Ο Δ. Ρέτσης, αφού υπογράμμισε τη σημασία να βρίσκεται στην εκδήλωση «ανάμεσα σε ανθρώπους που όλα αυτά τα χρόνια κρατούν ζωντανή τη φλόγα του αγώνα για τα δικαιώματα των εργαζομένων και του λαού», στην παρέμβασή του ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Μέσα στους χώρους δουλειάς βλέπουμε καθημερινά την πραγματική κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι.

Την ακρίβεια που εξανεμίζει το εισόδημα.

Την εντατικοποίηση της εργασίας.

Τις ελλείψεις προσωπικού και υποδομών.

Βλέπουμε δηλαδή στην πράξη τις συνέπειες μιας πολιτικής που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ανάγκες των εργαζομένων.

Και την ίδια στιγμή βλέπουμε να βαθαίνει όλο και περισσότερο η εμπλοκή της χώρας στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και στους πολεμικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Σχεδιασμούς που καμία σχέση δεν έχουν με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Ολα αυτά επιβεβαιώνουν κάτι που γίνεται όλο και πιο καθαρό σε περισσότερους εργαζόμενους:

Οτι το σύστημα που υπηρετεί τα κέρδη των λίγων δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε ειρήνη ούτε αξιοπρεπή ζωή για τους πολλούς.

Θα μου επιτρέψετε εδώ και μια προσωπική αναφορά.

Για πολλά χρόνια δραστηριοποιήθηκα σε έναν άλλο πολιτικό χώρο. Μια διαδρομή μέσα από την οποία είχα την ευκαιρία να δω από κοντά επιλογές και πολιτικές που τελικά δεν μπορούσαν να απαντήσουν στα πραγματικά προβλήματα των εργαζομένων.

Οι εμπειρίες αυτές με οδήγησαν σε μια διαφορετική πορεία.

Σήμερα, μέσα από τη δράση στο συνδικαλιστικό κίνημα και τη συμπόρευση με τη ΔΑΣ και το ΚΚΕ, βλέπω στην πράξη τη σημασία που έχει να δυναμώνει το ταξικό κίνημα και να ενισχύεται η φωνή που δεν συμβιβάζεται.

Γιατί εκεί όπου πραγματικά δίνεται η μητέρα των μαχών είναι στους χώρους δουλειάς, στα σωματεία, στις γειτονιές.

Η ενίσχυση του ΚΚΕ σηματοδοτεί την οργανωμένη απειθαρχία απέναντι σε αυτήν την πολιτική.

Για να δυναμώσει ο ενωμένος και άφοβος αγώνας των εργαζομένων.

Για να δυναμώσει το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Για να διαμορφωθεί μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία από τα κάτω.

Μια συμμαχία εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων, μικρών επαγγελματιών, νέων ανθρώπων.

Ολων εκείνων που πλήττονται από την εξουσία των μονοπωλίων και το σύστημά τους.

Και δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι σήμερα λένε κάτι πολύ απλό.

Το ακούμε στους χώρους δουλειάς.

Το ακούμε στις γειτονιές.

Το ακούμε παντού:

Οτι αν το ΚΚΕ ήταν πιο ισχυρό...

Τα πράγματα θα ήταν καλύτερα για τους εργαζόμενους και τον λαό.

Ακόμα όμως και εκείνοι που μπορεί να θεωρούν το όραμα μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση κάτι μακρινό, αξίζει να σκεφτούν ότι η πορεία προς αυτό το όραμα είναι γεμάτη καθημερινούς αγώνες που βελτιώνουν τη ζωή του λαού, ανοίγουν δρόμους και δημιουργούν προοπτική.

Γιατί η Ιστορία πολλές φορές επιφυλάσσει στιγμές που μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα. Αλλωστε, μην ξεχνάμε πως όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος.

Και σε τέτοιες στιγμές χρειάζεται να υπάρχει μια φλόγα που δεν σβήνει.

"Κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες", γράφει ο Μανόλης Αναγνωστάκης.

Αυτήν τη σπίθα χρειάζεται να κρατήσουμε ζωντανή.

Να μη σβήσει.

Να δυναμώσει.

Να γίνει φλόγα αγώνα.

Και αυτό ακριβώς σημαίνει σήμερα η αγωνιστική συμπόρευση με το ΚΚΕ».