Αν κανείς παρακολουθήσει την παρουσίαση των γεγονότων που κατακλύζουν τις εξελίξεις γύρω από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο μετά τις εγκληματικές επιθέσεις των ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν, θα εντοπίσει σίγουρα ένα «μοτίβο» που στον πυρήνα του έχει ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν στρατηγική στη Μέση Ανατολή, πως «η λογική επιβάλλει μία συμφωνία με το Ιράν» και το ερώτημα που θέτουν είναι αν θα επιτραπεί κάτι τέτοιο από τις «φαντασιώσεις του Τραμπ». Υπάρχουν δεκάδες σχετικοί τίτλοι ειδήσεων σε εφημερίδες, τηλεοπτικές εκπομπές στην τηλεόραση και το διαδίκτυο.

Είναι δεδομένο πως ένα σχετικό «περιεχόμενο» παράγεται και στη βάση των σφοδρών ενδοαστικών αντιπαραθέσεων στις ΗΠΑ, αλλά και σε χώρες της Ευρώπης που βλέπουν με «αμηχανία» να βαθαίνει το ρήγμα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο.

Σε κάθε περίπτωση, η επιμονή να δημιουργούν την αίσθηση μίας γενικά και αόριστα «χαώδους κατάστασης» στοχεύει ώστε ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις να αντιμετωπίζουν παθητικά τις εξελίξεις, να πιστεύουν πως είναι ανήμποροι να επιδράσουν. Κυρίως όμως επιχειρούν να δημιουργούν ενεργή στράτευση σε «εθνικούς στόχους» - όπως βαφτίζουν τις επιδιώξεις των δυναμικών τμημάτων των αστών - που διαλαλούν ότι αποκτούν προτεραιότητα σε μια «ρευστή πραγματικότητα».

Παρακάτω καταγράφουμε ορισμένα στοιχεία των πρόσφατων εξελίξεων, που επιβεβαιώνουν ακριβώς αυτή τη δίνη του ιμπεριαλιστικού πολέμου που δημιουργεί τις συνθήκες για μία σφοδρότερη σύγκρουση μεταξύ των ιμπεριαλιστών.

Στις 13 Απρίλη, στο υπουργείο Πολέμου στην Ουάσιγκτον, ΗΠΑ και Ινδονησία υπέγραψαν ακόμα μία στρατηγική συμφωνία που επικεντρώνεται σε στρατιωτικά ζητήματα. «Η επίσκεψή σας καταδεικνύει τη σημασία που αποδίδει το υπουργείο Πολέμου στην αναπτυσσόμενη σχέση μας για την ασφάλεια», δήλωσε ο Χέγκσεθ, επισημαίνοντας ότι οι δύο χώρες ολοκληρώνουν περισσότερες από 170 στρατιωτικές ασκήσεις μαζί κάθε χρόνο.

Σύμφωνα με όσα δημοσιεύτηκαν, η νέα συνεργασία περιλαμβάνει έργα «κοινής ανάπτυξης εξελιγμένων ασύμμετρων δυνατοτήτων, της πρωτοποριακής ανάπτυξης τεχνολογιών άμυνας επόμενης γενιάς στους τομείς της ναυτιλίας, των υποθαλάσσιων και των αυτόνομων συστημάτων, και της συνεργασίας για την υποστήριξη συντήρησης, επισκευής και γενικής επισκευής για τη βελτίωση της επιχειρησιακής ετοιμότητας». Σε αρκετά μέσα γράφτηκε πως η συμφωνία περιλαμβάνει τη δυνατότητα οι ΗΠΑ να χρησιμοποιούν για στρατιωτικούς σκοπούς τον εναέριο χώρο της Ινδονησίας.

Η Ινδονησία είναι ένα από τα κράτη που περικλείουν τον πορθμό της Μαλάκκα. Ενα στενό πέρασμα από το οποίο διαμετακομίζεται το 40% του παγκόσμιου εμπορίου, το 30% των ροών πετρελαίου και το 80% των εισαγωγών πετρελαίου που κάνει η Κίνα.

Λίγες μέρες μετά τη συμφωνία στην Ουάσιγκτον, ο υπουργός Οικονομικών της Ινδονησίας, αστειευόμενος αλλά ταυτόχρονα αφήνοντας έναν σαφή υπαινιγμό για τη «νέα πραγματικότητα» στα Στενά του Ορμούζ, δήλωσε πως «βρισκόμαστε σε μια στρατηγική παγκόσμια εμπορική και ενεργειακή διαδρομή, κι όμως τα πλοία διέρχονται από το Στενό της Μαλάκκα χωρίς να επιβαρύνονται. Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι σωστό ή λάθος».

Πέρα από αυτούς που χαρακτηρίζουν τη διακυβέρνηση των ΗΠΑ «παρανοϊκή», υπάρχουν και αυτοί που - επίσης για τα δικά τους συμφέροντα - έχουν ισχυριστεί πως τα αίσχη των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα ήταν ένα «τεστ», οι εγκληματικές επιθέσεις στο Ιράν «το σημείο κλιμάκωσης» και οι ακόλουθες επεμβάσεις στο καθεστώς στον πορθμό της Μαλάκκα θα είναι το «σημείο πνιγμού» στην Κίνα, με την έννοια ότι θα αποκοπεί δραματικά από τον ενεργειακό της ανεφοδιασμό.

Το γεγονός ότι ο εν λόγω πορθμός είναι καθοριστικός για την Κίνα το έχει αναγνωρίσει και η ίδια εδώ και 30 περίπου χρόνια. Είναι το περιβόητο «δίλημμα της Μαλάκκα», που αφορά το πώς η οικονομική γιγάντωση της Κίνας προχώρησε ταυτόχρονα με γιγάντωση ενεργειακών εισαγωγών που όμως δεν ελέγχει τα περάσματά τους.

Οι ΗΠΑ υπό τη διακυβέρνηση του Τραμπ - με βάση και τις σχετικές δηλώσεις του γνώριμου στην Ελλάδα υπουργού Εσωτερικών - «μπόρεσαν» να ξεκινήσουν τον πόλεμο στο Ιράν αφότου εξασφάλισαν την ενεργειακή τους αυτάρκεια.

Η Κίνα, που απειλεί την κυριαρχία των ΗΠΑ, δεν έμεινε και με ...σταυρωμένα χέρια. Εχει επενδύσει στη σύνδεση μέσω αγωγών με τη Ρωσία, στην Αρκτική διαδρομή, στον οικονομικό διάδρομο Κίνας - Πακιστάν. Σχετικά με το τελευταίο, μάλιστα, είναι ενδεικτικά τα σχέδια ύψους 60 δισ. που αφορούν τη δημιουργία ενεργειακού και εφοδιαστικού κόμβου στο Γκουαντάρ.

Φυσικά, όπως η «στρατηγική» των ΗΠΑ «σκόνταψε» για τα καλά στη σφοδρότητα των ιρανικών αντιποίνων (με τις ΗΠΑ όλο και με μεγαλύτερη ένταση να βάζουν στο κάδρο τη «βοήθεια» της Κίνας), έτσι και τα σχέδια της Κίνας για την αντιμετώπιση του προβλήματος της Μαλάκκα θα έλεγε κανείς ότι «σκοντάφτουν» από τους Βαλούχους του Πακιστάν μέχρι τις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ - Ρωσίας για μία εντονότερη οικονομική συνεργασία στην... Αρκτική.

Φυσικά δεν είναι μόνο τα παραπάνω Στενά, είναι και οι «Πύλες των Δακρύων» στην Ερυθρά. Θυμίζουμε πως ΗΠΑ, Ισραήλ μαζί με Σαουδική Αραβία και ΗΑΕ σφάζουν για πολλά χρόνια τον λαό της Υεμένης. Οι Χούθι έχουν δηλώσει πως αν κλιμακωθεί επιπλέον η πολεμική αντιπαράθεση στο Ιράν, θα κλείσουν και αυτοί με τη σειρά τους την πύλη της Ερυθράς Θάλασσας, που μέσω της αιγυπτιακής Διώρυγας του Σουέζ οδηγεί στη Μεσόγειο.

Την ίδια στιγμή, το κράτος - τρομοκράτης Ισραήλ έγινε η μοναδική χώρα που αναγνώρισε τη Σομαλιλάνδη - μία αποσχισμένη από τη Σομαλία περιοχή απέναντι από την Υεμένη. Σε αυτό το πλαίσιο η Σομαλία ανακοίνωσε αυτές τις μέρες πως δεν θα επιτρέπει τη διέλευση ισραηλινών πλοίων.

Τα παραπάνω δεν είναι ζητήματα που εξομοιώνονται, ούτε ως προς τη βαρύτητά τους, ούτε ως προς τον βαθμό που έχουν «μπει στη ζωή». Επιβεβαιώνουν όμως ότι σε αυτές τις συνθήκες η στρατηγική του ενός ιμπεριαλιστή κουτουλάει σαν κριάρι με τη στρατηγική του άλλου, έτσι που δημιουργούνται αντιθέσεις και αδιέξοδα που οι λαοί μπορούν να αξιοποιήσουν για να χαράξουν τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα.

Ολο αυτό το διάστημα το αίμα στα λασποχώραφα της Ουκρανίας συνεχίζει να ρέει. Τα ζόρια των ΗΠΑ στο Ιράν, η όξυνση της αντιπαράθεσης εντός του ΝΑΤΟ διαμορφώνουν το έδαφος για κλιμάκωση της σύγκρουσης και σε αυτό το μέτωπο του «ενός πολέμου», όπως λένε Ουκρανοί θέλοντας να τονίσουν τη σύνδεση με όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή.

Είναι ενδεικτικό ότι όλο και περισσότερο μπαίνει στο κάδρο η έννοια της «πυρηνικής αποτροπής» στην Ευρώπη, που θα είναι αποσυνδεδεμένη από τις ΗΠΑ και με ηγέτες τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία θα αποτελεί «εγγύηση ασφαλείας» στο καθεστώς της Ουκρανίας. Ταυτόχρονα προχωρούν με μεγάλη ταχύτητα τα σχέδια για παραγωγή - συμπαραγωγή drones με ουκρανική τεχνογνωσία (δηλαδή η πείρα που έχει διαμορφωθεί με τα ξεσκισμένα κορμιά των λαών) στην Ευρώπη. Αυτά τα εργοστάσια η Ρωσία δήλωσε πως θα αποτελούν «νόμιμο στόχο» της.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, όλο και περισσότεροι - μέχρι και οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης όταν ντύνονται αναλυτές... - λένε ότι η μεγαλύτερη απειλή για τις ΗΠΑ δεν θεωρείται πλέον η Ρωσία, αλλά η Κίνα και αυτό αντανακλάται και στη διαφορετική προσέγγιση της σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Πολωνία και άλλοι - χωρίς να κάνουν στην άκρη τις μεταξύ τους κόντρες - δηλώνουν πως η Ουκρανία πρέπει να εξοπλιστεί σαν ατσάλινος σκαντζόχοιρος, διαμορφώνουν σενάρια σύγκρουσης με τη Ρωσία και χτίζουν την πολεμική του ετοιμότητα με ορίζοντα τα αμέσως επόμενα χρόνια. Οι ΗΠΑ - στο πλαίσιο και μιας γραμμής «τραβήγματος» της Ρωσίας από την Κίνα - λένε πλέον με μεγαλύτερη ένταση «αφού δεν μας βοηθήσατε στο Ιράν, γιατί να συνεχίζουμε να κάνουμε το οτιδήποτε στην Ουκρανία».

Το χάσμα λοιπόν μεταξύ ΗΠΑ - ΕΕ, από τον εμπορικό πόλεμο και τα σχέδια της Δανίας να ανατινάξει υποδομές στη Γροιλανδία σε περίπτωση εισβολής των ΗΠΑ μέχρι τις διαπραγματεύσεις για την εδαφική συγκρότηση της Ουκρανίας, όλο και μεγαλώνει.

Αυτό το χάσμα που... χάσκει δημιουργεί μεγάλα διλήμματα και στην ελληνική αστική τάξη. Από τον ρόλο της «ενεργειακής πύλης» του αμερικανικού LNG σε μία ΕΕ που θέλει να απεξαρτηθεί από αυτό, μέχρι τις αποστολές πολεμικού υλικού στο καθεστώς Ζελένσκι, τη διεκδίκηση μεταφοράς αμερικανικών στρατευμάτων που αποχωρούν από άλλες χώρες της ΕΕ, σε μία ΕΕ που θέλει να απεξαρτηθεί από τις ΗΠΑ και στρατιωτικά. Το λες και ακροβασία...

Η δίνη της Μέσης Ανατολής έχει επιταχύνει την πολεμική κλιμάκωση και στην Ουκρανία αλλά και σε μία επόμενη σύγκρουση στην ίδια τη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με όσα γράφονται για τη σημαντική επιδείνωση στις σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας.

Πίσω από τις εξελίξεις με τις έντονες φραστικές επιθέσεις και τις απειλές κρύβονται οι «ζωτικοί χώροι» και οι «στρατηγικές επιδιώξεις» που συγκρούονται στην περιοχή για κυριαρχία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά τις επιθέσεις ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν, η Τουρκία και ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ στη Συρία (που είναι επίσης και πρέσβης των ΗΠΑ στην Αγκυρα) Τομ Μπάρακ, «διαφημίζουν» συνεχώς τη δυνατότητα της Τουρκίας να διαμορφώσει πιο «ασφαλείς» ενεργειακές διαδρομές σε σχέση με τα Στενά του Ορμούζ. Από την επέκταση του αγωγού Τουρκίας - Ιράκ μέχρι τη Βασόρα (είναι τώρα από το Κιρκούκ μέχρι το τουρκικό λιμάνι Τσεϊχάν στη Μεσόγειο) και τη σύνδεση με τις πετρελαιοπηγές της Συρίας μέχρι μία εκ νέου πρόταση για μεταφορά του αερίου του Κατάρ, τα σχέδια της τουρκικής αστικής τάξης έρχονται σε σύγκρουση με αυτά των Ισραηλινών.

Ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Ναφτάλι Μπενέτ ισχυρίστηκε πως η Τουρκία θα μπορούσε να γίνει για το Ισραήλ το «νέο Ιράν».

Τη στιγμή που η τουρκική κυβέρνηση εντάσσει στο κάδρο της σύγκρουσης τη συνεργασία Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, το Ισραήλ βλέπει πως απειλείται από τις μετά από χρόνια αποκατεστημένες σχέσεις της Τουρκίας με την Αίγυπτο, αλλά και τη Σαουδική Αραβία (είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν συζητήσεις που ακόμα δεν έχουν καρποφορήσει για δημιουργία «αραβικού ΝΑΤΟ» μεταξύ Τουρκίας - Σαουδικής Αραβίας - Πακιστάν).

Σε αυτό το σημείο να θυμίσουμε πως εκτός του Ισραήλ, η αστική τάξη της Ελλάδας έχει στρατηγική σχέση και με Αίγυπτο - Σαουδική Αραβία...

