Κεντρικό ζήτημα είναι να αντιστοιχίσουμε τον τρόπο δουλειάς μας με τα σοβαρά καθήκοντα που προκύπτουν από το πρόγραμμά μας και τη φάση που βρισκόμαστε, ώστε να αναβαθμίσουμε την ικανότητά μας στην προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα για τις επαναστατικές συνθήκες.

Καταρχάς, οι εργαζόμενοι από μόνοι τους δεν μπορούν να κατανοήσουν τα αίτια της κρίσης και του ιμπεριαλιστικού πολέμου, τον χαρακτήρα του αστικού κράτους, τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο της επαναστατικής ανατροπής αυτού του συστήματος και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Πρώτος άξονας η ενίσχυση της δικής μας ιδεολογικής - πολιτικής θωράκισης. Δεύτερος, η βελτίωση της δράσης μας στις εργαζόμενες μάζες, βασικά μέσω της αυτοτελούς κομματικής παρέμβασης με το Πρόγραμμα του Κόμματος, με τις επεξεργασίες του για τον κλάδο, αλλά και με τη συνεχή, αποφασιστική παρέμβαση των κομμουνιστών στη διαπάλη για τον προσανατολισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Για να επιτευχθούν τα παραπάνω, χρειάζεται σαφής γνώση των εξελίξεων κατά κλάδο, ακριβής και αντικειμενική εκτίμηση του συσχετισμού, των διαθέσεων των μαζών, της τακτικής της εργοδοσίας και των άλλων δυνάμεων, καθώς και της επίδρασής της. Και η πείρα αποδεικνύει ότι αποτελέσματα σε στέρεες βάσεις, στην οικοδόμηση και ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, έχουμε χρησιμοποιώντας αυτή τη μεθοδολογία.

Στον κλάδο τηλεπικοινωνιών - πληροφορικής πραγματευόμαστε στην καθημερινότητα θέματα που είναι στην αιχμή των αλλαγών στις σύνθετες και γοργά εναλλασσόμενες συνθήκες, συνεπώς και οι ανάγκες ιδεολογικής - πολιτικής παρέμβασης είναι αυξημένες, αντίστοιχα και το επίπεδο της διαπάλης με το κεφάλαιο και τους εκφραστές του και στο κίνημα.

Από τα έργα του Ταμείου Ανάκαμψης και τις ευχές για δεύτερο έως τη στροφή στην πολεμική οικονομία, οι όμιλοι πέρα από την αύξηση του ποσοστού κέρδους τους στοχεύουν και στην ενσωμάτωση και χειραγώγηση των εργαζομένων, με την αντίστοιχη κλιμάκωση. Και μάλιστα με ιεράρχηση ανά ειδικότητα και αντικείμενο εργασίας ανάλογη της δικής μας. Και όλα αυτά σε ένα κλάδο με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και πορεία.

Το κύριο κομμάτι του κλάδου (μηχανικοί τηλεπικοινωνιών, πληροφορικής) εργάζονται σε αντικείμενο που σπούδασαν. Οι νεότεροι μπαίνουν στους χώρους δουλειάς θεωρώντας ότι κάνουν κάτι δημιουργικό που τους ευχαριστεί, ότι μαθαίνουν κάθε μέρα και περισσότερα, και άρα δεν πειράζει αν δουλέψουν και λίγο παραπάνω / με μεγαλύτερη ένταση ή/και για «προσωρινά» λιγότερες απολαβές. Οι παλιότεροι εργαζόμενοι μένουν στάσιμοι και μισθολογικά, με δυσαρέσκεια αλλά και απογοήτευση.

Συνυπολογίζοντας τον χαμηλό βαθμό οργάνωσης στην πλειοψηφία του κλάδου αλλά και τη δυνατότητα υψηλότερου μισθού που υπήρχε προσωρινά λόγω της φάσης «ανάπτυξης» του κλάδου μέσω κινητικότητας, που συσκοτίζει τον μηχανισμό της εκμετάλλευσης και προβάλλει τον ατομικό δρόμο σαν μονόδρομο και το καπιταλιστικό σύστημα σαν αμετάβλητο. Επιπλέον το κεφάλαιο ενσωματώνει με πλήθος μηχανισμών από πάρτυ, εκπαιδεύσεις και δραστηριότητες σε όλο το φάσμα της ζωής του εργαζόμενου ώστε να περάσει το αφήγημα ότι είμαστε μια οικογένεια, τα συμφέροντά μας είναι κοινά. Η αντιπαράθεση που διεξάγουμε σε αυτή την υλική βάση και φωτίζει τη συλλογική διεκδίκηση, εκπαιδεύει αντίστοιχα τους εργαζόμενους.

Στους μεγάλους ομίλους, η διεισδυτική μας ικανότητα οφείλει να αγκαλιάζει ένα ευρύ φάσμα εργαζομένων σε σχέση με τη θέση του στην παραγωγή, το επίπεδο ειδίκευσης, την ηλικία, τη δράση της εργοδοσίας και των πολυπλόκαμων άλλων δυνάμεων. Σε σχέση με την Τεχνητή Νοημοσύνη συνυπάρχει η τεχνοφοβία και η τεχνολαγνεία. Φόβος για απώλεια θέσεων εργασίας στα κομμάτια χαμηλότερης ειδίκευσης ενώ ταυτόχρονα εντατικοποιείται η εργασία τους. Από την άλλη, αποθέωση εργαλείων και προτερημάτων από τη χρήση και τάχα απελευθέρωσης χρόνου στους εργαζόμενους. Χρόνος που βέβαια το κεφάλαιο απαιτεί ως δικό του.

