Το ΚΚΕ στον αντίποδα όλων αυτών πρωτοστάτησε στην άμεση απάντηση στην ιμπεριαλιστική επέμβαση, στην έκφραση αλληλεγγύης στον λαό της Βενεζουέλας

Με την ντροπιαστική αυτή στάση, νομιμοποίησε έτσι τη δυνατότητα των ιμπεριαλιστών να εισβάλλουν όπου θέλουν με όποια προσχήματα, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει εδώ και 52 χρόνια η τουρκική κατοχή στην Κύπρο, ενώ έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια ακόμα κι αυτό το Διεθνές Δίκαιο για το οποίο δήθεν κόπτεται, που βέβαια οι ιμπεριαλιστές έχουν κάνει ήδη κουρέλι...

Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση έμεινε με τα προσχήματα στο χέρι, αφού την ίδια ώρα που αναμασούσε την καραμέλα ότι στόχος ήταν η «βάναυση δικτατορία» του Μαδούρο (αντίστοιχες «ευαισθησίες» δεν έχουν όταν χαριεντίζονται με τον σφαγέα Νετανιάχου, όταν φοράνε γραβάτες στους τζιχαντιστές στη Συρία, όταν σφιχταγκαλιάζονται με τις μοναρχίες του Κόλπου και πάει λέγοντας), ο ίδιος ο Πρόεδρος Τραμπ με καθημερινές του παρεμβάσεις ομολογεί πως τα πάντα γίνονται στο φόντο του ανταγωνισμού με Κίνα και Ρωσία, για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, όπως και για τον έλεγχο του «δυτικού ημισφαιρίου» - σε μια νέα εκδοχή των θεωριών περί «ζωτικού χώρου».

Κάπως έτσι, σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, όλη η κυβερνητική μπουρδολογία καταλήγει στο τροπάριο του ρεαλισμού και του «εθνικού συμφέροντος», που δεν είναι άλλο από την εμπλοκή στα ευρωατλαντικά σχέδια και τη στοίχιση με τις ΗΠΑ.

Αποκαλύπτουν έτσι πως πίσω από την ντροπιαστική τους στάση δεν κρύβεται τίποτα άλλο παρά τα συμφέροντα του κεφαλαίου και η προσπάθεια για την αναβάθμιση της θέσης της αστικής τάξης, την ανάδειξή της σε «τοποτηρητή» για τα ευρωατλαντικά συμφέροντα στην περιοχή, καλώντας τον λαό να στοιχηθεί πίσω από αυτά τα επικίνδυνα σχέδια που τον κάνουν στόχο των ανταγωνισμών.

Αλλωστε, την ίδια ώρα η κυβέρνηση δήλωνε έτοιμη να στείλει δυνάμεις για «ναυτική επιτήρηση» στην Ουκρανία, όπως και στη Γάζα για να προωθήσει τα κατάπτυστα σχέδια των ΗΠΑ - Ισραήλ, «ψήνει» το στήσιμο στρατιωτικής δύναμης από κοινού με Ισραήλ και Κύπρο στην Ανατ. Μεσόγειο, ετοιμάζεται για «αναβάθμιση» της στρατιωτικής παρουσίας στην Ερυθρά και πιο πέρα, με τα κυβερνητικά στελέχη να λένε ξεδιάντροπα (στη συζήτηση για το νομοσχέδιο για τις Ενοπλες Δυνάμεις) πως «αν δεν θέλουμε να είναι άλλος ο χωροφύλακας της περιοχής, οφείλουμε να μπορούμε να αναλάβουμε το βάρος της ιστορικής μας ευθύνης» και ότι «χωρίς ισχυρές Ενοπλες Δυνάμεις δεν έχουμε συμμάχους»!

Βέβαια και η Δανία είναι σύμμαχος με τις ΗΠΑ, εντός του ΝΑΤΟ μάλιστα, αλλά βλέπει τη δεύτερη να ορέγεται τη Γροιλανδία απειλώντας ακόμη και για κατάληψη με στρατιωτικά μέσα. Μη μιλήσουμε για το γκριζάρισμα του Αιγαίου και το τραπέζι των επικίνδυνων διευθετήσεων με τις ευλογίες του συμμαχικού ΝΑΤΟ κ.ο.κ. Επιβεβαιώνεται δηλαδή σε κάθε περίπτωση πως οι συμμαχίες του αστικού κράτους και των κυβερνήσεών του αφορούν αποκλειστικά τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, και όχι μόνο δεν αποτελούν «ασπίδα» για τον λαό, αλλά τον βάζουν στο επίκεντρο μεγάλων κινδύνων.

