Συμφωνώ με τις Θέσεις της Κ.Ε. για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος.

Χρειάζεται να πάρουμε υπόψιν μας ότι στις σημερινές συνθήκες βαραίνει η μονόπλευρη εμπειρία του καπιταλισμού, που ο εργάτης δεν έχει λόγο για την οργάνωση της παραγωγής παρά μόνο για τους όρους πώλησης της εργατικής του δύναμης. Η ίδια η λειτουργία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής «τραβάει» τη συζήτηση στο παραπάνω που είναι εύκολα φανερό και όχι στο πώς και αν αλλάζει ο τρόπος παραγωγής. Επομένως όταν στην καθημερινότητά μας δεν συζητάμε για το Πρόγραμμα του Κόμματος, για τη ρεαλιστικότητα της επαναστατικής διεξόδου, μοιάζει αναπόφευκτο ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις, εγκλωβίζεσαι σε μια συζήτηση που στο επίκεντρό της έχει τη διαχείριση της σημερινής κατάστασης, όχι την ανατροπή της.

Πρώτο ζήτημα είναι ότι αυτή η προσπάθεια ξεκινάει από τα καθημερινά, τα φαινομενικά απλά που αντιμετωπίζουμε, πόσες φόρες στις συσκέψεις με φίλους του Κόμματος, στις περιοδείες σε χώρους δουλειάς και γειτονιές, δεν ακούμε να λέγονται τα «όλοι ίδιοι είναι», «ο άλλος δεν καταλαβαίνει», «τίποτα δεν γίνεται, στις εκλογές πάλι 41% θα πάρει». Μα αν ο άλλος δεν καταλαβαίνει εσένα, καταλαβαίνει τον αντίπαλο. Επομένως πρέπει να γίνει προσπάθεια να σε καταλάβει, να κατανοήσει την ιστορική αναγκαιότητα κίνησης των πραγμάτων και πώς μπορεί να παρέμβει σε αυτήν.

Αυτή η προσπάθεια, να πείσεις, να αλλάξεις τον τρόπο σκέψης, να ανεβάσεις το κλίμα διεκδίκησης, περνάει και από το κατά πόσο επιμένουμε στην υλοποίηση του σχεδίου Οικοδόμησης της ΤΟ, της ΚΟΒ. Πολλές φορές κάτω από την απαιτητική καθημερινότητα, αλλά και από τις σημαντικές προσπάθειες που γίνονται για να προχωρήσει ο σχεδιασμός και δεν αποδίδουν όσο θα θέλαμε, καταλήγουμε να αντιμετωπίζουμε τον σχεδιασμό με τυπικότητα ακόμη και στα καθοδηγητικά Οργανα. Επαναφέρουμε στόχους π.χ. για νέες ΚΟΒ, για νέα σωματεία, για στρατολογία, με επαναληπτικότητα, χωρίς να εξετάζουμε ουσιαστικά τους παράγοντες της δουλειάς μας. Δεν εξετάζουμε την πορεία υλοποίησης του σχεδίου μας, ως το δικό μας επαναστατικό σχέδιο δράσης σε μη επαναστατικές συνθήκες, που θα πρέπει σε κάθε φάση να επιδρά στην αντικειμενική μεταβολή των συνθηκών ώστε να επιταχυνθεί η μεταβολή προς τον αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό. Μένουμε δηλαδή στα γνωστά και τετριμμένα «το είπαμε αλλά δεν έγινε», ενώ χρειάζεται να βρίσκουμε νέους τρόπους, να αξιοποιούμε τις χαραμάδες που πάντα υπάρχουν αλλά με μια πρώτη ματιά μπορεί να μην τις διακρίνεις. Με δημιουργικό τρόπο να απαντάμε στα νέα ζητήματα που προκύπτουν πιο συχνά απ' ό,τι νομίζουμε. Ειδικά σε χώρους δουλειάς, αρκεί κάποιες φορές μια συζήτηση μερικών λεπτών με τον σύντροφο μας, για να σου μεταφέρει νέα στοιχεία της διαπάλης, γιατί η εργοδοσία εντείνει διαρκώς την εκμετάλλευση, άρα και τους τρόπους ενσωμάτωσης, υποταγής των εργαζομένων στους στόχους της.

Με αυτή την επαναστατική επιμονή μπορείς να κάνεις συγκεκριμένο το κάθε επόμενο βήμα της ΚΟΒ, του μέλους του Κόμματος που δρα στον χώρο του, να γίνει συγκεκριμένη η καθοδήγησή του. Μπορείς να διαμορφώνεις την αυτοπεποίθηση σε μέλη του Κόμματος αλλά και στα τμήματα εργατοϋπαλλήλων που απευθύνονται οι ΚΟΒ, ότι έχουν την ικανότητα να κάνουν το επόμενο βήμα, να παρέμβουν στις εξελίξεις, να έχουν κατακτήσεις, γιατί η επιμονή να υλοποιηθεί το σχέδιο οικοδόμησης, είναι εκτός των άλλων και επιπλέον δείγμα εμπιστοσύνης τόσο προς τα μέλη του Κόμματος που καλούνται να το υλοποιήσουν όσο και τους εργαζομένους που απευθύνεσαι.

Σε αυτό το σχέδιο είναι κρίσιμο να αξιοποιήσεις τη δουλειά στο κίνημα, τη συμμετοχή των Κομμουνιστών στα συνδικάτα ως το ρεύμα ταχείας κυκλοφορίας του δρόμου της ανατροπής και όχι ως μονόδρομο. Δηλαδή να συνειδητοποιείται καλύτερα, ότι στην καθημερινή ζωή των συνδικάτων, στην καθημερινή πάλη των εργαζομένων απέναντι σε εργοδοσία και κράτος να παρεμβαίνεις με όρους αντεπίθεσης, να διαμορφώνεις πλαίσιο πάλης που αναδεικνύει ποιος πρέπει να χάσει για να κερδίσει ο εργαζόμενος, να μη διστάζεις στο όνομα του «ποιος θα καταλάβει τώρα», αλλά να αναδεικνύεις τις πολιτικές ευθύνες και την πραγματική διέξοδο. Αλλιώς πώς θα συζητήσεις τι κίνημα χρειάζεται σήμερα, πώς θα καταλάβει ο εργαζόμενος που αρχικά θέλει να μάθει για τα δικαιώματα και σωστά πρέπει να τα μάθει, τι σκοπούς έχει ο Κομμουνιστής, πώς θα ξεκαθαρίσει από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού που πολλές φορές επιδιώκουν να ταυτίζονται μαζί σου σε μορφές αγώνα και συνθήματα. Πώς θα απαντήσεις ειλικρινά, καθαρά και ολοκληρωμένα στο ερώτημα που έκανε εργαζόμενη από όμιλο Σούπερ Μάρκετ στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν επιχειρησιακό σωματείο, «εσείς γιατί μας βοηθάτε;».

Γι' αυτό όμως είναι επίσης απαραίτητο να αξιοποιείται η κατεκτημένη πείρα συλλογικά, για να μπορέσουμε να βελτιώσουμε τον τρόπο καθοδήγησης, να διαμορφώνουμε νέους ηγέτες, να ωριμάζουν ΚΟΒ και στελέχη, να φωτίζονται αδυναμίες. Υπάρχουν χαρακτηριστικά παραδείγματα της δουλειάς μας όπου η ΚΟΒ, η ΚΟ του σωματείου, ξεκινάει την παρέμβασή της σε έναν χώρο δουλειάς, σε ένα μέτωπο και ενώ διαθέτει προηγούμενη πείρα, κατεκτημένο τρόπο δουλειάς από προηγούμενη φάση, αυτόν να μην τον αξιοποιεί, πολλές φορές να μην το έχει συζητήσει ολοκληρωμένα, να γνωρίζει μόνο τα αποτελέσματα της δουλειάς μας και όχι το πώς το κάναμε, τι αντιμετωπίσαμε, τι οργανωτικά μέτρα πήραμε, τι διαπάλη αναπτύχθηκε και πώς ανταποκριθήκαμε. Ετσι όμως αφήνουμε, άθελά μας, την ΚΟΒ και τους συντρόφους να δίνουν μάχες χωρίς γεμάτη φαρέτρα, η ΚΟΒ αντί να είναι επιτελείο μάχης, να αποτελείται από σκόρπιους μαχητές.

Επιπλέον, έτσι μπορείς να δώσεις μορφή στην αμφισβήτηση, στα αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά της, διαφορετικά θα δώσει τη μορφή και τα χαρακτηριστικά που θέλει ο αντίπαλος, π.χ. υπεράσπιση του κράτους δίκαιου. Οταν ανεβαίνει η δυσαρέσκεια, χρειάζεται να προβληματιστούμε όταν δεν εκφράζεται στον χώρο ευθύνης μας, χωρίς φυσικά να λέμε ότι παντού και πάντα θα είναι το ίδιο, πρέπει να επεξεργαστούμε όμως αν έχουμε κάνει ό,τι χρειάζεται για να εκφραστεί η αμφισβήτηση.

Ετσι τελικά χτίζεις τη μαχητική πείρα του σήμερα στα μικρά και τα μεγάλα της καθημερινότητάς. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορείς να διευκρινίσεις με ποιον συζητάς για τον Σοσιαλισμό και τη θέση που θα πάρει ο ίδιος. Επομένως οι στόχοι στρατολογίας να ελέγχονται με αντικειμενικό τρόπο κάτω από την πορεία υλοποίησης αυτού του σχεδίου, να είναι θετικά καθημερινά βήματα του σχεδίου οικοδόμησης και ανασύνταξης, να αποτελούν κριτήριο επιτυχίας του σχεδιασμού μας.

Εχουμε όλα τα εφόδια για να κάνουμε το άλμα που χρειάζεται και να κατακτήσουμε τους στόχους μας.