Μετρώντας αντίστροφα για την έναρξη του 22ου Συνεδρίου του Κόμματος, τακτοποιούνται και οι τελευταίες λεπτομέρειες ώστε τα πάντα να είναι έτοιμα για να φιλοξενήσουν τις εργασίες του. Οι προετοιμασίες, που ξεκίνησαν πολύ καιρό πριν, διεξάγονταν συγχρόνως με την προσυνεδριακή διαδικασία του Κόμματος, καθώς και τη μαζική πολιτική του δράση, σαν μια παράλληλη διαδρομή, που η μία ήταν συμπλήρωμα της άλλης.

Ετσι έγινε κατορθωτό να υπάρχει η εικόνα που θα βλέπουν τα χιλιάδες μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, οι καλεσμένοι, όλοι όσοι θα βρίσκονται στην έδρα της ΚΕ στον Περισσό τις μέρες του Συνεδρίου: Την αίθουσα έτοιμη και ανακαινισμένη, τις εκθέσεις στημένες, τα αναμνηστικά και όλα τα υλικά στα χέρια των αντιπροσώπων και των μόνιμων καλεσμένων, τη θεατρική παράσταση στην εναρκτήρια εκδήλωση να δένει την πολιτική με την Τέχνη.

Υπάρχει όμως και άλλη μια εικόνα, αθέατη. Αυτή που δεν χωράει σε φωτογραφίες και δεν γράφεται σε λεζάντες. Είναι η εικόνα της δουλειάς. Της επίπονης, συλλογικής, εξαντλητικής, σχεδιασμένης δουλειάς που χρειάζεται για να πραγματοποιηθεί το Συνέδριο του ΚΚΕ. Και αυτή η εικόνα λέει πολλά για το τι είναι το ΚΚΕ...

Τίποτα απ' όσα φαίνονται δεν έγινε «απλά». Το κτίριο της έδρας της ΚΕ μεταμορφώθηκε μέσα από αμέτρητες ώρες δουλειάς: Αρχιτέκτονες, ξυλουργοί, μάστορες κάθε ειδικότητας, μαρμαράδες για τους εξωτερικούς χώρους του κτιρίου, ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, μπογιατζήδες, που δούλεψαν ατελείωτες ώρες. Μέλη της ΚΝΕ που κουβάλησαν, καθάρισαν, έστησαν, έλυσαν, ξανάστησαν.

Το προεδρείο, η αίθουσα του Συνεδρίου, οι βοηθητικοί χώροι, όλα πέρασαν από χέρια συντρόφων, που δούλευαν όχι για να «τελειώσουν μια δουλειά», αλλά για να είναι αντάξια της ευθύνης απέναντι στο Κόμμα. Η αίθουσα Συνεδρίων ανακαινίστηκε, αναβαθμίστηκαν οι υποδομές της με πολλές και διαφορετικές εργασίες, που απαιτούσαν αρκετό χρόνο και αντίστοιχο κόπο. Στο υπόλοιπο κτίριο βάφτηκαν κάγκελα, τοίχοι, λεπτομέρειες που ίσως δεν προσέξει κανείς.

Κι όμως, κάποια ομάδα συντρόφων έσκυψε πάνω τους. Κάποιος μέτρησε, καθάρισε, έτριψε, έβαψε, επισκεύασε. Ολα κομμάτια μιας συνολικής αρμονίας και ενός αισθητικού αποτελέσματος κατάλληλου του χώρου και του σκοπού που θα φιλοξενήσει. Κάθε σύντροφος που έχει ασχοληθεί με την προετοιμασία, μετά το πέρας της αποστολής του μπορεί να κοιτάζει το αποτέλεσμα της δουλειάς του - είτε αυτή είναι το σοβάτισμα ενός τοίχου, το κρέμασμα ενός πανό ή το μερεμέτι μιας λεπτομέρειας - και να χαρεί, πως έβαλε κι αυτός ένα μικρό «λιθαράκι» για το συνολικό αποτέλεσμα.

Ετσι νιώθουν και όσοι θα έχουν χρέωση για τις ημέρες του Συνεδρίου, όπως οι σύντροφοι από την ΤΟ Επισιτισμού της ΚΟ Αττικής, που θα φροντίσουν τη σίτιση, οι διάφορες ομάδες συντρόφων που θα έχουν ευθύνη για την καθαριότητα, την τακτοποίηση των αντιπροσώπων και των καλεσμένων, να εξασφαλίζουν κάθε ώρα και στιγμή πως το κτίριο διαθέτει ό,τι είναι απαραίτητο για τη διεξαγωγή του Συνεδρίου, πως λειτουργούν όλα «ρολόι».

