Ακόμα και από τα pass της κοροϊδίας της κυβέρνησης - με τα οποία ουσιαστικά επιδοτείται η ακρίβεια - «κόβονται» αυτοί που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη, όπως αποτυπώνεται σε σχετικές καταγγελίες.

Χαρακτηριστικό είναι ότι άνθρωποι με αναπηρία που κινούνται αποκλειστικά με χαρακτηρισμένο αναπηρικό όχημα και λαμβάνουν το επίδομα από τον ΟΠΕΚΑ αποκλείστηκαν από την επιδότηση καυσίμων (fuel pass), λόγω «υπέρβασης των εισοδηματικών κριτηρίων».

Ο λόγος; Επειδή στο υπολογιζόμενο εισόδημα συμπεριλήφθηκε το δηλωθέν φορολογητέο εισόδημα (πραγματικό και τεκμαρτό) αλλά και το επίδομα του ΟΠΕΚΑ (!), το οποίο υποτίθεται ότι είναι απαλλασσόμενο από φόρο και εισφορά, αφού δίνεται για να καλυφθούν πρόσθετες ανάγκες που προκύπτουν από την αναπηρία.

Επομένως, παρά τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις ότι τα αναπηρικά επιδόματα δεν φορολογούνται και εξαιρούνται από το συνολικό δηλωθέν εισόδημα, η πράξη δείχνει το ακριβώς αντίθετο.

Η πρόκληση μάλιστα απογειώνεται από το ότι το γεγονός αυτό έρχεται στην επιφάνεια λίγες μέρες μετά τις κυβερνητικές ανακοινώσεις για δήθεν μέτρα στήριξης της αναπηρίας, ενώ τόσο η σημερινή κυβέρνηση όσο και οι προηγούμενες λογαριάζουν ως «κόστος» την ολόπλευρη προστασία των ανθρώπων με αναπηρία. Η λογική των λεγόμενων «δημοσιονομικών περιορισμών» έφτασε να ενεργοποιήσει «κόφτες» σε κοινωνικές παροχές.

Τα παραπάνω αναδεικνύει το ΚΚΕ με σχετική Ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή προς τον υπουργό Οικονομικών, τονίζοντας: «Επιβεβαιώνουν ότι τα μέτρα - κοροϊδία της κυβέρνησης δεν έχουν στόχο να ανακουφίσουν τα λαϊκά νοικοκυριά και τις ευάλωτες κατηγορίες, όπως οι άνθρωποι με αναπηρία, από τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου, αλλά να στηρίξουν την ήδη τεράστια κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων. Την ίδια ώρα συνεχίζεται η φοροληστεία του λαού, αφού οι ανατιμήσεις εκτοξεύουν τα κρατικά έσοδα, εξαιτίας των έμμεσων φόρων στην Ενέργεια και στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης».

Το ΚΚΕ μεταφέρει την απαίτηση να γίνουν άμεσα δεκτές οι αιτήσεις για επιδότηση καυσίμων σε ανθρώπους με αναπηρία, ανεξάρτητα από εισοδηματικά κριτήρια και ποσοστό αναπηρίας από τα ΚΕΠΑ, χωρίς να αξιοποιούνται τα εισοδήματα από αναπηρικά επιδόματα ως «κόφτες» άλλων κοινωνικών παροχών, μιας και προορίζονται για την κάλυψη συγκεκριμένων πρόσθετων αναγκών που προκύπτουν από την αναπηρία. Επίσης, να καταργηθούν οι δυσβάσταχτοι φόροι στα καύσιμα και στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης και να επιβληθεί πλαφόν στην τιμή πώλησης από τα διυλιστήρια.

Στο μεταξύ, διαμαρτυρία στη Βουλή πραγματοποίησαν χθες παραπληγικοί και βαριά κινητικά ανάπηροι, με την «Ενωτική Συνδικαλιστική Κίνηση» στον Πανελλήνιο Σύλλογο Παραπληγικών (ΕΣΚ - ΠΑΣΠΑ) να προτάσσει διεκδικήσεις για «μέτρα προστασίας από την ακρίβεια» και ενάντια στην εμπορευματοποίηση της Υγείας, της Πρόνοιας, της Αποκατάστασης.

Τα στοιχεία που μεταφέρει η ΕΣΚ είναι αποκαλυπτικά της κατάστασης που αντιμετωπίζουν οι βαριά κινητικοί ανάπηροι.

Είναι χαρακτηριστικό ότι με την ακρίβεια να λεηλατεί το εισόδημά τους, το εξωιδρυματικό επίδομα - παρά την προεκλογική αύξηση του 8% το 2023 - με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς έχει χάσει πάνω από το 20% της αγοραστικής αξίας του 2010. Στους δε μισθούς και στις συντάξεις η πραγματική μείωση φτάνει το 30%. Πάνω από 500.000 ανάπηροι, ήτοι το 50%, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. «Γι' αυτό έχουμε τις πρωτιές στις εξώσεις, στους πλειστηριασμούς, στις διακοπές ρεύματος, στα χρεοκοπημένα νοικοκυριά», σημειώνει η ΕΣΚ, αναδεικνύοντας επιπλέον ότι η Αποκατάσταση έχει αφεθεί στα χέρια των ιδιωτών, που θησαυρίζουν, ενώ η κυβέρνηση έχει επιβάλει και συμμετοχή 15% στις θεραπείες αποκατάστασης.

Οσο για τον «προσωπικό βοηθό» και το «πρόγραμμα προσβασιμότητας», απευθύνονται σε λίγους και για λίγο, παρά τα σόου ευαισθησίας και συμπάθειας που στήνει κατά καιρούς η κυβέρνηση.

Η ΕΣΚ καταγγέλλει τις ευθύνες των αστικών κομμάτων, αλλά και των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών σε ΕΣΑμεΑ και ΕΟΚΑ, όπως και της πλειοψηφίας στο ΔΣ του ΠΑΣΠΑ, που χρόνια τώρα στηρίζουν αυτήν την πολιτική, συγκαλύπτουν το τι έρχεται και κάνουν κινήσεις εκτόνωσης. «Ως εδώ. Τέρμα στην απογοήτευση και στις αυταπάτες. Κανένας μόνος του. Σωτήρες δεν υπάρχουν. Η ελπίδα είναι μόνο στον δρόμο της οργάνωσης του αγώνα με αιτήματα που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες μας, στην 3η δεκαετία του 21ου αιώνα», προσθέτει.