Αυτό πλέον το παραδέχονται και οι πιο σκληροί πολέμιοι των αγροτικών αγώνων, αφού ακόμα και τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι το αγροτικό εισόδημα έχει συρρικνωθεί και δεν φτάνει ούτε για την κάλυψη των βασικών βιοτικών αναγκών της πλειοψηφίας του αγροτικού κόσμου. Η φτώχεια και η ανέχεια εξαπλώνονται στα χωριά που εγκαταλείπονται από τους νέους και μετατρέπονται σε θλιβερά ερημητήρια αδύναμων γερόντων.

Οι αγωνιστές της αγροτιάς δεν υποχωρούν από τις διεκδικήσεις τους, η πίστη στον αγώνα είναι πιο άσβηστη από ποτέ, η σιγουριά ότι στο τέλος αυτοί θα τα καταφέρουν είναι ακατάβλητη, όσο κι αν γνωρίζουν εκ πείρας ότι οι εκάστοτε κυβερνώντες δεν πρόκειται ποτέ να φανούν «ανοιχτοχέρηδες». Οσο κι αν το αντιλαμβάνονται πώς ό,τι πάρουν σήμερα θα είναι αποτέλεσμα του σκληρού αγώνα τους, αλλά ακόμα και με το «κατιτίς» εξασφαλίζουν μια ανάσα, μια μικρή καθυστέρηση στην πορεία που τους έχουν εξασφαλίσει οι κυβερνήσεις και η ΕΕ, αυτή του αφανισμού. Πορεία προδιαγραμμένη, που επιβεβαιώνει ότι χρειάζεται συνεχής αγώνας, με οργάνωση και προοπτική, σαν αυτόν που δίνουν τόσες μέρες.

Εδειξαν ότι έχουν αξιοπρέπεια. Δεν αποδέχονται να ζουν σαν είλωτες αυτοί που δουλεύουν σαν τα σκυλιά. Να μην μπορούν να θρέψουν την οικογένειά τους αυτοί που παράγουν το φαΐ όλου του κόσμου. Να μην μπορούν να μείνουν στα χωριά τους αυτοί που απ' όταν γεννήθηκαν έμαθαν να αγαπούν και να μην αποχωρίζονται τον τόπο τους.

Ανέδειξαν αγωνιστική ψυχική δύναμη. Δεν λύγισαν μπροστά στη βία των ΜΑΤ και τις συλλήψεις των πρώτων ημερών που έστηναν τα μπλόκα. Δεν τους φόβισαν στη συνέχεια οι εισαγγελικές απειλές για μαζικές διώξεις. Δεν κιότεψαν όταν οι εχθροί τούς συκοφαντούσαν χαρακτηρίζοντάς τους «ανεπρόκοπους κι αχόρταγους», «κλέφτες κι απατεώνες» και οι «φίλοι» τούς καλούσαν να «μην φτάσουν στα άκρα».

Απέδειξαν ότι διαθέτουν την ικανότητα να πείθουν την κοινωνία για το δίκιο τους. Δεν περίμεναν τα γκάλοπ για να το διαπιστώσουν. Το βλέπουν καθημερινά στα μπλόκα όπου καταφτάνουν εκπρόσωποι εκατοντάδων μαζικών φορέων, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Στις μαζικές κινητοποιήσεις συμπαράστασης στον αγώνα τους που οργανώνουν εργατικά συνδικάτα, φοιτητικοί σύλλογοι, οργανώσεις των συνταξιούχων, των γυναικών. Η υποκίνηση από την κυβέρνηση του «κοινωνικού αυτοματισμού» σε βάρος τους απέτυχε παταγωδώς. Ο κόσμος δεν «ακούει» καθόλου τις «κραυγές διαμαρτυρίας» των κυβερνητικών φερέφωνων για το κλείσιμο των δρόμων και στηρίζει αταλάντευτα τα μπλόκα.

Δεύτερον, το άνοιγμα της συζήτησης μέσα στις τάξεις των αγωνιστών της αγροτιάς για την προοπτική του βιοπαλαιστή αγρότη, ο οποίος βρίσκεται πλέον επί ξύλου κρεμάμενος κι αγωνιά για το μέλλον του. Και όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι προοπτική δεν υπάρχει στο πλαίσιο της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της ΕΕ και της καπιταλιστικής οργάνωσης της αγροτικής παραγωγής.

Πρέπει να αναζητηθεί μακριά από τα δόκανα της ΚΑΠ της ΕΕ και του καπιταλισμού, σε έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης της αγροτικής παραγωγής, που θα εξυπηρετεί τις διατροφικές και άλλες βιοτικές ανάγκες του λαού και όχι τα κέρδη των μονοπωλίων. Που για τους βιοπαλαιστές αγρότες θα διασφαλίζει καλές συνθήκες εργασίας, σταθερό, βιώσιμο εισόδημα και γενικότερα μια καλύτερη ζωή της αγροτικής οικογένειας στο χωριό.