Η σημασία του Συνεδρίου, στις συνθήκες που συζητάμε, είναι μεγάλη. Ιδιαίτερα γιατί μιλάμε για εξελίξεις στις οποίες δεν έχουμε μάθει να δρούμε, έχουμε όμως εφόδιο την πολύχρονη πείρα του Κόμματος και τα συμπεράσματά του.

Θέλω να σταθώ σε δύο ζητήματα προσπαθώντας να συμβάλλω.

Το πρώτο είναι: Το πώς οι ΚΟΒ και τα γραφεία τους γίνονται οι βασικοί οργανωτές στον χώρο ευθύνης τους. Στοιχείο καθοριστικό για την επαναστατική δράση, για την καλλιέργεια ετοιμότητας.

Σίγουρα τα παραπάνω καθοδηγητικά όργανα δίνουν τον τόνο, αλλά χρειάζεται ακόμη περισσότερο να επιμείνουμε οι ΚΟΒ να μπαίνουν μπροστά, με περισσότερη πρωτοβουλία είτε στην εσωοργανωτική συζήτηση είτε στις δράσεις. Εχουν μετρηθεί κάποια βήματα ώστε να μειωθούν οι «από τα πάνω» πρωτοβουλίες, να αυξηθούν οι ειδικές συνεδριάσεις που γίνονται σε ΚΟΒ ή γραφεία με θέματα που απασχολούν τον χώρο/την περιοχή, αλλά μπορούμε, και χρειάζεται, κι άλλο! Αυτό χρειάζεται να μας προβληματίσει, να «πέσουν» οι ΤΕ κι άλλο πάνω από τα γραφεία των ΚΟΒ, να ξεφύγουμε από το να είναι αυτά τα όργανα «μεταφορείς» αλλά να είναι ουσιαστικοί καθοδηγητές, κι αυτό, όπως λένε και οι Θέσεις, γίνεται όσο ανεβαίνει το πολιτικό επίπεδο της ΚΟΒ. Οι συνεδριάσεις του τελευταίου χρόνου με τις Αποφάσεις της ΚΕ, η προσπάθεια με τα μαθήματα, οι πιο ειδικές συνεδριάσεις με οξυμένα ζητήματα της περιοχής για τα οποία σκεφτήκαμε και διαμορφώσαμε θέση και αιτήματα, φαίνεται πως άφησαν γερό πολιτικό αποτύπωμα αλλά και με τα κατάλληλα οργανωτικά μέτρα «ανασκούμπωσαν» τα γραφεία, βοηθήθηκαν δυνάμεις να σκεφτούν παραπέρα, να ωριμάσουν πολιτικά, να αναλάβουν νέα καθήκοντα. Οσο επιμένουμε σε έναν τέτοιο τρόπο και αφομοιώνονται από τα γραφεία και τις ΚΟΒ τόσο μεγαλύτερα βήματα θα μετράμε.

Κομβικό σε αυτό είναι να επιμείνουμε ώστε κάθε σύντροφος ή συντρόφισσα, ανεξάρτητα από την ηλικία, με οικογένεια ή όχι, να έχει μία ευθύνη, κάτι που δεν είναι στην πράξη τόσο απλό όσο ακούγεται. Γιατί, η πείρα που έχουμε δείχνει ότι για να δουλέψει αυτό θέλει στήριξη του κομματικού μέλους, συχνές συνεργασίες, σκέψη του μέλους του γραφείου ή του γραμματέα. Κάτι που αν μάθουμε να κάνουμε σε καθημερινή βάση και σε όλο το εύρος θα δώσει νέες δυνατότητες, ενώ ταυτόχρονα ο καθένας μας γίνεται πιο μάχιμος και προσφέρουμε ουσιαστικά περισσότερο.

Το δεύτερο ζήτημα αφορά την παρέμβασή μας στις γυναίκες (εργαζόμενες, αυτοαπασχολούμενες, αγρότισσες κ.λπ.).

