Οι ΗΠΑ «καταπάτησαν αδικαιολόγητα την κυριαρχία, την ασφάλεια και τα νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα της Βενεζουέλας και παραβίασαν σοβαρά τις αρχές της κυρίαρχης ισότητας», κατήγγειλε η Κίνα μετά τη στρατιωτική επιχείρηση, ζητώντας την απελευθέρωση του Μαδούρο και διακηρύσσοντας ότι «καμία χώρα δεν μπορεί να ενεργεί ως η παγκόσμια αστυνομία, ούτε κανένα κράτος μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι ο διεθνής δικαστής». Αντιδρώντας δε στις ανακοινώσεις του Λευκού Οίκου ότι η Ουάσιγκτον εμπορεύεται ήδη το βενεζουελάνικο πετρέλαιο (με μια σειρά επιπτώσεις για διάφορους κινεζικούς ομίλους), το κινεζικό ΥΠΕΞ τόνισε πως «τα νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα της Κίνας και άλλων χωρών στη Βενεζουέλα πρέπει να προστατευτούν». Από τη μεριά της η Ρωσία κατηγόρησε τις ΗΠΑ για «νεοαποικιοκρατία», «εγκαθίδρυση αχαλίνωτου ελέγχου επί των φυσικών πόρων της Βενεζουέλας» και «ηγεμονικές φιλοδοξίες».

Να σημειωθεί ότι λίγες ώρες πριν τις επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του, ο Ν. Μαδούρο είχε δεχτεί στις 2 Γενάρη στο προεδρικό μέγαρο,τον ειδικό απεσταλμένο του Κινέζου προέδρου για τη Λατινική Αμερική, Qiu Xiaoqi, με τον οποίο συζήτησε και έπειτα μέσω "Τέλεγκραφ" ενημέρωσε ότι «επιβεβαιώσαμε τη δέσμευσή μας στη στρατηγική σχέση που προχωρά και ενισχύεται σε διάφορους τομείς για την οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου ανάπτυξης και ειρήνης»....

Στην Ευρώπη, η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δήλωσε ...«αλληλέγγυα στον λαό της Βενεζουέλας» και υπέρ μιας «ειρηνικής και δημοκρατικής μετάβασης», ξεπλένοντας τα προσχήματα των ΗΠΑ και αβαντάροντας ξεδιάντροπα την αιματηρή επιχείρηση. Η δε Βρετανία δήλωσε ότι «δεν θα χύσει ούτε δάκρυ» για το τέλος του «καθεστώτος του Μαδούρο». Η πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζ. Μελόνι χαρακτήρισε «νόμιμη» (!) την αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση, που ...είχε «αμυντικό χαρακτήρα», ενώ το Ισραήλ «χαιρέτισε την απομάκρυνση του δικτάτορα που ηγείτο δικτύου τρομοκρατίας και ναρκωτικών» κάνοντας λόγο για μια «ιστορική στιγμή» και περιγράφοντας τον Τραμπ ως «ηγέτη του ελεύθερου κόσμου»...

Την ίδια στιγμή, ο Γερμανός καγκελάριος Φρ. Μερτς υπερθεμάτισε ότι ο Μαδούρο «διαδραμάτιζε προβληματικό ρόλο στην περιοχή» και «ενέπλεξε τη Βενεζουέλα στη διακίνηση ναρκωτικών», αλλά συμπλήρωσε ότι «η νομική αξιολόγηση της παρέμβασης των ΗΠΑ είναι περίπλοκη».

Πιο χαρακτηριστικές των αντιθέσεων που «βράζουν» στον ευρωατλαντικό άξονα ήταν οι αντιδράσεις της Γαλλίας, που έκρινε μεν ότι «ο λαός της Βενεζουέλας απαλλάχθηκε από τη δικτατορία του Μαδούρο» αλλά από την άλλη πλευρά «η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε» από τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη «σύλληψη» Μαδούρο «δεν υποστηρίζεται ούτε εγκρίνεται» από τη Γαλλία, για να καταλήξει ότι «όλα είναι παράνομα στην υπόθεση αυτή (...) το καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο, ο εκλογικός κύκλος του 2024 και η αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση, που αντιβαίνει στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών».

Η Ισπανία «δεν θα αναγνωρίσει (...) μια επέμβαση που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο», αν και δεν αναγνώριζε ούτε «το καθεστώς Μαδούρο» (όπως θύμισε ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός Π. Σάντσεθ), ενώ μαζί με τις σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις Βραζιλίας, Χιλής, Κολομβίας, Μεξικού και Ουρουγουάης εξέφρασαν «ανησυχία απέναντι σε κάθε προσπάθεια κυβερνητικού ελέγχου, διοίκησης ή εξωτερικής ιδιοκτησίας των φυσικών ή στρατηγικών πόρων» της Βενεζουέλας.

Η δε κυβέρνηση Μιλέι στην Αργεντινή χαιρέτισε «μια αποφασιστική πρόοδο κατά της ναρκω-τρομοκρατίας που επηρεάζει την περιοχή», ενώ αναφέρθηκε και στην «πρόκληση» για συμβολή «στη διαρκή αποκατάσταση της ειρήνης και της ασφάλειας στην περιοχή»...