί δυνάμωσε η πίστη στο δίκιο τους, στη δύναμή τους να κάνουν πράξη αυτήν την αναμέτρηση. Κυρίως, ότι για να το καταφέρουν μονόδρομος είναι ο οργανωμένος συλλογικός αγώνας και η συμμαχία με τα άλλα εργατικά - λαϊκά στρώματα. Αυτόν τον δρόμο φωτίζει και το συνεκτικό πλαίσιο πάλης που διαμορφώθηκε συλλογικά μέσα στις μαζικές διαδικασίες τους, διευκολύνοντας την κοινή δράση.

Η νέα πείρα που απέκτησαν δυναμώνει τον προβληματισμό σε πόλεις και χωριά γύρω από το τι πραγματικά πρέπει να γίνει και ποια είναι η διέξοδος. Πού πρέπει να κατευθύνεται, για ποιον σκοπό να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους, ώστε να καταφέρουν να ζουν χωρίς τις απειλές και τους εκβιασμούς των βιομηχάνων και των εμπόρων, χωρίς κυνηγητό από τις τράπεζες και την εφορία, χωρίς τους περιορισμούς της ΕΕ.

Για να αξιοποιηθούν οι τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες του αγροτοκτηνοτροφικού τομέα, μέσα από ριζικές αλλαγές στην οικονομία, με μια διαφορετική αγροτική παραγωγή, με κριτήριο τη σχεδιασμένη ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και όχι τα κέρδη των λίγων, με τους εργαζόμενους και τον λαό να κάνουν κουμάντο στον πλούτο που αυτοί παράγουν.

Σε αυτόν τον ελπιδοφόρο δρόμο έχουν κάθε συμφέρον να βαδίσουν, δυναμώνοντας τον κοινό αγώνα με τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, την προοπτική της κοινωνικής συμμαχίας απέναντι στον κοινό αντίπαλο, για να απαλλαγούν οριστικά από τη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος.