Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραφε τη ΝΑΤΟική Συμφωνία των Πρεσπών, κόμπαζε ότι κλείνει μια εκκρεμότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που απορροφούσε «στρατιωτικό και διπλωματικό κεφάλαιο». Στελέχη του έλεγαν μάλιστα ότι κλείνουν το μέτωπο από Βορρά για να αφοσιωθούν στο «εξ Ανατολών», δηλαδή στις αμφισβητήσεις της Τουρκίας. Δεν άργησε να επιβεβαιωθεί ότι το μόνο που εξυπηρετούσε η συμφωνία ήταν να ενταχθεί η Β. Μακεδονία στην ευρωατλαντική συμμαχία και να κλείσει ο δρόμος στη ρώσικη επιρροή. Η ελληνική αστική τάξη είναι τόσο ...large στα ΝΑΤΟικά καθήκοντά της, που σε συνθήκες ιμπεριαλιστικού πολέμου προσφέρει υπηρεσίες αεράμυνας και αντιβαλλιστικής προστασίας στη «σύμμαχο» Βουλγαρία, χώρα πολύ μεγαλύτερη και ισχυρότερη από τη Β. Μακεδονία. Οσο για την Τουρκία, όλες οι κυβερνήσεις έχτισαν πάνω στην «αποτροπή» το παραμύθι για την «αναγκαιότητα» των εξοπλισμών, δαπανώντας τεράστια ποσά από την τσέπη του λαού για φρεγάτες, αεροσκάφη κ.τ.λ. Τα πανάκριβα στρατιωτικά μέσα βρίσκονται σήμερα σκορπισμένα στα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου και για τα Ελληνοτουρκικά φροντίζει ο ΝΑΤΟικός «οδικός χάρτης» που οδηγεί σε ευρύτερες διευθετήσεις στην περιοχή.