Το τελευταίο «αντίο» στον σύντροφο Βασίλη Παπαδόπουλο είπαν την Τετάρτη 31/12 συγγενείς, σύντροφοι και φίλοι που παρευρέθηκαν στην κηδεία του, στα κοιμητήρια της Θέρμης στη Θεσσαλονίκη.

«Εφυγε» πλήρης ημερών στα 99 του χρόνια, έχοντας συνυφάνει τη ζωή του με τη δράση του Κόμματος. Ο σύντροφος Βασίλης γεννήθηκε στις 2 Φλεβάρη 1927 και ήταν ένας από τους τελευταίους επιζώντες των έκτακτων στρατοδικείων της Θεσσαλονίκης.

Η Τομεακή Επιτροπή Δήμου Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ αποχαιρετά με θλίψη και σεβασμό τον σύντροφο Βασίλη Παπαδόπουλο. Εκφράζει τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στον ανιψιό του, σύντροφο Χρήστο Γρεβενάρη, και στους οικείους του.

Στον αποχαιρετιστήριο της μήνυμα αναφέρει: «Η δράση του Βασίλη Παπαδόπουλου ξεκινά με την ένταξή του στην ΕΠΟΝ της Μπότσαρη. Μοιράζει προκηρύξεις, γράφει συνθήματα, μαζικοποιεί τον αγώνα με κάθε τρόπο και με επικίνδυνες αποστολές, που γι' αυτόν μοιάζουν αυτονόητες στις συνθήκες της εποχής. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης συνεχίζει να δουλεύει ως μέλος της ΕΠΟΝ, στηρίζοντας την παράνομη δουλειά του Κόμματος ως συντονιστής του δικτύου επαγρύπνησης στα ανατολικά. Μετά από τη διάβρωση του παράνομου δικτύου συλλαμβάνεται το 1947, μόλις 20 χρόνων, και δικάζεται στα έκτακτα στρατοδικεία με την κατηγορία της αντικατασκοπείας. Καταδικάζεται σε φυλάκιση και περνά από τις φυλακές του Επταπυργίου, της Κέρκυρας και του παλιού Τμήματος Μεταγωγών της Θεσσαλονίκης. Από εκεί τον στέλνουν να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία χωρίς να του δώσουν όπλο. Μετά την αποφυλάκισή του, αν και δεν συνδέεται αμέσως με τις Κομματικές Οργανώσεις, παίρνει ξεκάθαρη θέση υπέρ του Κόμματος στην κρίση του 1968. Αν και δεν απουσιάζει ποτέ από τη δράση, γίνεται μέλος του Κόμματος ξανά το 1991, προκειμένου να συμβάλει συνειδητά στη σφυρηλάτηση των επαναστατικών χαρακτηριστικών του. Ο σύντροφος Βασίλης ήταν από τους τελευταίους επιζώντες της περιόδου των έκτακτων στρατοδικείων. Μέχρι το τέλος της ζωής του είχε την έγνοια να μη μένει πίσω στις συνδρομές του, να μελετά τον "Ριζοσπάστη". Υποδεχόταν πάντα με πηγαίο χαμόγελο τους νεότερους συντρόφους και ήταν πρόθυμος να μοιραστεί μαζί τους πολύτιμες μνήμες.

Σύντροφέ μας, αποχαιρετώντας σε, κρατάμε τη φράση που μας είπες όταν ήρθαμε να σε βρούμε με αφορμή τους συντρόφους μας που βρέθηκαν στους ομαδικούς τάφους των Συκεών. Με κάποιους ίσως να είχατε δικαστεί μαζί. "Θα τα ξανάκανα όλα πάλι από την αρχή, γιατί ο αγώνας μας είναι δίκαιος"».