Μέσα σε κλίμα συγκίνησης πραγματοποιήθηκε το Σάββατο η τελετή αποχαιρετισμού του συντρόφου Λουκά Σωτηρόπουλου, στο σπίτι του στους Λειψούς. Ο σύντροφος έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών τα ξημερώματα της Πρωτοχρονιάς.

Στην τελετή αποχαιρετισμού παρευρέθηκαν στελέχη και μέλη του ΚΚΕ από τα Βόρεια Δωδεκάνησα, όπως και κάτοικοι των Λειψών, όπου ζούσε από το 1992.

Εκ μέρους της Τομεακής Επιτροπής Β. Δωδεκανήσου του ΚΚΕ απηύθυνε αποχαιρετιστήριο λόγο η Κάτια Μακρή, αναφέροντας μεταξύ άλλων: «Ο σύντροφος Λουκάς δίδαξε με τη στάση ζωής του τι θα πει κομμουνιστής σήμερα. Τι θα πει να βάζεις το ''εμείς'' πάνω από το ''εγώ'', τι σημαίνει αλληλεγγύη, αγάπη για τον άνθρωπο. Τι θα πει να υπερασπίζεσαι την ιδεολογία του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, να μην το βάζεις κάτω ακόμα και όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν, όπως την περίοδο των ανατροπών στην ΕΣΣΔ και στα άλλα σοσιαλιστικά κράτη.

Γεννήθηκε στις 22/5/1929 στη Λιβαδειά, όπου έζησε και έδρασε μέχρι τη σύλληψή του επί χούντας. Τη δεκαετία του '40 ο πατέρας του ήταν αντάρτης του ΕΛΑΣ και ο ίδιος οργανώνεται στην ΕΠΟΝ στα 13 με 14 χρόνια του. Από τότε η πορεία του συνδέθηκε με το ΚΚΕ. Τις δεκαετίες του '50 και του '60, με χρέωση από το Κόμμα ήταν μέλος του Γραφείου Περιοχής Βοιωτίας της ΕΔΑ. Σε αυτά τα χρόνια φυλακίστηκε για τη δράση του, δύο φορές στον Αη Στράτη. Συνελήφθη αναίτια και οδηγήθηκε σε στημένη δίκη μετά την έκρηξη στην εκδήλωση του Γοργοποτάμου το 1964, παρόλο που είχε σώσει έναν στρατιώτη. Με την επικράτηση της χούντας των συνταγματαρχών συλλαμβάνεται και πάλι και στέλνεται αρχικά στη Θήβα, μετά στη Γυάρο και τελικά για κάμποσο καιρό στο στρατόπεδο στο Παρθένι της Λέρου. Ούτε εκεί το βάζει κάτω.

Ο σύντροφος Λουκάς, παρά τις διώξεις και την εξορία, δεν υπέγραψε δήλωση και δεν πρόδωσε το Κόμμα για να εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή για τον ίδιο.

Με την πτώση της δικτατορίας πάει στην Αθήνα, όπου δουλεύει και μένει στη Νέα Φιλαδέλφεια μέχρι το 1992, οπότε μετακομίζει στους Λειψούς.

Σε όλη του τη ζωή στέκεται μαχόμενος όλες τις δυσκολίες. Ο σύντροφος Λουκάς βγήκε νικητής και όταν συνέβη το πολύνεκρο εφοπλιστικό έγκλημα του "Σάμινα", όπου βρέθηκε ως επιβάτης εκείνη την τραγική νύχτα.

(...) Με τη ζωή και τη δράση του, την αταλάντευτη στάση του στις φυλακές και στις εξορίες, τη στάση του στην καθημερινότητα, έγινε παράδειγμα για μας χωρίς να το επιδιώκει. Αυτό όμως κάνει κάθε αληθινός κομμουνιστής».

Λόγια συντροφικά απηύθυνε και ο Γιώργος Τσουκαλάς, μέλος της ΤΕ Β. Δωδεκανήσου του ΚΚΕ: «Ο Λουκάς ανήκε σε εκείνη τη γενιά κομμουνιστών που δεν λύγισαν ποτέ. Που κράτησαν όρθια τη σημαία του αγώνα και του Κόμματος σε δύσκολους καιρούς, χωρίς να κάνουν πίσω, χωρίς να παζαρέψουν αξίες και αρχές. Ηταν πηγή άντλησης πείρας, κουράγιου και αισιοδοξίας. Οχι αισιοδοξίας εύκολης, αλλά αυτής που γεννιέται από τη γνώση της Ιστορίας, από τη βαθιά πίστη ότι ο δρόμος του αγώνα είναι μακρύς, όμως αναγκαίος και δίκαιος.

(...) Η απώλειά του μας αφήνει μια βαριά και πολύτιμη παρακαταθήκη: Να συνεχίσουμε με αντοχή, με αφοσίωση, με πίστη στον συλλογικό αγώνα, ακόμα και - κυρίως - όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Αποχαιρετώ τον Λουκά με σεβασμό και συγκίνηση».

Με βάση την επιθυμία του συντρόφου Λουκά, το ΚΚΕ, που ήταν μέλος του μέχρι την τελευταία στιγμή, φρόντισε η τελετή να ολοκληρωθεί στη Ριτσώνα με την καύση της σορού του το μεσημέρι της Δευτέρας.