Συγκίνηση και αλλεπάλληλα χειροκροτήματα συνόδευσαν τον χαιρετισμό της Μάγδας Φύσσα, που αφού ευχαρίστησε το Κόμμα για την πρόσκληση και τον ΓΓ της ΚΕ για την ομιλία του, σημείωσε μεταξύ άλλων:

«Νιώθω ότι δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι εδώ μέσα που βοήθησαν στο να κρατηθεί η μνήμη του Παύλου ζωντανή, με διάφορους και εξίσου σημαντικούς τρόπους, όπως η παραχώρηση του Εργατικού Κέντρου Πειραιά για τα γραφεία του Συλλόγου μας, που για μένα δεν είναι απλά γραφεία, είναι το σπίτι του Παύλου μου. Τη στιγμή λοιπόν που τον διαμορφώναμε αυτόν τον χώρο, τον φτιάχναμε, ένιωθα αυτό, ότι του φτιάχνω το σπίτι του, και αυτό νιώθω μέχρι τώρα. Είμαι πολύ περήφανη που βρίσκεται εκεί. Είμαι περήφανη που στεγάζεται σε αυτόν τον χώρο, γιατί αυτόν τον χώρο τον περπάτησε μαζί με τον πατέρα του, για τους αγώνες και τα δικαιώματά τους στις δουλειές τους. Είμαι περήφανη εγώ, αλλά θα 'θελα να είναι περήφανο και το Εργατικό Κέντρο για το ότι στεγάζεται ο Παύλος μου εκεί.

Σε μια στιγμή της Ιστορίας που ο κόσμος φλέγεται απ' άκρη σ' άκρη, που λαοί εξαφανίζονται, που η ακροδεξιά εξαπλώνεται, το αφήγημα που θέλει να μας "βομβαρδίζουν για ειρήνη" γίνεται κυρίαρχο. Η αντίσταση και η οργάνωση είναι μονόδρομος. Δεν υπάρχει πια καιρός για διλήμματα. Το δίκαιο είναι ένα και το έχουν οι εξεγερμένοι.

Εχασα το παιδί μου σε καιρό ειρήνης και ξεκίνησε μέσα μου πόλεμος. Μια μάχη, που θα τη δίνω όσο ζω, απέναντι στον φασισμό. Χάνοντας λοιπόν το παιδί μου, ερχόμενη μες στο σπίτι μου και μου πήρανε την άνοιξη από το σπίτι μου μέσα, ξέρετε, από κει και πέρα... Μόνο όσοι φοράνε τα παπούτσια μας μπορούν να καταλάβουνε τι δύναμη έχεις μετά. Δεν υπολογίζεις τίποτα, μπορείς να γκρεμίσεις βουνά ολόκληρα από τη δύναμη που έχεις... Το να μπορέσεις να δικαιώσεις το παιδί σου, που στο πήρανε με αυτόν τον τρόπο.

Αυτήν τη μάχη, λοιπόν, εγώ δεν τη δίνω μόνο για μένα και για τον Παύλο μου. Τη δίνω για όλους αυτούς, για όλες αυτές τις μανάδες που δεν είχανε την ευκαιρία αυτή, που οι συνθήκες ήταν τέτοιες που δεν μπόρεσαν να δικαιώσουν τα παιδιά τους όταν τα εκτελέσανε. Σ' αυτές τις μανάδες λοιπόν αφιερώνω αυτήν τη νίκη που είχαμε, την τελεσίδικη απόφαση ότι η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση. Αυτήν τη νίκη τη χαρίζω και σε όλους τους εκτελεσμένους, σε όλα αυτά τα παιδιά που τους έκοψαν το χαμόγελό τους.

Από αυτό το βήμα στέλνω την αμέριστη αλληλεγγύη μου σε όλους τους ανθρώπους που αγωνίζονται, που δεν σκύβουν το κεφάλι, που ματωμένοι συνεχίζουν τον δρόμο προς την ελευθερία. Τον καθημερινό αγώνα για αξιοπρέπεια ψυχώνουν οι 200 κομμουνιστές της Καισαριανής, που με τον θάνατό τους μας δίδαξαν πώς αξίζει να ζούμε. Θα το πω, και θα είναι από όλες τις μανάδες που εκτέλεσαν τα παιδιά τους, ότι "σκοτώσαν οι φασίστες τα γελαστά παιδιά".

Ψηλά το κεφάλι και τη γροθιά μας ακόμα ψηλότερα! Να είστε καλά. Ανάσταση στις ψυχές των ανθρώπων!».