Παίρνοντας τον λόγο η Χρ. Ρουμελιώτη επεσήμανε ότι «η συγκυρία δεν επιτρέπει πλέον σε κανέναν προοδευτικό άνθρωπο να παραμείνει σιωπηλός απέναντι στις πρακτικές γενοκτονίας, μαζικών καταστροφών, σφαγής. Παρατηρούμε γύρω μας παθητική στάση, έως και φόβο. Είναι αποτέλεσμα και του τρόπου που λειτουργεί η ενημέρωση. Ως επαγγελματίας, με πολεμικές αποστολές στο παρελθόν αλλά και εμπειρία στη διαχείριση της είδησης, θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω αυτήν τη λειτουργία.

Ο κύριος όγκος των πληροφοριών προέρχεται από τα μεγάλα διεθνή δίκτυα, διαχέεται σε όλο τον δυτικό κόσμο και διαμορφώνει συντριπτικά την ειδησεογραφία. Εχει δε συγκεκριμένο ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο - και στην περίπτωση ενός πολέμου ορίζεται από κρατικά και οικονομικά συμφέροντα, γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές σκοπιμότητες.

Ακόμα και τα Μέσα που διαθέτουν απεσταλμένους μεταφέρουν όσα τους επιτρέπεται να καταγράψουν από το εμπόλεμο κράτος. Αλλα βεβαίως εξαντλώντας τα περιθώρια και άλλα αρκούμενα να είναι απλώς μεταφορείς προπαγάνδας.

Η τεχνολογία, με την απευθείας μετάδοση και τον εντυπωσιασμό της εικόνας, από τη μία δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι γνωρίζουμε τα πάντα και από την άλλη τον κίνδυνο να αντιμετωπίζουμε τον πόλεμο ως video game, μέρος της καθημερινότητάς μας, αναπόφευκτο και τελικώς ως επαναλαμβανόμενο βαρετό τηλεοπτικό προϊόν.

Η παραμονή στο πρώτο επίπεδο της καταγραφής και της επιχειρηματολογίας, που ενδύει τα ρεπορτάζ, αν δεν αντιμετωπιστεί με κριτική σκέψη οδηγεί στην άμβλυνση της πλέον λογικής ανθρώπινης αντίδρασης απέναντι στον πόλεμο. Καταδίκη, κινητοποίηση, ενεργητική αντίδραση».

Συνέχισε λέγοντας: «Είναι χρήσιμο να αναφέρω την καθολική διαπίστωση που κάνουμε πολλοί συνάδελφοι που συζητάμε επί του θέματος. Τις πλέον τεκμηριωμένες αναλύσεις για τη διεθνή συγκυρία τις κάνει διαχρονικά το ΚΚΕ. Και οι σελίδες του κυριακάτικου φύλλου του "Ριζοσπάστη", με τη συγκεκριμένη θεματολογία, είναι - να ξέρετε - πολύ προσφιλείς στα δημοσιογραφικά γραφεία. Η κριτική στάση ωστόσο του καθενός μας, η γνώση και η διαλεκτική μας σχέση με τα γεγονότα είναι στη σημερινή συγκυρία απόλυτη υποχρέωση.

Το δυσκολότερο όμως ερώτημα για όλους είναι νομίζω το τι μπορούμε να κάνουμε.

Εχουμε επανειλημμένως επιχειρηματολογήσει κι εμείς από τον τηλεοπτικό αέρα, και στις συζητήσεις με τις παρέες, για την αποτελεσματικότητα της συλλογικής δράσης και αντίδρασης. Απέναντί μας σήμερα έχουμε το ιδεολόγημα της συμμαχίας με τους ισχυρούς ώστε να επωφεληθούμε ως χώρα. Μέχρι πρότινος η υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του διεθνούς δικαίου, ως ψευδεπίγραφο μεν, κυρίαρχο ωστόσο ιδεολόγημα, ήταν η σωστή πλευρά της Ιστορίας. Σήμερα άλλαξαν οι συνθήκες, άλλαξε πλευρά και η Ιστορία.

Η απάντηση για μένα προκύπτει από το ιστορικό παράδειγμα. Τη δίνω και στην κόρη μου και δεν έχω άλλη πιο αληθινή.

Το φιλειρηνικό κίνημα, που οδήγησε στον έλεγχο των πυρηνικών, στην Ελλάδα ξεκίνησε με τη μοναχική πορεία του Λαμπράκη στο Μαραθώνα και έφτασε στις τεράστιες συγκεντρώσεις εναντίον της συμφωνίας του Παπανδρέου για τις βάσεις.

Ο Αξονας και ο ναζισμός ηττήθηκε από τους γονείς μας που βγήκαν στο βουνό με τους γκράδες, απέναντι στην ανίκητη - όπως έλεγαν - υπεροπλία των ναζί.

Και είχε ηττηθεί προηγουμένως ηθικά και ιδεολογικά, στη συνείδηση των ανθρώπων, που έβλεπαν μελλοθάνατους αγωνιστές και κομμουνιστές να στήνονται στις μάντρες της Καισαριανής και όλης της χώρας. Και απέναντι στην υπεροπλία να παραθέτουν γυμνά στήθη, αξίες, αξιοπρέπεια, πίστη στον άνθρωπο και βλέμμα που κοίταζε σταθερά στο μέλλον. Ετσι νίκησαν εκείνοι».