Συμφωνώ με τις εκτιμήσεις των Θέσεων για την παρέμβασή μας στο ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα. Τα όποια βήματα μετρήθηκαν αλλά και οι όποιες αδυναμίες υπάρχουν ακόμα, σχετίζονται κατά τη γνώμη μου, με το αν το σύνολο της ΚΟΒ ασχολείται με την παρέμβασή μας στο κίνημα αυτό, ή αν αυτή η παρέμβαση αντιμετωπίζεται ως ευθύνη μιας χρεωμένης συντρόφισσας ή ομάδας συντροφισσών. Αν δώσουμε περισσότερη βάση σε αυτό, θα αντιμετωπίσουμε κάποια περιοδικότητα που μπορεί να μας διακρίνει σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά και θα βοηθήσει να πολλαπλασιαστούν οι γυναίκες, που αγωνίζονται μέσα από το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα, και κάνουν το μεγάλο βήμα της στράτευσης.

Κρίσιμο σίγουρα στοιχείο είναι και το παράδειγμα της κομμουνίστριας που μπορεί να εμπνεύσει με τη δράση και τη στάση της. Δουλειά όμως, όλων των δυνάμεων, αντρών και γυναικών, είναι να διαδίδουν τη στρατηγική μας, την πρόταση εξουσίας μας με έγνοια να ακουμπά και να εμπνέει τις γυναίκες του μόχθου. Ισχύει αυτό που βάζουν οι Θέσεις, η πείρα μας το επιβεβαιώνει: η ευθύνη των γονιών, ιδιαίτερα των μαμάδων απέναντι στα παιδιά τους, η ατομική προσπάθεια διαπαιδαγώγησης, η σαπίλα των ιδεών του αστικού κράτους αλλά και η έλλειψη χρόνου και χρημάτων γεννούν μεγάλους προβληματισμούς σε τμήμα κόσμου (ειδικά του πιο προοδευτικού, ή αυτού που έχει μία σχέση με το κίνημα και το Κόμμα). Η συζήτηση γύρω από την αντίληψή μας, την εμπειρία που έχουμε στο ζήτημα από την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, ακόμη και το περιεχόμενο του «κόκκινου Αερόστατου», βοηθούν αυτόν τον κόσμο να δει πραγματικά «φως», να πάρει απαντήσεις στους προβληματισμούς του και να χαράξει έναν αγωνιστικό δρόμο στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών του και βέβαια αντίστοιχα και για τον ίδιο. Δεν είναι τυχαίο ότι μας προσεγγίζουν γυναίκες μέσω σχετικών δράσεων, λέγοντας ότι συνειδητοποιούν καλύτερα την ευθύνη τους απέναντι στα παιδιά τους. Τέτοια άγχη εκφράζουν πολλές γυναίκες, πράγμα πολύ λογικό, που όμως τις περισσότερες φορές διοχετεύονται στο internet και στα διάφορα forum που κυκλοφορούν, χωρίς ουσιαστική βοήθεια και στήριξη στους προβληματισμούς των γονιών, κυρίως των μητέρων.

Εχουμε, τέλος, βήματα ακόμη να κάνουμε στο πώς διαδίδουμε την αντίληψή μας γύρω από τα πιο σύγχρονα ζητήματα της διαπάλης που έχουν ως βάση τους τον υποκειμενικό ιδεαλισμό (γύρω από τη σεξουαλικότητα, το φύλο, τις σχέσεις κ.λπ.). Φαίνεται να αποτελούν κυρίαρχα ζητήματα ειδικά σε μικρότερες ηλικίες, αποκομμένα από όλα τα υπόλοιπα κοινωνικά/οικονομικά ζητήματα που αντιμετωπίζει ένας νέος σήμερα, ενώ γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί το κόμμα ως συντηρητικό, διαστρεβλώνοντας πλήρως και την αντίληψη και την ουσία των Θέσεών του, οι οποίες μελετιούνται και διαμορφώνονται με βάση τον ιστορικό, διαλεκτικό υλισμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ αντιλαμβανόμαστε την προσπάθεια που κάνει το Κόμμα να μελετήσει βαθιά και σε βάθος χρόνου τέτοια ζητήματα, την ορθότητα της βάσης πάνω στην οποία τα τοποθετούμε, και προσπαθούμε να τα προσεγγίσουμε όσο πιο καλά γίνεται, ωστόσο, χρειάζεται με ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση να τα ανοίγουμε, να νιώθουμε τη σιγουριά να συζητάμε ανοιχτά και χωρίς κούμπωμα. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να επιμείνουμε στο να βαθύνουμε την πολιτική δουλειά με όλους τους τρόπους γύρω από τέτοια ζητήματα.