Από κοντά ακολούθησαν τα κόμματα της βολικής συμπολίτευσης, ξεπλένοντας τις πραγματικές αιτίες πίσω από τη στρατιωτική επίθεση στον λαό της Βενεζουέλας και υιοθετώντας τα προσχήματά της με διάφορους κάλπικους «αστερίσκους».

Εχουν μπόλικη προϋπηρεσία άλλωστε, όπως τότε που μιλούσαν για «το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», αναπαράγοντας τα προσχήματα περί «τρομοκρατίας» που αξιοποίησαν για τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού το κατοχικό για δεκαετίες κράτος - δολοφόνος και οι Ευρωατλαντικοί σύμμαχοί του.

Τώρα σε όλους τους τόνους τα εν λόγω κόμματα μίλησαν για τον υπαίτιο «τραμπισμό», παραγνωρίζοντας τη χρόνια επιθετικότητα των ΗΠΑ απέναντι στους λαούς της Λατινικής Αμερικής, που με συνέπεια ακολούθησαν εξίσου οι κυβερνήσεις Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων. Επιθετικότητα η οποία στην παρούσα φάση αναβαθμίζεται εκ νέου στο πλαίσιο της εξασφάλισης του λεγόμενου «ζωτικού χώρου» απέναντι στις ανταγωνίστριες δυνάμεις των ΗΠΑ.

Στο ίδιο μήκος κύματος, πίσω από τη χυδαία στάση της ελληνικής κυβέρνησης είδαν «φιλοτραμπισμό» και όχι τις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης που όλοι μαζί υπηρετούν. Για αυτό, εξάλλου, ανάμεσά τους βρίσκονται στελέχη που από κυβερνητικές θέσεις μια χαρά συνεργάστηκαν με τον «διαβολικά καλό» Τραμπ.

Αποφεύγοντας ακριβώς να εστιάσουν στις αιτίες της επέμβασης, όπως και συνολικά των εξελισσόμενων ιμπεριαλιστικών πολέμων και συγκρούσεων, αρκέστηκαν σε ενστάσεις και χιλιοειπωμένες διαπιστώσεις για την ανάγκη τήρησης του «διεθνούς δικαίου» που έχει δώσει τη θέση του στο «δίκιο του ισχυρού». Μιλάνε για το έτσι κι αλλιώς κουρελιασμένο διεθνές δίκαιο που ερμηνεύεται κατά το δοκούν, ειδικά όταν τον λόγο παίρνουν τα όπλα, ώστε να αλλάξουν τον συσχετισμό δύναμης που βρίσκεται στη βάση του.

Αλλωστε, το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, που αναφέρεται στο δικαίωμα κάθε χώρας σε ατομική και συλλογική αυτοάμυνα, είναι αυτό που επικαλέστηκαν οι δυνάμεις του ευρωατλαντισμού για να επέμβουν δήθεν για την «προάσπιση» της Ουκρανίας, γενικεύοντας το μακελειό. Το ίδιο έκαναν οι ΗΠΑ για την επέμβαση στο Αφγανιστάν ή για τις αεροπορικές επιδρομές τους στη Συρία πριν φτάσουμε στην ανατροπή Ασαντ και την ανακήρυξη των τζιχαντιστών σε «μεταβατική κυβέρνηση», για την οποία πανηγύρισαν και οι εγχώριες δυνάμεις που τώρα τάχα «ενίστανται». Αντίστοιχα παραδείγματα υπάρχουν και για τα αντίπαλα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα.

Στο ίδιο μοτίβο ορισμένοι μετά από μέρες σιωπής έψαχναν να βρουν αν τηρήθηκαν οι διαδικασίες εντός των ΗΠΑ, ώστε η αντικειμενικά απαράδεκτη επίθεση εις βάρος του λαού της Βενεζουέλας να έχει... νομική κατοχύρωση. Με την ίδια λογική, αυτή της θεσμικής και νομικής κάλυψης, δίνουν λευκό χαρτί σε μια σειρά επικίνδυνες ενέργειες για τον ελληνικό λαό, όπως η αποστολή των ενόπλων δυνάμεων εκτός συνόρων, αρκεί να είναι με τη σφραγίδα της ΕΕ, στο πλαίσιο των συμμαχικών αποστολών κ.ο.κ.