Το προγραμματισμένο «Κόκκινο Σάββατο» δεν είναι επίσης μια τυπική κινητοποίηση. Εκτός από την ύστατη τακτοποίηση των τελευταίων λεπτομερειών, είναι και μια εικόνα συλλογικής φροντίδας για τον χώρο που φιλοξενεί την κορυφαία διαδικασία του Κόμματος. Σκούπες, κουβάδες, πανιά, διάθεση και πρόσωπα χαμογελαστά και αποφασισμένα. Γιατί έτσι μάθαμε ως Κόμμα, τίποτα δεν είναι ξένο, ούτε το αισθανόμαστε σαν τέτοιο, τίποτα δεν είναι δουλειά κάποιου άλλου.

Στις εκθέσεις η δουλειά αυτή γίνεται ακόμα πιο απαιτητική. Στην είσοδο, στο θυρωρείο, η έκθεση για τα 80 χρόνια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, που εγκαινιάζει και τη δραστηριότητα του Κόμματος γι' αυτήν τη σημαντική επέτειο. Στο φουαγιέ, έξω από την αίθουσα του Συνεδρίου, η έκθεση με αντικείμενα και ντοκουμέντα από την ίδρυση του Κόμματος μέχρι τον τρίχρονο αγώνα του ΔΣΕ. Οχι αντίγραφα. Πρωτότυπα!

Αντικείμενα που κουβαλούν πάνω τους την Ιστορία, τον ιδρώτα, το αίμα, τη θυσία. Και όχι μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά, αφού σε κάποια από τα σπάνια ντοκουμέντα που εκτίθενται στον χώρο τα ίχνη από αίμα μαρτυρούν όχι μόνο τη δική τους ιστορία, αλλά την Ιστορία ολόκληρου του Κόμματος, που έπρεπε να σταθεί όρθιο περνώντας μέσα από φωτιά και σίδερο.

Τα σπάνια αυτά ντοκουμέντα που θα στέκουν εκεί θα αγκαλιάζουν τον χώρο και θα συντροφεύουν τους αντιπροσώπους στο Συνέδριο. Με τη διακριτική τους παρουσία έχουν ήδη βρει το μέρος που τους πρέπει. Μαζί με φωτογραφίες αλύγιστων κομμουνιστών, που ο φακός τούς έχει απαθανατίσει στις πιο ηρωικές στιγμές της ζωής τους και στις πιο ηρωικές στιγμές της ζωής του Κόμματος, να εγκλωβίζουν σε ένα κάδρο λίγη από την αυτοθυσία των ιδανικών τους, αφήνοντας ταυτόχρονα χώρο για τις επόμενες.

Για να εκτεθούν αυτά τα ντοκουμέντα, προηγήθηκε τουλάχιστον ένας μήνας προεργασίας. Αποκατάσταση, συντήρηση, μελέτη, επιλογή τρόπου έκθεσης. Για πρώτη φορά έγινε συστηματική προσπάθεια οι εκθέσεις να αποκτήσουν πιο «μουσειακό» χαρακτήρα, όπως ειδικές προθήκες, σωστό φωτισμό, ανάδειξη κάθε αντικειμένου με ευθύνη να διατηρείται χωρίς να αλλοιώνεται, χωρίς να κινδυνεύει.

Σύντροφοι και φίλοι του Κόμματος, ειδικοί στο στήσιμο «επαγγελματικών» εκθέσεων, αφιέρωσαν δεκάδες ώρες. Ηλεκτρολόγοι, σκηνογράφοι, μεταλλεργάτες, οικοδόμοι δούλεψαν συντονισμένα για να αναδειχθεί η Ιστορία μας όπως της αξίζει. Και όλα αυτά όχι για «εντύπωση», ούτε για την τυπικότητα της συγκυρίας, αλλά για να μπορεί κάθε αντιπρόσωπος, κάθε καλεσμένος να σταθεί μπροστά σε αυτά τα εκθέματα και να νιώσει το βάρος και το μεγαλείο της διαδρομής.

Τα αναμνηστικά του Συνεδρίου είναι επίσης χαρακτηριστικά παραδείγματα αθέατης δουλειάς, όπως αυτή που απαιτήθηκε για ένα από αυτά, την κονκάρδα με το λογότυπο του 22ου Συνεδρίου. Αυτό το μικρό αντικείμενο μπορεί να διηγηθεί πολλά... 12 άνθρωποι δούλεψαν σε μια κανονική αλυσίδα παραγωγής. Καθάρισμα, οξείδωση, βερνίκι, φινίρισμα, όλα στο χέρι. Βάρδιες των 4-5 συντρόφων στο πακετάρισμα. Εκατοντάδες εργατοώρες, πολλά ξενύχτια. Και το μόνο που ζητούσαν; Να κρατήσουν κι αυτοί μια κονκάρδα. Καμία άλλη ανταμοιβή...

Δίπλα στην κονκάρδα ένα μπρελόκ, μικρό σε μέγεθος αλλά μεγάλο σε συμβολισμό. Χαλκός επινικελωμένος, με το εξώγλυφο έργο «Καράβι κόκκινο» του Τάκη Βαρελά, εμπνευσμένο από το τραγούδι «Ρόδι» του Δημήτρη Ραβάνη - Ρεντή. Ενα αντικείμενο που συμπυκνώνει την ευχή και τη δέσμευση: «Να πάμε μπρος, να πάμε ίσια»...

Ολα αυτά είναι η ζωντανή απόδειξη ότι το ΚΚΕ χτίζεται με δουλειά, συλλογικότητα, ανιδιοτέλεια, σχέδιο. Οτι πίσω από κάθε εικόνα που φαίνεται υπάρχουν εκατοντάδες εργατοώρες που δεν φαίνονται, αλλά αναδεικνύουν την αξία της συλλογικής προσπάθειας. Και η αυτονόητη αρτιότητα της διεξαγωγής του Συνεδρίου καθίσταται αυτονόητη διότι αυτό είναι το μέτρο και ο πήχης της δουλειάς μας. Ετσι έχουμε μάθει να δουλεύουμε και να παλεύουμε!

Και όταν τελειώνουν όλα, όταν οι αίθουσες έχουν στηθεί, τα φώτα έχουν ρυθμιστεί, οι εκθέσεις έχουν πάρει τη θέση τους, μένει κάτι που δεν καταγράφεται. Μένει η σιωπηλή ικανοποίηση της συλλογικής προσφοράς, οι σύντροφοι και οι φίλοι του Κόμματος που έδωσαν τη γνώση, το μεράκι, τη μαστοριά, την τέχνη, το πείσμα, τη δουλειά, την ευρηματικότητά τους για να πετύχει το Συνέδριο, χωρίς να ζητήσουν τίποτα για τον εαυτό τους, που έβαλαν το Κόμμα πάνω από τον χρόνο τους, πάνω από την κούρασή τους, πάνω από την προσωπική τους ζωή και τις χωρίς τέλος υποχρεώσεις.

Ισως αυτή η ανιδιοτέλεια να χωράει σε μια μικρή, φαινομενικά ασήμαντη στιγμή. Τη στιγμή που ένας σύντροφος κρατά στα χέρια του την πρώτη κονκάρδα που έφτιαξε. Τη γυρίζει στο φως, κοιτάζει τον μπρούτζο, τα σημάδια της δουλειάς, τις ατέλειες που έγιναν κομμάτι της ομορφιάς της. Δεν σκέφτεται τις ώρες που πέρασαν, τα πιασμένα δάχτυλα, την κούραση. Νιώθει τιμή. Οχι γιατί «έφτιαξε κάτι ωραίο», αλλά γιατί καταλαβαίνει πως αυτό το μικρό αντικείμενο είναι αντάξιο της αποστολής του Συνεδρίου. Γιατί μέσα του έχει συμπυκνωθεί κόπος, φροντίδα, συλλογικότητα, Ιστορία.

Εκείνη τη στιγμή ξέρει πως το αποτέλεσμα θα σταθεί στο ύψος του Κόμματος. Οτι τίποτα δεν έγινε πρόχειρα. Οτι πίσω από κάθε λεπτομέρεια υπάρχει συνείδηση και ευθύνη. Και ίσως αυτή να είναι η πιο βαθιά ανταμοιβή, βεβαιότητα ότι έβαλε κι αυτός ένα μικρό «λιθαράκι» σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο, νιώθοντας περήφανος όχι για τον εαυτό του αλλά για το Κόμμα. Με αυτόν τον τρόπο, την ανιδιοτέλεια τη μετατρέπουμε σε συνειδητή, πειθαρχημένη, αστείρευτη δύναμη και την κουβαλάμε σε κάθε Συνέδριο, σε κάθε δράση, σε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη.