Οι δύο κόσμοι σε ...πανοραμική άποψη στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ

Και επειδή η γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού», δηλαδή της «συνεργασίας των τάξεων», που τάχα θα βγάζει ωφελημένους και την εργοδοσία και τους εργαζόμενους, αποδείχθηκε ότι δεν συναντιέται πουθενά με τις ανάγκες της εργατικής τάξης, αντίθετα τις τσακίζει, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ το 'ριξε στον πρωτόγονο αντικομμουνισμό.

Στο πλαίσιο αυτό, επιχείρησε να συκοφαντήσει με χυδαιότητες το ΠΑΜΕ, τη δύναμη που αποκαλύπτει αυτήν τη μεγάλη αλήθεια, που οργανώνει τους εργαζόμενους με κριτήριο τις ανάγκες τους και όχι την προσαρμογή τους στα όρια των αντοχών του συστήματος.

Αφού λοιπόν εδώ και χρόνια έχει στηρίξει κάθε αντιλαϊκό μέτρο της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, αφού υπονόμευσε κάθε εργατικό αγώνα που αντιπαρατέθηκε με νομοσχέδια όπως για το 13ωρο και τη «διευθέτηση», αφού υπέγραψε και την «Κοινωνική Συμφωνία» με την Κεραμέως και τους βιομηχάνους για την κατοχύρωση της «εργασιακής ειρήνης» στους χώρους δουλειάς, σε συνθήκες μάλιστα πολεμικής οικονομίας, θυμήθηκε τα «ακομμάτιστα συνδικάτα».

Γι' αυτό και όταν μίλησε για το τι συνδικάτα θέλει, εστίασε στο να μην είναι «χειραγωγούμενα», να μην είναι η εργατική τάξη «υποχείριο του Κόμματος», όπως είπε. Αυτός είναι άλλωστε ο διακαής πόθος της εργοδοσίας: Αν δεν καταφέρει να τις ενσωματώσει, να πετάξει έξω από τα συνδικάτα τις πιο πρωτοπόρες και ριζοσπαστικές δυνάμεις, τους κομμουνιστές και τους άλλους αγωνιστές, ώστε πιο εύκολα αυτά να γίνουν «υποχείρια» του κράτους και της εργοδοσίας.

Και, βέβαια, με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ να κάνουν φύλλο και φτερό τις νοθείες, να αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο αναπαράγεται αυτή η ηγεσία, που είναι άφαντη από τους εργατικούς αγώνες και που η συντριπτική πλειοψηφία της εργατικής τάξης δεν την ξέρει ούτε εξ όψεως, άρχισε να λέει περί «ιεράς εξέτασης», χαρακτηρίζοντας έτσι τη διαδικασία νομιμοποίησης συνέδρων.

Τι άλλο δεν ...ανέχεται ο ισόβιος πρόεδρος της ΓΣΕΕ και ισόβιος συνεταίρος των κυβερνήσεων; Το να μπαίνει στο στόχαστρο των συνδικάτων ο καπιταλισμός. Τόσο «αυτόνομα» θέλει τα συνδικάτα, που επιτέθηκε στη γραμμή εκείνη που αποκαλύπτει ότι ρίζα των προβλημάτων των εργαζομένων και μεγάλο εμπόδιο για την ικανοποίηση των αναγκών τους είναι το κυνήγι του κέρδους. Γι' αυτό και στην ομιλία του, μια ομιλία σχεδόν 3.000 λέξεων, δεν υπήρξε καν η λέξη «κέρδος», ενώ αναλυτική ήταν η επίθεσή του στο ΠΑΜΕ, λέγοντας πως «αυτοί λένε ότι για όλα φταίει ο καπιταλισμός».

