Ο Κ. Καραμπέτσος στάθηκε στην τρέχουσα περίοδο, που οι ενεργειακοί όμιλοι σπάνε το ένα ρεκόρ κερδοφορίας μετά το άλλο, σημειώνοντας πως «τα ΕΛΠΕ μετρούν δισεκατομμύρια κέρδη, 1,13 δισ. για την ακρίβεια μόνο για το 2025.

Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι καλούμαστε να ζήσουμε με αυξήσεις - ψίχουλα, που ο πληθωρισμός τις μετατρέπει σε μειώσεις. Βλέπουμε τα δικαιώματά μας να χτυπιούνται, τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό να βάζει πλάτη και το καθεστώς των εργολαβιών στα ΕΛΠΕ να είναι κανόνας. Εκατοντάδες συνάδελφοι νιώθουν εγκλωβισμένοι, χωρίς σταθερότητα, χωρίς δικαιώματα.

Εγώ και οι συνάδελφοί μου από τις αρχές του χρόνου μέχρι και σήμερα δουλεύουμε συνεχόμενα 12ωρα, είτε πρωί είτε νύχτα, χωρίς ζωή, χωρίς ξεκούραση, χωρίς αργίες, χωρίς να βλέπουμε την οικογένειά μας, τους φίλους μας, χωρίς να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν.

Η εργοδοσία απαιτούσε επίσπευση των εργασιών συντήρησης, ώστε να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο τώρα που οι τιμές του πετρελαίου είναι στα ύψη».

«Ομως δεν είναι ανίκητοι», υπογράμμισε, για να προσθέσει:

«Το είδαμε στην πράξη. Στην απεργία της 6ης Φλεβάρη στο Θριάσιο, στις εγκαταστάσεις στον Ασπρόπυργο, περισσότεροι από 2.500 εργολαβικοί εργαζόμενοι και μόνιμο προσωπικό - παρά την ένταση και την πίεση για την τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων για την έναρξη της παραγωγής - έκαναν το βήμα και με μπροστάρηδες τα ταξικά σωματεία δεν δούλεψε τίποτα. (...)

Το είδαμε και όταν η εργοδοσία προσπάθησε να φέρει εργαζόμενους από την πίσω πόρτα για 7η συνεχόμενη μέρα δουλειάς. Δηλαδή να δουλεύουν για 14 μέρες συνεχόμενα 12ωρα, χωρίς ρεπό. (...)

Το δείχνουν οι συναδέλφισσες στην καθαριότητα, που σηκώνουν κεφάλι και διεκδικούν τα βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα που τους στερούν χρόνια. Το δείχνουν οι εργαζόμενοι στη Θεσσαλονίκη, που με συνεχόμενες απεργίες εδώ και 6 μήνες παλεύουν για Συλλογική Σύμβαση με δικαιώματα. (...)

Ακριβώς λοιπόν σε αυτές τις συνθήκες πρέπει να δυναμώσει ο αγώνας για όλα όσα έχει ανάγκη ο λαός, και να μην υποσταλεί η σημαία των διεκδικήσεών του με το πρόσχημα ότι "τώρα έχουμε πόλεμο".

Ο ίδιος αντίπαλος που μας τσακίζει στη δουλειά είναι αυτός που μας μπλέκει και στους πολέμους. Γι' αυτό και εμείς δίνουμε καθημερινά τη μάχη ενάντια στους πολέμους τους και στα κέρδη τους. (...)

Για εμάς λοιπόν οι πολεμικές εξελίξεις και η εμπλοκή της χώρας μας σημαίνουν ένα πράγμα:

Οτι τώρα είναι η ώρα για συμπόρευση με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Γιατί το ΚΚΕ είναι η δύναμη που σταθερά και αταλάντευτα στέκεται στο πλευρό της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Ολα αυτά είναι που με έκαναν να θεωρώ ότι η πάλη μαζί με τους κομμουνιστές στους χώρους δουλειάς, η δράση στο πλευρό του Κόμματος, με τους όποιους δισταγμούς, είναι αυτά που μπορούν να κάνουν κάποιον να πατάει πιο γερά στα πόδια του, να ξεκαθαρίσει τη σκέψη του και τελικά να κάνει το βήμα, όπου και ο ίδιος θα αισθάνεται πιο δυνατός να παλέψει γι' αυτά που πιστεύει.

Δεν θα κοιτάζει απλά με άλλο μάτι τη σύγκρουση των εργατών με την εργοδοσία, αλλά θα την οργανώνει και ο ίδιος συλλογικά.

Με το ΚΚΕ, λοιπόν, για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Να ανοίξουμε τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, χωρίς πολέμους, χωρίς εκμετάλλευση. Να το πάμε μέχρι τέλους».