Συμφωνώ με τις θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριό του.

Δικαίως «πιάνει» αρκετές σελίδες στις θέσεις το ζήτημα κατά πόσο και σε ποιον βαθμό αξιοποιείται ή όχι το Πρόγραμμα του Κόμματος, η στρατηγική μας, στον καθημερινό σχεδιασμό των οργανώσεων. Δηλαδή κατά πόσο προσανατολιζόμαστε στη δράση μας με αυτό και η δράση μας το υπηρετεί, διεισδύουμε με αυτό στις μάζες, στον λαό, ανοίγουμε δρόμους και φωτίζουμε την πρόταση διεξόδου που προτείνουμε.

Αυξάνονται οι απαιτήσεις και πρέπει πραγματικά η δουλειά με το Πρόγραμμα να αποτελεί κριτήριο, ειδικά όταν σε Τ.Ο. και ΚΟΒ υπάρχουν αρκετά νέα κομματικά μέλη, που όπως είναι φυσιολογικό δεν διαθέτουν ακόμα μια πιο ολοκληρωμένη πείρα από μάχες, από τις απαιτήσεις της διαπάλης με τον αντίπαλο και σύγκρουσης με την εργοδοσία. Η καθημερινή δουλειά με τη στρατηγική μας φυσικά αφορά το σύνολο των ΚΟΒ και των κομματικών μελών, αφού από μόνη της η κομματική ηλικία κάποιου δεν σημαίνει και αυτόματα κατανόηση και αφομοίωση των επεξεργασιών μας.

Οι Θέσεις αναφέρουν ότι όλη η δράση και λειτουργία μας πρέπει να αντιστοιχηθεί στο Πρόγραμμα και η δουλειά με αυτό να μην είναι τυπική. Το πού βρισκόμαστε και η απόσταση που μας χωρίζει από τον στόχο αποτυπώνονται όλο το προηγούμενο διάστημα στη δράση μας. Από τη μία με το ξέσπασμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία και αυτοτελώς ως Κόμμα και μέσα στο κίνημα, στα σωματεία που δρούμε, θέσαμε σωστά, κόντρα στις άλλες δυνάμεις που μιλούσαν για «δυτικό ιμπεριαλισμό» αφήνοντας χώρο πρακτικά να πρέπει να διαλέξουμε στρατόπεδο, όλη μας τη στρατηγική με βάση το Πρόγραμμά μας, δηλαδή τι πόλεμος είναι αυτός, ποιοι συγκρούονται, τι κατεύθυνση πρέπει να έχει το κίνημα, ποια αιτήματα είναι εκείνα που πρέπει να υιοθετήσουμε, ποια η διέξοδος. Από την άλλη όταν έρχεται η ώρα να παρέμβουμε σε μεγάλους χώρους δουλειάς που έχουμε δυνάμεις και τους ιεραρχούμε, η λειψή δουλειά και επεξεργασία δεν μας αφήνει να πάμε ένα βήμα παραπέρα τη συζήτηση, με βάση τη στρατηγική μας, πώς θα είναι οι χώροι που εμείς δουλεύουμε και ματώνουμε πραγματικά σε μια άλλη κοινωνία, με άλλη οργάνωση της οικονομίας, ποιους θα εξυπηρετούν κ.λπ. Φωτίζονται έτσι κενά και αδυναμίες που υπάρχουν σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, που μπαίνουν πολλές φορές εμπόδιο στη διεύρυνση επαφών, στην απόκρουση της πίεσης που αντικειμενικά θα δέχονται οι δυνάμεις μας, πολλές φορές δεν «σπάει» μια ειδησεογραφικού χαρακτήρα συζήτηση που δεν μας εξυπηρετεί.

