Κυριακή 18 Μάρτη 2001
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 8
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ
Καθολικό δικαίωμα του λαού

Είναι γεγονός ότι τα επιτελεία της άρχουσας τάξης προετοιμάζουν εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα τις λαϊκές συνειδήσεις, προκειμένου να επιβάλουν την «καρατόμηση» της κοινωνικής ασφάλισης. Η προπαγάνδα για τους κινδύνους βιωσιμότητας των ταμείων, σε συνδυασμό με την πολιτική κατεύθυνση της αντιμετώπισης του προβλήματος από την άρχουσα τάξη προϊδεάζουν πως τούτο το κρίσιμο για την εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα ζήτημα, βασικό δικαίωμα ζωής, γίνεται πεδίο εφαρμογής μεθόδων έντασης της εκμετάλλευσης. Η κοινωνική ασφάλιση είναι δικαίωμα για το σύνολο του λαού.

Εχει τεράστια σημασία η αντιμετώπιση του ζητήματος ως δικαίωμα για το «σύνολο του λαού», ως κοινωνικού δικαιώματος. Γιατί η «εξατομίκευση» των κοινωνικών δικαιωμάτων δεν προϋποθέτει καθόλου την εξασφάλισή τους για ολόκληρη την εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα. Και δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι συστατικό στοιχείο της πολιτικής που εφαρμόζεται είναι η δημιουργία συνθηκών που να «σπρώχνουν» στην ατομική ευθύνη για εξασφάλιση των κοινωνικών δικαιωμάτων. «Το κράτος δημιουργεί "τις ευκαιρίες", ή τις "ίσες ευκαιρίες για όλους", αν οι πολίτες είναι υπεύθυνοι και ικανοί, μπορούν να τις αξιοποιούν». Αυτό το σλόγκαν επαναλαμβάνεται συνεχώς από τους πολιτικούς εκφραστές της άρχουσας τάξης και ιδιαίτερα την κυβέρνηση.

Είναι επομένως θεμελιακό ζήτημα το γεγονός ότι η ασφάλιση είναι και πρέπει να είναι κοινωνική, καθολικό δικαίωμα για ολόκληρο το λαό. Και πρέπει να είναι εξασφαλισμένο δικαίωμα ολόκληρης της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, είτε έχουν δουλιά, είτε είναι άνεργοι, είτε δουλεύουν με μερική απασχόληση, εποχιακά ή φασόν, είτε δεν μπορούν να δουλέψουν λόγω αναπηρίας, είτε είναι μετανάστες κλπ. Η υγεία είναι βασικό κοινωνικό δικαίωμα για όλους τους απλούς ανθρώπους του μόχθου, το ίδιο και η παροχή προνοιακών υπηρεσιών. Επίσης δεν μπορεί να εξασφαλίζονται τα γηρατειά μόνο σ' όσους «είχαν την τύχη» να εργάζονται σ' ολόκληρη τη ζωή τους. Γιατί κανένας εργάτης δε γεννιέται άνεργος. Καταδικάζεται στην ανεργία από τους καπιταλιστές, που κυνηγώντας τη μεγιστοποίηση των κερδών τους επενδύουν σε μέσα παραγωγής που χρειάζονται ολοένα και λιγότερους εργάτες.

Αλλά πρέπει επίσης να 'ναι καθαρό πως οι καπιταλιστές απαιτούν ως κοινωνική τάξη την πολιτική που θα τους αυξάνει τα κέρδη, που θα μεγαλώνει τις διαστάσεις των κεφαλαίων τους και βεβαίως του συνολικού κεφαλαίου, ανεξάρτητα από τους ξεχωριστούς ιδιοκτήτες του. Και αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά πως η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, ως κοινωνικής τάξης στο σύνολό της, μεγαλώνει τα κέρδη και το κεφάλαιο.

Χωρίς την εργατική τάξη και τη δουλιά της, κεφάλαιο δεν μπορεί να υπάρξει. Μα και η εργατική τάξη, ως κοινωνική τάξη, πρέπει συνολικά να ενδιαφέρεται για την ίδια, τις οικογένειές της, για τους απόμαχους της δουλιάς, για τους μετανάστες, σε ό,τι αφορά τα δικαιώματά της. Και η κοινωνική ασφάλιση δεν μπορεί να μη θεωρείται αναφαίρετο δικαίωμα για όλη την τάξη. Το ίδιο ισχύει και για τα μικροαστικά στρώματα, που το μεγάλο κεφάλαιο τα «σπρώχνει» βίαια στην προλεταριοποίηση και την ανεργία.

Η βασική λογική της πολιτικής που επιχειρείται να επιβληθεί, στο όνομα της βιωσιμότητας των ταμείων, είναι η ανταποδοτικότητα. Αυτή η λογική με απλά ελληνικά σημαίνει ότι για να υπάρχει κοινωνική ασφάλιση, πρέπει ο λαός να πληρώνει. Και θα παρέχονται κοινωνικοασφαλιστικές υπηρεσίες ανάλογα με την πληρωμή.

Είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή εκχυδαϊσμού της υποταγής των κοινωνικών δικαιωμάτων στην εμπορευματική παραγωγή. Ολα είναι εμπόρευμα. Ολα είναι σχέση «δούναι - λαβείν». Αλλά πίσω από την επιφάνεια αυτής της σχέσης κρύβεται η εκμετάλλευση. Γιατί ο πλούτος παράγεται με τη δουλιά. Επομένως, ο πλούτος παράγεται από το λαό, αλλά τον καρπώνονται οι μεγαλοεπιχειρηματίες. Αυτό σημαίνει ότι ο εργάτης πληρώνεται ίσα για να ζει και να μπορεί να δουλεύει, ενώ από τη δουλιά του βγαίνει πλεόνασμα που το παίρνει ο καπιταλιστής.

Με τις διαβόητες αναδιαρθρώσεις πάνε να μειώσουν κι άλλο όλα όσα χρειάζεται για να ζει και να μπορεί να δουλεύει η εργατική τάξη, στο σύνολό της. Και χρειάζεται όχι μόνο τροφή και ένδυση, αλλά πρώτ' απ' όλα υγεία, εξασφάλιση της τρίτης ηλικίας, προνοιακές υπηρεσίες για όσους τις χρειάζονται, μόρφωση, ψυχαγωγία κλπ.. Ολα αυτά είναι αναγκαία, για να μπορεί να δουλεύει, αφού απ' αυτό ζει.

Επομένως, μαζί με το μισθό σε χρήμα, είχε εξασφαλίσει με αγώνες τη δημόσια δωρεάν υγεία, την ασφάλιση, τις προνοιακές παροχές. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά της, γιατί μαζί με το μισθό σε χρήμα, μ' όλες αυτές τις κατακτήσεις, μπορούσε να αναπληρώνει την καταναλωμένη, μέσω της εργασίας για τον καπιταλιστή, εργατική της δύναμη, ώστε να μπορεί να συνεχίζει να δουλεύει και να ζει. Αυτές οι δημόσιες δωρεάν παροχές είναι μέρος της αναπλήρωσης της εργατικής δύναμης. Η εργατική τάξη τις έχει ήδη πληρώσει με τη δουλιά της, το μεγάλο μέρος της οποίας βεβαίως ως απλήρωτο το κλέβουν οι καπιταλιστές. Οι διαβόητες αναδιαρθρώσεις στην κοινωνική ασφάλιση, τον τομέα υγείας και πρόνοιας, ανοίγουν το δρόμο της κατάργησης του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα τους ή τη μείωσή του. Ετσι μεγαλώνει το κομμάτι της κλεμμένης δουλιάς. Με την ανταποδοτικότητα, η εργατική τάξη σημαίνει ότι θα πληρώνει επιπλέον για παροχές που έχει ήδη πληρώσει. Και η κοινωνική ασφάλιση εντάσσεται σ' αυτή τη λογική. Πολύ δε περισσότερο που και αυτή παραδίδεται στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Είναι λοιπόν δικαίωμα όλου του λαού η «δημόσια, καθολική, υποχρεωτική Κοινωνική Ασφάλιση, η οικοδόμηση ενιαίου συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης, που περιλαμβάνει τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, τις υπηρεσίες πρόληψης και αποκατάστασης της υγείας, τις παροχές και υπηρεσίες Κοινωνικής Πρόνοιας». Αυτή είναι η πρόταση του ΚΚΕ. Βεβαίως, η εφαρμογή της προϋποθέτει άλλη πολιτική, λαϊκή εξουσία, λαϊκή οικονομία. Αμεσα, είναι αναγκαία η συγκρότηση μετώπου πάλης της εργατικής τάξης, της μικρής και μεσαίας αγροτιάς, των μικρομεσαίων στρωμάτων της πόλης που συμπιέζονται από τα μονοπώλια, το μεγάλο κεφάλαιο, σ' αυτή την προοπτική.

Βεβαίως, πρωταρχικό ζήτημα, η ταξική ενότητα της εργατικής τάξης για υπεράσπιση και διεύρυνση της κοινωνικής ασφάλισης. Τα ταμεία μπορούν να είναι βιώσιμα. Ως προς τη χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης, η λογική ότι τα ασφαλιστικά ταμεία στηρίχτηκαν στην τριμερή χρηματοδότηση είναι λαθεμένη. Η χρηματοδότηση από το κράτος και οι εργοδοτικές εισφορές προέρχονται από την απλήρωτη δουλιά της εργατικής τάξης. Επίσης, το σύστημα της τριμερούς χρηματοδότησης δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Το κράτος δεν πλήρωσε ποτέ. Αλλά και η εργοδοσία πληρώνει λιγότερα. Οι μόνοι που προπληρώνουν για την ασφάλιση είναι οι εργάτες, άμεσα στον εργοδότη που είναι υποχρεωμένος να αποδίδει στα ταμεία και τις εργατικές και τις εργοδοτικές εισφορές. Αλλά και αυτά μέσω της εισφοροδιαφυγής δεν αποδίδονται. Δε χρειάζεται λοιπόν να «επιβληθεί καμία πρόσθετη επιβάρυνση στους ασφαλισμένους, να ικανοποιηθεί το δίκαιο αίτημα της μείωσης του ποσοστού της συμμετοχής των εργαζομένων στην προοπτική της απαλλαγής τους από τις ασφαλιστικές εισφορές. Το κόστος χρηματοδότησης της υγείας και της πρόνοιας να το αναλάβει άμεσα το κράτος, με τη συμμετοχή της εργοδοσίας, ιδιαίτερα του μεγάλου κεφαλαίου».


Λ.


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org