Η παρέμβαση δε των εργοδοσιών σχετικά με την αξιοποίηση όλων των νέων τεχνολογιών, γίνεται με όρους φρενίτιδας. Ενα ακόμα στιγμιότυπο που αποκαλύπτει την κυρίαρχη αντίληψη ενσωμάτωσης «όσο πάει καλά η εταιρεία, υπάρχουν δουλειές, ο εργαζόμενος βγαίνει κερδισμένος - ή έστω λιγότερο χαμένος». Ενώ ταυτόχρονα και αντιφατικά επιδρούν αστικές θεωρίες για δυσπιστία στην ΤΝ, για φούσκα της ΤΝ που επίσης συσκοτίζουν το θέμα, δυσχεραίνουν την παρέμβασή μας.

Για εμάς, όπως ορθά διαπνέει και τις θέσεις της ΚΕ, τόσο η δαιμονοποίηση της τεχνολογίας όσο και η προσμονή βελτίωσης της ζωής, που θα προκύψει όσο προοδεύει η τεχνολογία, αποτελούν τις δύο όψεις της ίδιας λάθος αστικής θεωρητικής προσέγγισης. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ποια τάξη και για ποια συμφέροντα καθορίζει τον προσανατολισμό, την ανάπτυξη και την αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας, ο άνθρωπος άλλωστε είναι ο αποφασιστικός παράγοντας.

Κομβικό το πώς στο σύνολο της παρέμβασης της εργοδοσίας, του αστικού κράτους διαμορφώνουμε, εκπαιδεύουμε, μαζικοποιούμε μια κρίσιμη μάζα τέτοια που βάσει σχεδίου αντιπαρατίθεται, συγκρούεται, νικά, τελικά κάνει βήματα στη συγκέντρωση και προετοιμασία δυνάμεων για τις επαναστατικές συνθήκες. Η ύπαρξη και στάση των κομμουνιστών μέσα στους χώρους είναι καθοριστική. Πώς απαντάμε στον διευθυντή, όχι απλά δείχνοντας ανυπακοή αλλά βάζοντας τη δική μας λογική. Πώς αντιστεκόμαστε στην πράξη την εντατικοποίηση, την αυθαιρεσία, την τρομοκρατία ενώ αποκαλύπτουμε τα αίτιά τους. Πώς, με το παράδειγμά μας, ανοίγουμε δρόμους, εμπνέουμε, δημιουργούμε προϋποθέσεις για να στηθούν πόλοι αντίστασης σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Πώς καλλιεργούμε ετοιμότητα και επαγρύπνηση.

Με την απαιτούμενη επεξεργασία ώστε η πρότασή μας να γίνεται πιο ξεκάθαρη. Ετσι, το κατάλληλα επεξεργασμένο πλαίσιο πάλης στον χώρο, βοηθά στη συσπείρωση δυνάμεων, τελικά στο να αποκαλύπτονται οι δύο δρόμοι ανάπτυξης, και ενισχύει την αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, σε σύγκρουση με την εργοδοσία, εξηγεί το περιεχόμενο των αναγκών μας, το γιατί δεν καλύπτονται από τον καπιταλισμό, γιατί η ικανοποίησή τους απαιτεί ριζικά διαφορετικό δρόμο. Ο εργαζόμενος που έχουμε συζητήσει μαζί του για το χαρακτήρα του αστικού κράτους, που έχει πειστεί για τη θέση μας για τη μη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις θωρακίζεται απέναντι σε αυτές τις λογικές.

Συνεπώς η προσωπική στάση, το μαζικό κάλεσμα του σωματείου για το εκάστοτε επιλεγμένο ζήτημα, η αποκάλυψη των μηχανισμών της εργοδοσίας είναι απαραίτητος όρος. Για να εξασφαλιστεί με καλύτερους όρους η διαφώτιση όλων των εργαζομένων με βάση την επιστημονική κομμουνιστική προσέγγιση και η αναγκαιότητα του δρόμου της ανατροπής χρειάζεται η συλλογική συζήτηση και θωράκιση πάνω στις επεξεργασίες μας και ο γόνιμος προβληματισμός, ο «Ριζοσπάστης», η ΚΟΜΕΠ, η κομματική εκδήλωση που στοχευμένα θα φωτίσουν αυτές τις πλευρές.

Για τη συγκρότηση μιας μαχητικής πρωτοπορίας, πεισμένης για την ανάγκη ανατροπής του συστήματος, που να εμπνέεται από τη σοσιαλιστική προοπτική, απαιτείται οργανωμένο σχέδιο παρέμβασης που «πατάει» στην αντικειμενική κατάσταση και παράλληλα υπηρετεί τη στρατηγική μας, αγκαλιάζοντας όλες τις πλευρές της ζωής του εργαζόμενου ακριβώς όπως και ο αντίπαλος.