Αναφέρεται επίσης στις θέσεις ότι οι στόχοι της οργανωτικής ισχυροποίησης παραμένουν αποσπασμένοι σε έναν βαθμό από την προσπάθεια ιδεολογικής και πολιτικής ισχυροποίησης. Αυτό σε μια κλαδική Τ.Ο. και λόγω της κοινωνικοταξικής σύνθεσης, των ωραρίων και όρων ζωής και δουλειάς γενικότερα πρέπει να το εκτιμήσουμε, τι μέτρα παίρνουμε δηλαδή για διάβασμα στην ΚΟΒ, αν τα στελέχη ιεραρχούν τέτοια ζητήματα ή αν «χάνεται στα πολλά» η μελέτη, η αξιοποίηση του «Ρ» κ.λπ. Αν δεν μετρηθούν βήματα σε αυτά τα θέματα θα πιέζει παραπάνω τις δυνάμεις μας, τους οπαδούς και φίλους ο σωστά εκτιμώμενος αρνητικός συσχετισμός, θα καλλιεργείται απογοήτευση, αργά θα προχωράει σχεδιασμός, θα μένουν στάσιμα τα πράγματα, θα κλεινόμαστε στον μικρόκοσμο της επιχείρησης, δεν θα βλέπουμε και δεν θα δρούμε με όρους της «μεγάλης εικόνας» των εξελίξεων.

Τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα να επηρεάζεται η λειτουργία σε όργανα και ΚΟΒ. Ενώ οι ΤΕ μετράνε βήματα, στις ΚΟΒ ατονεί αρκετές φορές η ποιοτική συζήτηση, με δυσκολία έρχεται εικόνα ή και καθόλου, για το αποτύπωμα των εξελίξεων στον χώρο ευθύνης, από τη συζήτηση με βάση την πρόταση του Κόμματος, μεταφέρεται μια στεγνή περιγραφή πολλές φορές που αποτυπώνει βέβαια και τις ελλείψεις στη δράση μας, τι ανοίξαμε στον χώρο κ.λπ. Πάει σε δεύτερη μοίρα η δουλειά με τη στρατηγική, η πολιτική τροφοδότηση, αναλωνόμαστε σε fast track διαδικασίες. Πολλές φορές αυτό οφείλεται και σε έναν σχεδιασμό που δεν είναι ολοκληρωμένος ή που δεν «κοιτάει» μακροπρόθεσμα, ώστε να απαιτείται και η ανάλογη ιδεολογική - πολιτική τροφοδότηση.

Τέλος, εκείνο που θα ήθελα να επισημάνω, επειδή το βρήκαμε απέναντί μας το προηγούμενο διάστημα μέσα σε μια σειρά μάχες, είναι πώς δρούμε και δίνουμε συνέχεια έχοντας ως παρακαταθήκη ό,τι μάχη δώσαμε νικηφόρα, όπου βελτιώσαμε τους δείκτες της πολιτικής επιρροής μας. Να δρούμε δηλαδή όχι αμυντικά, αλλά να προβάλλεται επιθετικά μέσα από τη στάση και τη δράση μας, πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα αν δεν δρούσαμε στο κίνημα, στα σωματεία, ακόμα και εκεί που μπορεί να μη φαίνονται άμεσα αποτελέσματα, πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κατακτήσεις κάπου. Πόσοι νόμοι έχουν μείνει στα χαρτιά, επειδή βρήκαν απέναντι το εργατικό - λαϊκό κίνημα όπως κάναμε με τον νόμο για την απαγόρευση των συγκεντρώσεων, τα εμπόδια στην απεργία κ.ά.

Μελετώντας τις Θέσεις του 22ου Συνεδρίου μας, καταλαβαίνει κανείς τον μακρύ και κοπιαστικό δρόμο που έχουμε κάνει για να κατακτήσουμε το σημερινό επίπεδο στις θεωρητικές μας επεξεργασίες. Εξοπλισμένοι και με την Απόφαση μετά το πέρας του Συνεδρίου συνδυάζουμε την επαναστατική μας θεωρία με την πράξη και με χαρά, αισιοδοξία και πίστη στις αρχές μας εκπληρώνουμε την αποστολή του Κόμματός μας για ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό!