Οι θέσεις υποστηρίζουν πως η σύγχρονη παραγωγή απαιτεί υψηλό γενικό μορφωτικό επίπεδο αλλά ο καπιταλισμός δεν θέλει να καλύψει αυτήν την ανάγκη.

Αν η σύγχρονη παραγωγή απαιτούσε μορφωμένους εργάτες οι ίδιοι οι αστοί θα το φρόντιζαν. Ακόμα και στην ΕΣΣΔ η μόρφωση που αποκτούσαν οι απόφοιτοι του υποχρεωτικού σχολείου δεν ήταν απαραίτητη για την δουλειά τους. Η παραγωγή, έως σήμερα, απαιτεί μόνο από ορισμένα τμήματα εργαζομένων υψηλό μορφωτικό επίπεδο και μάλιστα εξειδικευμένο και όχι γενικό.

Σήμερα στην Ελλάδα έχουμε την πραγματοποίηση του στόχου της Λευκής Βίβλου της Ευρωπαϊκής Ενωσης: οι απόφοιτοι του υποχρεωτικού σχολείου να μην είναι αγράμματοι και να γνωρίζουν λίγα από ξένες γλώσσες και υπολογιστές. Τα έχουν καταφέρει τόσο καλά που ακόμα και οι πανεπιστημιακοί σύμβουλοί τους απορούν πώς γίνεται ο ένας στους πέντε απόφοιτους με το ζόρι να χαρακτηρίζεται ως «εγγράμματος» (Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε., 2024). Βέβαια οι προτάσεις τους κινούνται στην πεπατημένη. Ενώ με τα νέα αναλυτικά προγράμματα καταργούνται τα σχολικά εγχειρίδια (με την αποδοχή πάμπολλων/πολλαπλών βιβλίων ως «σχολικών») αυτοί προτείνουν στην Πρώτη Δημοτικού να φοιτούν 7χρονα και όχι 6χρονα παιδιά για να είναι πιο «ώριμα».

Η εξάπλωση της αμορφωσιάς έγινε χωρίς σοβαρές αντιδράσεις από τους εκπαιδευτικούς και αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει λόγω της σχέσης τους με το κράτος. Αλλά γιατί οι δικές μας δυνάμεις ακολουθούν τον συρμό; Χρόνια επαναλαμβάναμε πως το κύριο στην εκπαίδευση δεν είναι η υλικοτεχνική υποδομή αλλά το περιεχόμενο της μόρφωσης και στις ανακοινώσεις μας έχουμε ξεχάσει και ως όρο την «Μέση Μόρφωση».

Ακόμη χειρότερα: κάνουμε Ερωτήσεις στη Βουλή για τα κενά στα σχολεία, για να προσληφθούν δάσκαλοι στα Τμήματα Ενταξης και στην «παράλληλη» διδασκαλία ενώ εμείς έπρεπε να ζητάμε την κατάργηση των τμημάτων αυτών και της «παράλληλης». Ούτε θεωρητικά τεκμηριωνόταν η δημιουργία τους - το αντίθετο ισχύει - ούτε πρακτικά δικαίωσαν τη λειτουργία τους. Στην πραγματικότητα αποτελούν ένα από τα άλλοθι της κυβερνητικής πολιτικής γιατί ρίχνει την ευθύνη για προβλήματα συμπεριφοράς και απόκτησης γνώσεων στα παιδιά και όχι στο εκπαιδευτικό σύστημα (άλλο άλλοθι είναι η εισαγωγή λογοτεχνικών βιβλίων ενώ χρειαζόμαστε Αναγνωστικά).

Σήμερα που το διπλό σύστημα εκπαίδευσης έχει δημιουργηθεί με το «δημόσιο» σχολείο από την μια και τα Πειραματικά, Ωνάσεια, ιδιωτικά σχολεία από την άλλη, η παρέμβαση του Κόμματος μπορεί να γίνει αποτελεσματική αν στο κέντρο της προσοχής του έρθει το περιεχόμενο και όχι η διάρκεια των σπουδών, η Μέση Μόρφωση και όχι το «12χρονο σχολείο». Πολλές προτάσεις μας τότε θα αλλάξουν και θα σταματήσουμε να «χαϊδεύουμε αφτιά» που μόνο ευκαιριακές συσπειρώσεις φέρνουν.