Και βέβαια, για άλλη μια φορά δεν ξέχασαν να ξεπλύνουν την πολεμοκάπηλη ΕΕ, η οποία διεκδικεί και αυτή μερίδιο από τη λεία για λογαριασμό των ευρωενωσιακών μονοπωλίων. Την ΕΕ που αναπαράγει τα προσχήματα που αξιοποιούν και οι ΗΠΑ, επιβάλλει κυρώσεις στη Βενεζουέλα επικαλούμενη την «υπονόμευση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου». Που πριν λίγα χρόνια αναγνώρισε τον ...εν αναμονή πραξικοπηματία, αχυράνθρωπο Γκουαϊδό, ενώ τώρα διά στόματος της Φον Ντερ Λάιεν απηύθυνε κάλεσμα για «δημοκρατική μετάβαση» στη Βενεζουέλα. Ακόμα ένα πρόσχημα βέβαια, αφού, όπως αποδεικνύεται από τις εξελίξεις, για τη μόνη μετάβαση που υπάρχει ενδιαφέρον είναι της Βενεζουέλας σε «σύμμαχο» των ΗΠΑ με το πιστόλι στον κρόταφο ανεξάρτητα από τη μορφή διακυβέρνησης.

Το ΚΚΕ στην αντίπερα όχθη καταδίκασε από την πρώτη στιγμή και κατηγορηματικά τη στρατιωτική επίθεση που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ ενάντια στη Βενεζουέλα και τον λαό της. Αποκαλύπτοντας τα για άλλη μια φορά σαθρά ιμπεριαλιστικά προσχήματα, ανέδειξε τον πραγματικό στόχο της υφαρπαγής του ενεργειακού πλούτου της Βενεζουέλας, τοποθετώντας τον στη μεγάλη εικόνα του οικονομικού και γεωπολιτικού ανταγωνισμού των ΗΠΑ με Κίνα και Ρωσία, τη διαφαινόμενη τροχιά περαιτέρω σύγκρουσης.

Πρωτοστάτησε στην άμεση απάντηση, στην έκφραση αλληλεγγύης στον λαό της Βενεζουέλας που δόθηκε με τη μαζική διαδήλωση έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα και άλλες μαχητικές παρεμβάσεις σε όλη την Ελλάδα. Τάσσεται αταλάντευτα με το ότι ο λαός της Βενεζουέλας είναι αυτός που πρέπει να διαμορφώσει το μέλλον στον τόπο του, μακριά από ξένες επεμβάσεις.

Την ώρα που συσσωρεύεται νέα καύσιμη ύλη σε έναν πλανήτη που φλέγεται, το ΚΚΕ καλεί τον ελληνικό λαό να δυναμώσει τον αγώνα ενάντια στην εμπλοκή της χώρας, να μη δείξει καμιά ανοχή στην κυβέρνηση που είναι φανερό πως θέλει να τον μπλέξει σε νέες περιπέτειες, ούτε στα κόμματα του ευρωατλαντισμού που υπηρετούν την ίδια πολιτική.

Ο προβληματισμός για τις εξελίξεις που υπάρχει σε ευρύτερες εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, χρειάζεται να γίνει απόφαση δράσης μαζί με το ΚΚΕ, ενάντια σε όσους καλλιεργούν τον φόβο και τον εφησυχασμό.

Παραμένει πρώτης σημασίας ανάγκη να δυναμώσει η αγωνιστική κινητοποίηση για να κλείσουν οι βάσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Για καμία συμμετοχή ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε στρατιωτικές αποστολές εκτός συνόρων, στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Στα αδιέξοδα του συστήματος υπάρχει διέξοδος υπέρ του λαού, έξω από τα όριά του. Βρίσκεται στην πάλη για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, με αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, με τη διαμόρφωση σχέσεων με όλα τα κράτη και τους λαούς στη βάση του αμοιβαίου οφέλους.