Με κεντρικό θέμα του 22ου Συνεδρίου το Κόμμα, στόχος μας είναι να αντιστοιχίσουμε την καθημερινή λειτουργία και δράση με το επαναστατικό μας Πρόγραμμα. Ολο το κείμενο των Θέσεων της ΚΕ το διαπερνά αυτή ακριβώς η κατεύθυνση, πώς θα πετύχουμε την ισχυροποίηση του Κόμματος, ιδεολογική - πολιτική και οργανωτική σε μια αδιάσπαστη ενότητα. Αυτός ο στόχος ισχύει παντού, σε όλη την Ελλάδα φυσικά, αλλά και σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου συγκροτούνται και δρουν ΚΟ του ΚΚΕ και θα σταθώ σε δύο ζητήματα που το επιβεβαιώνουν.

1. Με ικανοποίηση και αισιοδοξία για τη συνέχεια αλλά όχι αυταρέσκεια, μπορούμε να εντοπίσουμε την πρόοδο που καταγράφουμε στη δουλειά μας στη Γερμανία, σε σημαντικούς τομείς: Για παράδειγμα, στη δουλειά με τις ιδέες μας, μαχητικά, για την ικανοποίηση των αναγκών των Ελλήνων μεταναστών εργαζομένων, που έδωσε συγκεκριμένα αποτελέσματα στην άνοδο του κύρους του Κόμματος, στην ενίσχυση των δεσμών, στην κομματική οικοδόμηση, στη διεύρυνση της επιρροής μας (πολιτικής, συνδικαλιστικής κ.λπ.) όπου παρεμβήκαμε. Η κοινή γλώσσα, η κοινή εμπειρία της μετανάστευσης, η γνωριμία που είχαν αρκετοί από αυτούς με τις ΚΟ του ΚΚΕ από τα χρόνια που ζούσαν ακόμη στην Ελλάδα, αντικειμενικά αποτέλεσαν μια βάση. Αυτή «συναντήθηκε» πάνω από όλα με τη στρατηγική του ΚΚΕ (μέσω των συντρόφων μας που είναι φορείς της) καθώς και με την ουσιαστική ενασχόλησή μας με τα προβλήματά τους, με αγωνιστικές πρωτοβουλίες που πήραμε και έδιναν διέξοδο μέσω της διεκδίκησης, του συλλογικού αγώνα, της καλλιτεχνικής δημιουργίας, της γνωριμίας με την Ιστορία κ.α., στον προβληματισμό αυτών των ανθρώπων, αφού πλέον κατανοούν σε σημαντικό βαθμό και οι ίδιοι ότι «δεν υπάρχουν καπιταλιστικοί παράδεισοι».

Πρόκειται για μία αναγκαία και πολύτιμη πείρα για να πάμε παραπέρα. Να περάσουμε στη συστηματική παρέμβαση μέσα στην εργατική τάξη της χώρας που ζούμε, ανεξαρτήτως εθνικότητας. Να διαχυθεί η πολιτική μας μέσα στη συλλογική πάλη των εργαζομένων, στους χώρους δουλειάς, στα συνδικάτα, κάτω από την ομπρέλα του ταξικού αγώνα και της κοινωνικής συμμαχίας, που θα συσπειρώνει Ελληνες, Γερμανούς και όλους τους εργαζόμενους που βιώνουν την ίδια εκμετάλλευση. Προβάλλοντας την ενιαία ταξική διεκδίκηση και απορρίπτοντας τις λογικές διαχωρισμού των εργαζομένων. Με σχέδιο των ΚΟΒ, να ενισχύουμε την αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό που αποτελεί αγκάθι στα γερμανικά συνδικάτα, να συγκρουόμαστε με τις γερμανικές αστικές και οπορτουνιστικές πολιτικές δυνάμεις και τις θέσεις που καλλιεργούν στην εργατική τάξη.

Η κατεύθυνση αυτή συμβάλλει ήδη στην ενίσχυση της διεθνιστικής δράσης και στη σφυρηλάτηση δεσμών αλληλεγγύης ανάμεσα σε εργαζόμενους κάθε εθνικότητας. Δεν ξεκινάμε από το μηδέν και είναι χρέος μας, σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε κλάδο, να παρεμβαίνουμε, να συζητάμε, να συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις, να ενισχύουμε τον -ακόμη εξαιρετικά αδύναμο στη Γερμανία- αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό της πάλης.

2. Χρειάζεται με ακόμη μεγαλύτερη επιμονή να ενισχύσουμε την ιδεολογικοπολιτική μας παρέμβαση, ειδικά στα ζητήματα του υποκειμενικού ιδεαλισμού, του ατομικού δικαιωματισμού, των θεωριών του μεταμοντερνισμού, καθώς και των ιδεαλιστικών αντιλήψεων για το φύλο και τις ταυτότητες. Σε πολλές χώρες, όπως η Γερμανία, αυτές οι αντιλήψεις έχουν εδώ και δεκαετίες περάσει ως «κανονικότητα» ή δήθεν «επιστημονικά αντικειμενικές».

