«Το επερχόμενο 2ο Συνέδριό μας θα εστιάσει επίσης στο κρίσιμο ζήτημα για το Κόμμα, λαμβάνοντας υπόψη ότι και στην Ιταλία αντιμετωπίζουμε συγκεκριμένα προβλήματα που σχετίζονται με την ιδιαίτερη κατάσταση της χώρας μας: Πρώτον, την ιδεολογικοπολιτική καθυστέρηση του προλεταριάτου και την επιρροή της αστικής και μικροαστικής ιδεολογίας στο εσωτερικό του. Δεύτερον, τη δυσπιστία και την αποστασιοποίησή του από την ενεργό πολιτική, που προκλήθηκε από την προδοσία των οπορτουνιστικών κομμάτων. Τρίτον, την πολιτική ανωριμότητα και τον κατακερματισμό των οργανώσεων που - τουλάχιστον ονομαστικά - αυτοπροσδιορίζονται ως κομμουνιστικές. Γι' αυτόν τον λόγο, το καθήκον της ανασύνταξης των δυνάμεων σε αντεπαναστατικές συνθήκες πρέπει να γίνεται αντιληπτό σε ευρύτερο πλαίσιο, καθώς συνδέεται με το διπλό καθήκον της διαμόρφωσης της ταξικής συνείδησης των εργατών και της ενοποίησης των κομμουνιστών σε ένα ενιαίο κόμμα.

(...) Σε μια κατάσταση αδυναμίας, διαίρεσης και ιδεολογικής σύγχυσης του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, εκτιμούμε ιδιαίτερα την ιδεολογικοπολιτική συνέπεια, την πραγματικά διεθνιστική στάση και τις αδιάκοπες προσπάθειες του ΚΚΕ να βοηθήσει τα αδελφά Κόμματα και να τα συσπειρώσει γύρω από έναν μαρξιστικό - λενινιστικό πόλο στο πλαίσιο του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, προκειμένου να αναπτερώσει το επαναστατικό του πνεύμα, αντιμετωπίζοντας τον οπορτουνισμό και κάθε άλλη ιδεολογική απόκλιση. Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Δράσης, με κύριο προωθητή το ΚΚΕ, αποτελεί ένα παράδειγμα αυτής της δέσμευσης».