Το ΚΚΕ καταδικάζει τη στρατιωτική ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, που αποτελεί «κρίκο» στην προώθηση της «Pax Americana», της επιβολής και με στρατιωτικά μέσα των συμφερόντων των αμερικανικών μονοπωλίων στη Βενεζουέλα και ευρύτερα στην περιοχή της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής, στη βάση της αποκαλούμενης «νέας Στρατηγικής Ασφαλείας».

Τόσο σε αυτήν την περίπτωση όσο και σε άλλες διαφαίνονται οι αντιθέσεις ανάμεσα στο ευρωατλαντικό ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο και στο υπό διαμόρφωση ευρασιατικό. Την ίδια ώρα οξύνονται οι αντιθέσεις και στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού άξονα.

Το γεγονός αυτό δίνει τη δυνατότητα για την ανάπτυξη της δικής μας παρέμβασης, αξιοποιώντας τον παραπέρα κλονισμό διαφόρων ιδεολογημάτων των αστικών κομμάτων και επιτελείων, τα οποία έχουν ανησυχήσει σφοδρά από τις εξελίξεις.

Χαρακτηριστική είναι απ' αυτήν την άποψη η παρέμβαση, τον περασμένο Δεκέμβρη, του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΝΔ, Δ. Καιρίδη, ο οποίος μιλώντας στη Βουλή ούτε λίγο ούτε πολύ επεδίωξε να χρεώσει στο ΚΚΕ την πορεία στρατιωτικοποίησης της ΕΕ, που προωθείται στο πλαίσιο της στροφής στην πολεμική οικονομία και εξαιτίας της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Απευθυνόμενος στους βουλευτές του ΚΚΕ, με τον γνωστό στόμφο του είπε τα εξής:

«Γιατί πρέπει η Ευρώπη να επανεξοπλιστεί; Γιατί αυτό που επιθυμούσατε, και επί χρόνια διαδηλώνατε έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία, γίνεται πραγματικότητα. Φεύγουν οι Αμερικάνοι! Αυτό δεν θέλατε; Και πρέπει η Ευρώπη, να το πούμε αυτό σε κάθε αφελή, δεν υπάρχει ζωή χωρίς άμυνα. Και το τελευταίο μικρόβιο, το τελευταίο έμβιο ον έχει αμυντικό μηχανισμό, και στον βαθμό που η Ευρώπη δεν είχε τέτοιον, γιατί είχε τους Αμερικανούς, οφείλει σήμερα να το αποκτήσει αν θέλει να υπάρχει. Το διεκδικήσατε, το πετύχατε. Κομμουνιστές στην Ουάσιγκτον!».

Η φαιδρότητα της συγκεκριμένης τοποθέτησης οδήγησε τους βουλευτές του ΚΚΕ να μην μπορούν να συγκρατήσουν τα γέλια τους, ωστόσο δείχνει ακόμα και έναν σχετικό πανικό και απόγνωση στην οποία βρίσκονται το κυβερνών κόμμα και τα επιτελεία της αστικής τάξης, που μελετούν τις διεθνείς σχέσεις, λαμβάνοντας υπόψη πως ο κ. Καιρίδης είναι και καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Η ταραχή τους γίνεται όλο και πιο εμφανής, γιατί όπως τονίζουν οι Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριο: «Η πολιτική των ΗΠΑ οξύνει τις αντιθέσεις μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο και οδηγεί σε επιδείνωση των σχέσεων των ΗΠΑ με την ΕΕ...».

Δεν θα ασχοληθούμε με τον διασκεδαστικό ισχυρισμό ότι οι κομμουνιστές κατέλαβαν την Ουάσιγκτον. Ούτε την Ουάσιγκτον, ούτε τη Νέα Υόρκη, του σοσιαλδημοκράτη δημάρχου Ζοχράν Μαμντάνι, δυστυχώς για τον αμερικανικό και τους άλλους λαούς, δεν έχουν καταλάβει οι κομμουνιστές. Ο δε Αμερικανός Πρόεδρος, Ντ. Τραμπ, είναι φωστήρας του χυδαίου, πρωτόγονου αντικομμουνισμού.

Θα εξετάσουμε για αρχή τη λαθροχειρία του εκπροσώπου της ΝΔ, που συνηθίζουν να την κάνουν και τα περισσότερα αστικά κόμματα της χώρας μας εδώ και δεκαετίες, αποκαλώντας το ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα της ΕΕ «Ευρώπη», που είναι ευρύτερος γεωγραφικός χώρος, διαχρονικός στους αιώνες.

Πρόκειται για προπαγανδιστικό τέχνασμα με στόχο να περάσει στη λαϊκή συνείδηση η αντίληψη ότι η αντιδραστική ΕΕ είναι δήθεν αιώνια και μονόδρομος για τους λαούς. Κάτι που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.

Η ΕΕ είναι δημιούργημα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και είχε αφετηρία το 1951, με τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ανθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ), που με τη Συνθήκη της Ρώμης (1957) έγινε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και το 1993 με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ έγινε Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ), συγκεντρώνοντας μόλις το 42% των ευρωπαϊκών εδαφών, καθώς το 58% του εδάφους της Ευρώπης ανήκει σε ευρωπαϊκά κράτη που δεν είναι ενταγμένα στην ΕΕ, με τη Ρωσία να είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη γεωγραφική έκταση σε ευρωπαϊκά εδάφη.

Το πιο χοντρό ψέμα όμως του κ. καθηγητή είναι πως «φεύγουν οι Αμερικάνοι!». Αυτό λέγεται όταν οι ΗΠΑ έχουν στην Ευρώπη 80.000 - 100.000 στρατιωτικούς σε φάση «στρατηγικής αναδιαμόρφωσης», που σημαίνει ότι σε κάποιες χώρες μειώνονται (π.χ. Γερμανία, Ρουμανία) και σε κάποιες άλλες αυξάνονται (π.χ. σκανδιναβικές χώρες, Ελλάδα), ενώ μεταφέρονται σε ευρωπαϊκά εδάφη πιο εξελιγμένα όπλα, που ενισχύουν τη θέση των ΗΠΑ, αξιοποιώντας μικρότερο αριθμό προσωπικού (π.χ. στη Γερμανία με την ανάπτυξη πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς SM-6, Tomahawk κ.ο.κ.).

Να σημειωθεί ότι το αμερικανικό Κογκρέσο ψήφισε νόμο που απαγορεύει στον Πρόεδρο να μειώσει τις δυνάμεις στην Ευρώπη κάτω από τις 76.000 χωρίς ειδική έγκριση.

Οι δε αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε ευρωπαϊκά εδάφη αυξάνονται και ενισχύονται, με την Ελλάδα να ξεχωρίζει: Η βάση της Σούδας είναι «ακρογωνιαίος λίθος» της αμερικανικής πολεμικής μηχανής στη Μεσόγειο και ενισχύεται συνεχώς, η Λάρισα (αεροπορική βάση 110 ΠΜ) διαθέτει αναβαθμισμένη αμερικανική παρουσία μη επανδρωμένων αεροσκαφών (MQ-9 Reaper), η Αλεξανδρούπολη λειτουργεί ως πύλη εισόδου για αμερικανικά στρατεύματα και εξοπλισμό στην Ανατολική Ευρώπη, και από κοντά Αραξος, Βόλος κ.ο.κ.

Τέλος, ο κ. Καιρίδης παρομοιάζει την ΕΕ με «έμβιο ον», που αντικειμενικά πρέπει να έχει αμυντικό μηχανισμό. Η σχολή σκέψης του ρεαλισμού στις διεθνείς σχέσεις αρέσκεται σε τέτοιους παραλληλισμούς. Κάποιοι εκπρόσωποί της παρομοίαζαν τα σύνορα με το «δέρμα» του οργανισμού, που είναι ελαστικό, αλλάζοντας ανάλογα με τη δύναμη του κράτους (Friedrich Ratzel), άλλοι υποστήριξαν ότι το κράτος έχει αισθήσεις, θέληση και ένστικτο αυτοσυντήρησης (Rudolf Kjellen), ή ακόμα μεταφέρουν την ανθρώπινη φυσιολογία στις διεθνείς σχέσεις μέσω της έννοιας της έμφυτης ανθρώπινης επιθυμίας για κυριαρχία, υποστηρίζοντας ότι τα κράτη ενεργούν βάσει των σκοτεινών ενστίκτων της ανθρώπινης φύσης (Hans Morgenthau). Να θυμίσουμε ότι με κάτι τέτοιες παρομοιώσεις και ιδέες, π.χ. περί ανάγκης «ζωτικού χώρου», που είναι αναγκαίος δήθεν «για να αναπνεύσει η χώρα» ως ζωντανός οργανισμός, πορεύτηκε ο Χίτλερ με τους ναζί πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η προσπάθεια να μεταφερθούν χαρακτηριστικά έμβιων όντων ή και του ανθρώπου στα κράτη, που είναι μηχανές ταξικής καταπίεσης στα χέρια της κάθε φορά άρχουσας τάξης, καθώς και στις συμμαχίες τους, όπως είναι η ΕΕ, γίνεται για να δικαιολογηθεί η επιθετικότητα της κάθε αστικής τάξης, που εκφράζεται στη βάση της ισχύος της και με τη διαμόρφωση των διεθνών πολιτικοστρατιωτικών ιμπεριαλιστικών συμμαχιών της, όπως είναι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Θέλουν να ταυτιστούν οι λαοί με τα συμφέροντα των αστικών τάξεων, που κάνουν το κουμάντο σε αυτά τα αντιλαϊκά κράτη και τις διεθνείς συμμαχίες.

Εμείς από την παρομοίωση που έκανε ο κ. Καιρίδης θα αποδεχτούμε μόνο αυτή του μικροβίου, γιατί πράγματι η ΕΕ είναι ένα θανατηφόρο για τους λαούς μικρόβιο, που πρέπει να εξαλειφθεί με την πάλη των εργαζομένων για την αποδέσμευση κάθε χώρας και με τον λαό κυρίαρχο στον τόπο του.

Το τι πραγματικά ανησυχεί την αστική τάξη θα προσπαθήσουμε να το δώσουμε με 3 πολύ πρόσφατα παραδείγματα:

Πρόκειται για μια από τις πιο κρίσιμες και ταυτόχρονα πολιτικά «ευαίσθητες» ενεργειακές υποδομές στον κόσμο, αφού μιλάμε για τον κύριο δίαυλο μέσω του οποίου το πετρέλαιο του Καζακστάν φτάνει στις διεθνείς αγορές, περνώντας όμως μέσα από το ρωσικό έδαφος.

Ο αγωγός έχει μήκος 1.500 χιλιόμετρα, ξεκινά από το γιγαντιαίο κοίτασμα Τενγκίζ (δυτικό Καζακστάν) και καταλήγει στο ρωσικό λιμάνι του Νοβοροσίσκ (Μαύρη Θάλασσα), από όπου το πετρέλαιο φορτώνεται σε δεξαμενόπλοια. Η ουκρανική επίθεση έθεσε εκτός λειτουργίας μία από τις τρεις πλωτές εξέδρες φόρτωσης, όταν μια άλλη εξέδρα βρισκόταν σε προγραμματισμένη συντήρηση. Αυτό οδήγησε σε δυσλειτουργία που ανάγκασε τις εταιρείες να μειώσουν την παραγωγή της στα μεγάλα κοιτάσματα, καθώς δεν υπάρχει χώρος αποθήκευσης για το πετρέλαιο και αυτό δεν μπορούσε να φορτωθεί στα πλοία.

Ο μεγάλος χαμένος από το ουκρανικό χτύπημα ήταν οι αμερικανικές εταιρείες «Chevron» και «ExxonMobil», στις οποίες ανήκει αντίστοιχα το 50% και το 25% του πετρελαίου του Καζακστάν.

Η «Chevron» είναι ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στο Καζακστάν. Το κοίτασμα Τενγκίζ είναι ζωτικό για την εταιρεία, καθώς αποτελεί περίπου το 25% της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής της. Οι ΗΠΑ ενέκριναν ειδικές εξαιρέσεις από τις κυρώσεις για τον αγωγό CPC, παρόλο που αυτός διέρχεται από ρωσικό έδαφος και καταλήγει σε ρωσικό λιμάνι, προκειμένου να μην πληγούν τα συμφέροντα της «Chevron» και της «ExxonMobil».

Οι οικονομικές απώλειες για τους δύο αμερικανικούς πετρελαϊκούς κολοσσούς από το ουκρανικό χτύπημα είναι σημαντικές και υπολογίζονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια άμεσα, επηρεάζοντας και τους μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς τους για το 2026.

Χάθηκαν πωλήσεις περίπου 480.000 τόνων πετρελαίου (περίπου 3,5 εκατομμύρια βαρέλια) μέσα σε λίγες εβδομάδες. Επιπλέον, οι εταιρείες επιβαρύνονται με σημαντικά έξοδα για τις επισκευές, που είναι πολυδάπανες και τεχνικά δύσκολες, λόγω των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, που περιορίζουν τη διαθεσιμότητα ανταλλακτικών και παρουσίας ξένου εξειδικευμένου προσωπικού στη Ρωσία.

Η μεταφορά πετρελαίου μέσω Κίνας ή μέσω του «Μεσαίου Διαδρόμου» (Κασπία - Αζερμπαϊτζάν) κοστίζει έως και 2-3 φορές περισσότερο ανά βαρέλι σε σχέση με τον αγωγό CPC. Είναι χαρακτηριστικό ότι η «Chevron» λίγες μέρες μετά το ουκρανικό χτύπημα ανακοίνωσε πρόγραμμα περικοπών 3-4 δισ. δολαρίων και μείωσης προσωπικού (15% - 20%).

Σαφώς η χρονική σύμπτωση που έγινε το χτύπημα, όπως και τον «ποιον πόνεσε», δεν ήταν τυχαία. Το πλήγμα στις εξαγωγές πετρελαίου του Καζακστάν, που ελέγχεται από αμερικανικές εταιρείες, έγινε την ώρα που οι Ευρωπαίοι ηγέτες (με πρωτοστάτη τον Εμ. Μακρόν και την Κ. Κάλας της ΕΕ) εξέφραζαν την ανησυχία τους για το ενδεχόμενο μιας συμφωνίας για την Ουκρανία που θα γινόταν «πίσω από την πλάτη τους».

Να σημειώσουμε εδώ πως ο Τραμπ θεωρεί ότι τα ευρωπαϊκά φάρμακα που εισάγονται στις ΗΠΑ είναι φτηνότερα από τα αμερικανικά, οπότε πλήττουν τη φαρμακοβιομηχανία των ΗΠΑ, αφού οι ευρωπαϊκές φαρμακοβιομηχανίες κερδίζουν σημαντικό μερίδιο της αγοράς στις ΗΠΑ.

Συνεχίζοντας τη διήγηση του διαλόγου, ο Τραμπ σημείωσε πως «ο Μακρόν απάντησε: Οχι - όχι - όχι, δεν θα το κάνω αυτό! Κι εγώ του είπα: Πρέπει να το κάνεις. Θα το κάνεις 100%. Σε παρακαλώ, αποδέξου το από τώρα. Γίνε ευγενικός. Θα το κάνεις 100%. Αν δεν το κάνεις, θα επιβάλω δασμούς 25% σε οτιδήποτε πουλάει η Γαλλία στις ΗΠΑ. Και τότε ο Μακρόν απάντησε: Κατάλαβα».

Αυτό, ωστόσο, αφορά και τα ανταγωνιστικά συμφέροντα της ΕΕ, που είναι σήμερα ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής (σε απόθεμα επενδύσεων) στη Λατινική Αμερική και στην Καραϊβική. Η ΕΕ συνδέει τη λεγόμενη «στρατηγική αυτονομία» της με την ανάπτυξη και εμβάθυνση των σχέσεων με τις χώρες της περιοχής, για την πρόσβαση στο «τρίγωνο του λιθίου», των άλλων ορυκτών, όπως και της αγοράς των 700 εκατομμυρίων ανθρώπων. Καθόλου τυχαίες δεν είναι οι δηλώσεις των εκπροσώπων της ΕΕ, που ενώ δεν καταδίκασαν τις ενέργειες των ΗΠΑ, την ίδια ώρα εξέφραζαν ανησυχία για τις εξελίξεις, ανακυκλώνοντας τα περί «διεθνούς δικαίου», «ομαλής μετάβασης» κ.ο.κ.

Τα τρία αυτά παραδείγματά μας, και από κοντά και το συνεχιζόμενο «μαρκάρισμα» της Γροιλανδίας, δείχνουν ορισμένες πλευρές του πραγματικού μακελειού, που γίνεται και στους κόλπους του ευρωατλαντικού στρατοπέδου, όπου και εδώ έχουν οξυνθεί οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα μονοπώλια και στις αστικές κυβερνήσεις, με εκατέρωθεν χτυπήματα και αντικρουόμενες επιλογές.

Η αλλαγή στον συσχετισμό μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών, η προσπάθεια των ΗΠΑ να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία, μεταξύ άλλων αναδιαρθρώνοντας τις διεθνείς προτεραιότητές τους, επιφέρει αλλαγές και στις μεταξύ τους συμμαχίες. Οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις για τον έλεγχο και το ξαναμοίρασμα εδαφών και αγορών, ζωνών οικονομικής επιρροής, κυρίως ενεργειακών και πλουτοπαραγωγικών πηγών, δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων, τόσο με τον υπό διαμόρφωση ευρασιατικό ιμπεριαλιστικό άξονα (Κίνας, Ρωσίας κ.ά.) όσο και στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού άξονα.

Οι κυρίαρχοι κύκλοι της αστικής τάξης της χώρας μας, που ως στρατηγική επιλογή έχουν επιλέξει τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, αλλά και τη στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ, έχουν σφόδρα αγχωθεί για το σε ποιον «βράχο» μπορεί να συντριβούν τα δικά τους συμφέροντα, από μια παραπέρα πιθανή όξυνση των σχέσεων των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Είναι γνωστό ότι η πολιτική γραμμή που έχει χαράξει η σημερινή αμερικανική προεδρία επί Τραμπ διαφέρει από αυτή του προκατόχου του.

Ανάλογες διεργασίες παρατηρούνται και στο πολιτικό σύστημα των χωρών που αποτελούν την ΕΕ. Οι εξελίξεις στην οικονομία, η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και η κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων, οι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου, καθώς και η πολεμική προετοιμασία, είναι το έδαφος πάνω στο οποίο εξελίσσονται αυτές οι διεργασίες και στο αστικό πολιτικό σύστημα των χωρών της ΕΕ.

Κλονίζονται διάφορα ιδεολογήματα, π.χ. αυτά στα οποία αρέσκονται κυρίως οι εκπρόσωποι μιας άλλης αστικής σχολής σκέψης των διεθνών σχέσεων, του κονστρουκτιβισμού, που επίσης διδάσκεται στα πανεπιστήμια και προτάσσει τον ρόλο των ιδεών, όπως της «κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας», των «κοινών ευρωπαϊκών αξιών» και άλλων σύγχρονων ευρωπαϊκών παραμυθιών του Μινχάουζεν.

Με αυτά δηλητηρίαζαν πλατιές μερίδες του λαού, για να εμπεδώσει ότι τα συμφέροντά του δήθεν ταυτίζονται με αυτά της ΕΕ και των μονοπωλίων της.

Να λοιπόν που τώρα εμφανίζονται δήθεν «αντισυστημικοί» Ευρωπαίοι πολιτικοί, κυρίως με ακροδεξιό περιτύλιγμα, όπως οι Βίκτορ Ορμπαν (Ουγγαρία), Μαρίν Λεπέν (Γαλλία), Χέρμπερτ Κικλ (Αυστρία), Χέερτ Βίλντερς (Ολλανδία), Ρόμπερτ Φίτσο (Σλοβακία), Αντρέι Μπάμπιτς (Τσεχία) κ.ά., που διαβάζουν διαφορετικά από την ηγεσία της ΝΔ αυτές τις δήθεν «ευρωπαϊκές αξίες», ενώ η πολιτική ατζέντα τους όλο και περισσότερο προσιδιάζει με τις πολιτικές του Τραμπ, καθώς και με τις λεγόμενες «παραδοσιακές αξίες» του Ρώσου Προέδρου Βλ. Πούτιν και του ακροδεξιού ιδεολογικοπολιτικού συρφετού που αυτός έχει περιμαζέψει (Ντούγκιν, Μαλοφέεφ κ.ά.) και είναι οπαδοί του λεγόμενου «πολέμου των πολιτισμών».

Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ οδηγεί στην κατάρρευση μιας σειράς αστικών ιδεολογημάτων στον τομέα των διεθνών σχέσεων και διαμορφώνει δυνατότητες για απεγκλωβισμό λαϊκών συνειδήσεων.

Αυτό, βέβαια, απαιτεί το βάθεμα της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης και της διάδοσης των θέσεων του ΚΚΕ, ώστε να αμβλύνονται ψευδαισθήσεις, να σπάνε αυταπάτες, αξιοποιώντας και την πείρα από τη ζωή, την Ιστορία και τη συμμετοχή στους αγώνες. Μόνο έτσι θα αχρηστεύσουμε τις εφεδρείες που αξιοποιεί το αστικό σύστημα, επιδιώκοντας ένα τμήμα του παλιού αστικού πολιτικού κόσμου να το εμφανίσει ως «νέο» και «αντισυστημικό».

Πραγματικός αντισυστημισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την αμφισβήτηση και αντιπαράθεση με τον καπιταλισμό, τα μονοπώλια, το αστικό κράτος, τις ιμπεριαλιστικές του συμμαχίες. Αυτά είναι το σύστημα! Και η ζωή έχει αποδείξει πως αυτό ανατρέπεται μονάχα με την ανάπτυξη της ταξικής πάλης για τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, για ριζική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων σε βάρος του κεφαλαίου και υπέρ της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.