Σε αρκετές περιπτώσεις, οι ίδιες οι Οργανώσεις μας δεν αντιλαμβάνονται σε ποιο βαθμό αυτή η ιδεολογική επίδραση είναι βαθιά ριζωμένη, ούτε πόσο συστηματικά η αστική τάξη την αξιοποιεί, οδηγούμαστε σε φαινόμενα υποτίμησης και ανοχής απέναντι σε μια πλευρά της διαπάλης που απαιτεί πολύ πιο στέρεη ιδεολογική θωράκιση. Στις Θέσεις (σελ. 48) επισημαίνεται η ανάγκη να αναπτυχθεί πολεμική. Με τεκμηρίωση αλλά και επιμονή, πρέπει εμείς οι ίδιοι να ανοίξουμε τέτοιες συζητήσεις στις ΚΟΒ και στον περίγυρό μας, με όπλο τις ιδέες μας. Πολλές φορές διστάζουμε, φοβούμενοι μήπως χαρακτηριστούμε «συντηρητικοί» ή «οπισθοδρομικοί», αλλά ο κομμουνιστής έχει και αυτό το καθήκον, να προσπαθεί να πείθει και στα πιο δύσκολα ζητήματα, να διαχέει τα μαρξιστικά μεθοδολογίας, ανεξάρτητα αν η προσπάθεια του δίνει άμεσα αποτελέσματα.

Στη Γερμανία π.χ., καλούμαστε καθημερινά να αντιπαλέψουμε στην πράξη τέτοιες θεωρίες, από όσα διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία περί «αυτοπροσδιορισμού». Ακόμη και σε νηπιαγωγεία, δίνονται οδηγίες που ζητούν να παρουσιάζονται «όλοι οι τρόποι οικογένειας» σε παιδιά 4-5 ετών, ενώ αποσιωπάται σκόπιμα το στοιχειώδες γεγονός της βιολογικής αναπαραγωγής. Αντίστοιχες αλλαγές έχουν γίνει και στα προγράμματα σπουδών των παιδαγωγικών σχολών και των κοινωνικών επιστημών, όπου προωθούνται αντιεπιστημονικές θεωρίες, δείχνοντας πόσο βαθιά και επιθετικά διεισδύει η αστική ιδεολογία.

Διαχρονικά, η άρχουσα τάξη αξιοποιεί τέτοιες αντιλήψεις για να διασπά την ενότητα της εργατικής τάξης, να αποκόβει τη νεολαία από τις υλικές αιτίες της εκμετάλλευσης και να περιορίζει τον ορίζοντα της συλλογικής διεκδίκησης. Ηδη από τα χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, η αστική δημοκρατία προώθησε, μέσα από έντυπα, συλλόγους και θεσμούς, αντιλήψεις για το φύλο και τις ταυτότητες που αποσπούσαν την προσοχή από τις ταξικές αντιθέσεις και ενσωμάτωναν ριζοσπαστικότερα στρώματα σε ακίνδυνα κανάλια «ατομικής έκφρασης», σε αντιπαράθεση μάλιστα - όπως τόνιζε με χυδαιότητα το SPD - με τον «ολοκληρωτισμό και τον αυταρχισμό του Τέλμαν και του Χίτλερ».

Σήμερα, οι αστικές δημοκρατίες αξιοποιούν τις ίδιες αλλά και πιο εξελιγμένες, μεταμοντέρνες εκδοχές των ιδεαλιστικών θεωριών, για να παρουσιάζουν ως «προοδευτικότητα» την πολιτική ταυτοτήτων και ατομικών «δικαιωμάτων», απονευρώνοντας την ταξική πάλη. Oι ταξικές, εκμεταλλευτικές σχέσεις που καθορίζουν κάθε πτυχή της ζωής μας, από το βιοτικό επίπεδο μέχρι την αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στη Γερμανία, υποκαθίστανται από αταξικές κατηγοριοποιήσεις κάτω από την ομπρέλα της «συμπερίληψης». Δεν γίνεται πλέον ζήτημα ο εργάτης και η ταξική του θέση, αλλά ο σεξουαλικός προσανατολισμός, μια ατομική επιλογή του, που αντιμετωπίζεται ως ταυτότητα υπό τον μανδύα του «πολιτικά ορθού». Ετσι, το άτομο τοποθετείται σε μια «ομάδα» με βάση ένα αποσπασματικό γνώρισμα, ικανοποιώντας μεν την ανάγκη ένταξης, αλλά ταυτόχρονα αποπροσανατολιζόμενο από την ταξική πάλη.

Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται το καθήκον να βαθύνουμε ιδεολογικά, να αντιπαρατεθούμε συστηματικά με τα ιδεολογήματα των ταυτοτήτων και της «συμπερίληψης», πατώντας γερά στο Πρόγραμμά μας, στην ταξική πάλη και στη διαμόρφωση των όρων για τη συγκρότηση της κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα. Με τα δικά μας εργαλεία, τη σύγχρονη επαναστατική ιδεολογία, τη μαρξιστική-λενινιστική μεθοδολογία (τον διαλεκτικό και τον ιστορικό υλισμό). Ετσι μόνο εξασφαλίζεται και η γνώση και η αυτοπεποίθηση.