Στην ομιλία του, ο Αρης Μεσσήνης, φωτορεπόρτερ για το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων και μέλος του ΔΣ της Ενωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, μιλώντας για τα πραγματικά θύματα των πολέμων, τόνισε πως «τα θύματα του πολέμου είμαστε όλοι εμείς. Εμείς που δεν τους προκαλούμε και δεν τους θέλουμε. Οι απλοί άνθρωποι, η λεγόμενη εργατική τάξη. Εμείς, που όταν έρθει η στιγμή να λογαριαστούν τα "μεγάλα αφεντικά" μεταξύ τους, μας πετάνε με το ζόρι μπροστά, για να γίνουμε το κρέας για τις σφαίρες και τα κανόνια τους. Που μας αναγκάζουν να ξεριζωνόμαστε από τους τόπους μας και να κλαίμε τους δικούς μας. Να μπαίνουμε σε σάπιες βάρκες με τα παιδιά μας, για να ξεφύγουμε από τους πολέμους τους. Να στοιβαζόμαστε σε κλειστά σύνορα και να ζούμε στις χειρότερες συνθήκες, χωρίς καμία σιγουριά για το αύριο, παρά μόνο με την ελπίδα να μείνουμε ζωντανοί - γιατί στο σπίτι μας, κι αν ακόμη υπάρχει, δεν θα τα καταφέρουμε. Για τους πολέμους που δημιούργησαν άλλοι για εμάς».

Συνέχισε λέγοντας πως «έχοντας βιώσει από πολύ κοντά και πολλές φορές τις συνθήκες, τις συνέπειες, τον πόνο και τον θάνατο, βλέποντας τους κερδισμένους και τους χαμένους κάθε πολέμου, θεωρώ χρέος μου να θυμίζω σε κάθε άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μου ή συναναστρέφομαι ότι εμείς, οι κοινοί θνητοί για κάποιους άλλους, δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε μεταξύ μας, δεν έχουμε κανένα όφελος να στηρίξουμε τις επιδιώξεις των λίγων, και ότι ο πλούτος που υπάρχει επαρκεί για όλους μας.

Ο ρόλος της πλειοψηφίας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης - από όπου προέρχομαι κι εγώ - είναι εμφανέστατος: η ενημέρωση που παρέχουν σίγουρα δεν εξυπηρετεί τον σκοπό της, αλλά συνεισφέρει στην εξυπηρέτηση συμφερόντων, είτε κυβερνητικών, είτε επιχειρηματικών. Η πληροφορία δεν φιλτράρεται μόνο για τη διασταύρωσή της, αλλά και για να κατευθύνει την κοινή γνώμη προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, χρησιμοποιώντας έντεχνα τις λέξεις ή τους βαρύγδουπους τίτλους. Η λογοκρισία δεν είναι πια προνόμιο μόνο κυβερνητικό, αλλά και του εκάστοτε μέσου για τα συμφέροντα που εξυπηρετεί».

Θέτοντας το ερώτημα «γιατί να στηρίξουμε ή να συμπορευτούμε με το ΚΚΕ;», επεσήμανε «γιατί αποδεδειγμένα είναι ο μόνος πολιτικός φορέας που παλεύει ενάντια στην αδικία που βιώνουμε, για ένα καλύτερο και πιο δίκαιο αύριο για όλους. Γιατί είναι ενάντια στην εμπορευματοποίηση των βασικών αναγκών του ανθρώπου.

Γιατί η "φούσκα" του καπιταλισμού έχει σκάσει και γι' αυτό στρέφεται στη γενική καταστροφή, βρίσκοντας ψευτοδιλήμματα και αφορμές για να διχάζει, να σπέρνει το μίσος, να δημιουργεί πολέμους και να παραπλανά τον κόσμο, ώστε να γίνεται ο λαός προστάτης των επιδιώξεων των λίγων και ισχυρών.

Ισως είναι η έσχατη στιγμή - τώρα που ο γενικευμένος πόλεμος είναι στην πόρτα μας και κάποιοι αποφάσισαν για εμάς, χωρίς να μας ρωτήσουν, να συμμετέχουμε σε αυτόν - να οργανωθούμε και να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μπούμε εμπόδιο στα σχέδια αυτής της μικρής ομάδας που λυμαίνεται τον πλούτο με το τελευταίο μέσο που της έχει απομείνει: Επενδύοντας στη διαίρεση και το μίσος.

Εκτός και αν μας αρέσει να θυσιαζόμαστε για αυτούς ή να ζούμε με τα ψίχουλα, τα 13ωρα και τα pass που μας πετάνε, με σκυμμένο το κεφάλι».