Οι «ζωτικοί χώροι» των αστικών τάξεων στην περιοχή μπλέκονται σαν κουβάρι και γίνονται ένας «γόρδιος δεσμός». Οι «σφαίρες επιρροής» ενός «πολυπολικού κόσμου» που θα εξασφαλίζει τη «σταθερότητα» και τα «εθνικά συμφέροντα» γίνονται παρανάλωμα στα εδάφη της Συρίας και στα θαλάσσια οικόπεδα της Μεσογείου, μαζί με την «αέναη ανάπτυξη και ευημερία» που θα εξασφάλιζε το «παντοδύναμο» ΝΑΤΟ, που ο Τραμπ μιλά ανοιχτά για τη διάλυσή του.

Οι λυκοφιλίες των αστών γιγαντώνουν την ανασφάλεια για τους λαούς, έρχονται και παρέρχονται δυναμώνοντας αντιθέσεις και μέσα στο εσωτερικό των χωρών.

Το ΚΚΕ με υπευθυνότητα δεν διαφωτίζει την εργατική τάξη ως «αναλυτής» των εξελίξεων. Αναδεικνύει ακριβώς πως στην εποχή μας είναι ανεπίστρεπτη η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και αυτό δεν οφείλεται σε «παρεκκλίσεις» από τη λειτουργία του συστήματος. Η μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα, η συνεχής διόγκωση των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων που δεν μπορούν να επενδυθούν με ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους δυναμώνουν τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδα των μακελάρηδων.

Σε αυτές τις συνθήκες λοιπόν το ΚΚΕ πρωτοστατεί στην προσπάθεια ο λαός να γνωρίσει τις εξελίξεις. Η γνώση να γίνεται όπλο για να δράσει με σημαία τα δικά του ταξικά συμφέροντα. Να γίνεται συνείδηση ευρύτερων τμημάτων της εργατικής τάξης και των σύμμαχων στρωμάτων ότι οι κίνδυνοι να ματώσουν στα πεδία των μαχών που θα «σχηματίσουν» τα δήθεν «εθνικά» συμφέροντα των αστών είναι πραγματικοί.

Ομως μέσα στον ιμπεριαλιστικό όλεθρο, αυτό που εμείς αναδεικνύουμε είναι πως οι μακελάρηδες κάθε άλλο από «παντοδύναμοι» είναι. Αποδυναμώνονται από τα χτυπήματα του ενός στον άλλο σε συνθήκες κατακόρυφης όξυνσης των αντιθέσεων και στο εσωτερικό των αστικών κρατών. Αποδυναμώνονται και γιατί όσο ποτέ σε αυτές τις συνθήκες χρειάζονται και την ενεργητική στράτευση του λαού που θα πολεμήσει για τους αιμάτινους στόχους του κεφαλαίου. Αρα, επίσης όσο ποτέ γίνεται τρομερό όπλο η μάχη για τη χειραφέτηση του λαού από την αστική προπαγάνδα, που θα διαμορφώνει αμείλικτα διλήμματα και μεγάλες πιέσεις για «εθνική ενότητα», που δεν υπάρχει ποτέ σε μία ταξική κοινωνία.

Οσο αμείλικτοι γίνονται οι αστοί και οι ντουντούκες τους λέγοντας πως πλέον μιλάνε τα όπλα και δεν χωράνε «αποκλίσεις» από την «εθνική γραμμή», τόσο καθαρά πρέπει να τίθενται και οι επιλογές που έχει να κάνει ο λαός μας.

«...τώρα το ζήτημα δεν μπαίνει έτσι: Να συνεχίσουμε να ζούμε ήσυχα και υποφερτά ή να ριχτούμε σε έναν τυχοδιωκτισμό... Αντίθετα, το ζήτημα μπαίνει τώρα έτσι: Να πεινάμε και να τραβάμε στο μακελειό, για τα συμφέροντα άλλων, για ξένα συμφέροντα ή να προσφέρουμε μεγάλες θυσίες για τον σοσιαλισμό, για τα συμφέροντα των 9/10 της ανθρωπότητας», Β.Ι Λένιν.