Στο ίδιο πλαίσιο, έφτασε να καταλογίζει στο ΠΑΜΕ και στο ΚΚΕ ότι τάχα ...θέλουν «να εξαθλιώνεται η εργατική τάξη» και ότι γι' αυτό δεν θέλουν να υπογράφονται ΣΣΕ! Αυτά τα λέει όταν μόλις πριν λίγες μέρες αποδείχθηκε πού οδηγεί η «Κοινωνική Συμφωνία» που τον καθιστά «δερβέναγα» των κλαδικών ΣΣΕ, υπογράφοντας «αυξήσεις» στα όρια του κατώτατου μισθού την ίδια στιγμή που ο πληθωρισμός τις έχει ήδη καταπιεί, εξαθλιώνοντας στην πράξη τους εργαζόμενους με την υπογραφή του.

Ο καημός του βέβαια να προστατέψει τον καπιταλισμό από τα συνδικάτα απογειώθηκε στο τέλος, όταν έβαλε στο στόχαστρο και την πάλη ενάντια στην εκμετάλλευση, υπερασπιζόμενος προφανώς το «κοινωνικό δικαίωμα» του εργοδότη να εκμεταλλεύεται την εργατική δύναμη. Ετσι, ειρωνεύτηκε τον αγώνα που ανοίγει τέτοιους δρόμους, που κινητοποιεί την εργατική τάξη να παλέψει για τον πιο υψηλό στόχο, ώστε να βγει ο άνθρωπος από την «προϊστορία», κάτι που κατά τον Παναγόπουλο είναι μάταιο. Γιατί, όπως είπε, η πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο οδηγεί ...στο ακριβώς αντίθετο σύστημα, δηλαδή στην εκμετάλλευση από την ανάποδη...

Το «άλλο μισό» μιας τέτοιας γραμμής δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο από τον ωμό και πρωτόγονο αντικομμουνισμό. Εδώ ο εργατοπατέρας επιστράτευσε την κατάπτυστη θεωρία των «δύο άκρων», που έμαθε στα σαλόνια της ΕΕ, φτάνοντας να κάνει λόγο για «υποστήριξη αυταρχικών καθεστώτων», για «ολοκληρωτική αντίληψη για την κοινωνία», για «καθεστώτα που κατέρρευσαν», που ήταν «ρατσιστικά και ομοφοβικά». Γιατί όπως είπε «δεν κυνηγάγανε μόνο κάποιοι κακοί ναζί τους Εβραίους και τους έχοντες άλλον σεξουαλικό προσανατολισμό από τον συνηθισμένο. Τους κυνηγάγανε όλα αυτά τα καθεστώτα». Στο ντελίριό του και στο μπλέντερ που επιστράτευσε έφτασε να ισχυρίζεται ότι οι κομμουνιστές υποστηρίζουν τους ...μουλάδες του Ιράν, τα θεοκρατικά καθεστώτα, ακόμα και τις «αραβικές ανοίξεις»!

Και μπορεί το ντελίριο να ήταν σε εξέλιξη, όμως το μυαλό ...καθάρισε όταν ήρθε η ώρα να παρουσιάσει ως «αντίπαλο δέος» στα παραπάνω τον «δυτικό πολιτισμό», τις «ανεπτυγμένες δημοκρατίες της Ευρώπης, του Καναδά, της Αμερικής», δηλαδή τις ΗΠΑ και την ΕΕ, στο όνομα πάντα του ...σοσιαλισμού «με δημοκρατία και ελευθερία».

Από τη χυδαιότητά του δεν τη γλίτωσαν ούτε καν οι 200 ήρωες εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής. Με τη θυσία τους να επιβεβαιώνεται ότι αποτελεί ακόμα και σήμερα το όριο, την καθοριστική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους δύο κόσμους που συγκρούονται, ο εργατοπατέρας έβγαλε στην επιφάνεια το τι πραγματικά εκπροσωπεί. Αφού είπε ότι «δεν ήταν 200 κομμουνιστές. Ηταν 200 Ελληνες πατριώτες πρώτα απ' όλα», έφτασε να ισχυριστεί ότι κάποιους από αυτούς τους ...δολοφονούσε το ίδιο το Κόμμα!