Συμφωνώ με τις Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος.

Στο πλαίσιο που θέτουν οι Θέσεις για το 22ο Συνέδριο, σε συνέχεια των Αποφάσεων που δημοσίευσε τον τελευταίο χρόνο η ΚΕ, τίθεται στο επίκεντρο το ερώτημα «πώς βρίσκουν σήμερα και πώς θα βρουν στην απρόβλεπτη κλιμάκωσή τους οι εξελίξεις το κάθε μέλος του Κόμματος, την κάθε ΚΟΒ και προσαρμοσμένα το κάθε μέλος της ΚΝΕ και την κάθε ΟΒ;». Και, τελικά, με βάση το «τι Κόμμα χρειαζόμαστε;», «πώς καθοδηγούμε;», ζήτημα που αφορά και την καθοδηγητική δουλειά στην ΚΝΕ, με τις ιδιαιτερότητες που έχει.

Η προσπάθεια να αντιστοιχηθούμε στα προγραμματικά καθήκοντα του Κόμματος μπροστά «στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό» έχει να κάνει με τη σχεδιασμένη δουλειά σήμερα ώστε να διαπαιδαγωγούνται με τα κομμουνιστικά χαρακτηριστικά νέα μέλη και στελέχη. Η διαδικασία αυτή δεν είναι μια τυπική «εκμάθηση» ενός τρόπου δουλειάς, αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το χτίσιμο στέρεης αντίληψης για το πώς και με ποια κριτήρια παρεμβαίνουν οι κομμουνιστές στις εκάστοτε συνθήκες με βάση το Πρόγραμμα. Συστατικό της στοιχείο είναι η ουσιαστική «δουλειά με χαρτί και μολύβι», που είναι κάτι πολύ περισσότερο από το (χρήσιμο) ποσοτικό μάζεμα του πόσοι θα έρθουν σε μια εκδήλωση ή πόσοι πήραν «Οδηγητή». Εχει να κάνει με το πώς σχεδιάζουμε και μελετάμε την εξέλιξη της παρέμβασής μας, ποια πεδία της συζήτησης αφορά και τι αποτελέσματα έχει.

Σε αυτό το πλαίσιο (παρότι προφανώς σε κάθε φάση ιεραρχούμε το τι ανοίγουμε σε μια συζήτηση ή μέσα από μια πρωτοβουλία που θα πάρουμε) πρέπει να έχουμε σταθερά στον προσανατολισμό μας την ανάγκη συλλογικά και ατομικά να γινόμαστε διαρκώς καλύτεροι, να κατακτάμε υψηλότερο επίπεδο γνώσης των θέσεών μας, ώστε να μπορούμε να παρεμβαίνουμε γύρω από κάθε θέμα που απασχολεί έναν νέο σήμερα από θέση ιδεολογικοπολιτικής υπεροχής, ανοίγοντάς το πρώτοι εμείς.

Η ανάγκη αυτή, που τίθεται από τις Θέσεις, πηγάζει από την ίδια την καθημερινή δράση ενός μέλους της ΚΝΕ. Αποκτά μεγαλύτερη σημασία στις συνθήκες που δρούμε σήμερα και απαιτεί σταθερή μέριμνα μέσα από την καθημερινή καθοδηγητική δουλειά ώστε να καλλιεργούμε και να ενισχύουμε στους συντρόφους μας τα χαρακτηριστικά του επαναστάτη, που θέλει να γνωρίζει όσο πιο καλά μπορεί τον κόσμο και θέλει να πείσει όλο και περισσότερους για να τον αλλάξουμε.

Η μάχη που δίνουμε για το κέρδισμα νέων συνειδήσεων, τη στρατολογία και την αφομοίωση απαιτεί αποφασιστική σύγκρουση με όλες τις εκφάνσεις της σήψης του συστήματος, σε όλες τις πλευρές της ζωή ενός νέου. Είναι δηλαδή ζήτημα καλλιέργειας στάσης ζωής.

Οσον αφορά για παράδειγμα τους σπουδαστές και τις σπουδάστριες στις ΣΑΕΚ, έχουμε να κάνουμε με παιδιά εργατικών - λαϊκών οικογενειών που δουλεύουν κατά συντριπτική πλειοψηφία από τα 18 (ίσως και νωρίτερα) ενώ ταυτόχρονα σπουδάζουν. Είναι τα παιδιά που ήδη ζουν χειρότερα από τους γονείς τους στην αντίστοιχη ηλικία. Το σύστημα τους στερεί τη δυνατότητα για δημιουργικό ελεύθερο χρόνο και τους οδηγεί στο να προσπαθούν να βρουν «παραθυράκια» για να ξεφύγουν από την πραγματικότητα. Εκατοντάδες είναι όσοι παίζουν τζόγο, μήπως και καταφέρουν να βγουν μια βόλτα παραπάνω, να αγοράσουν ένα καλύτερο ρούχο, με πολλούς να αναπτύσσουν εξάρτηση. Από κοντά με τον ρόλο, τον τρόπο και την οξύτητά τους οι πιο «κλασικές» εξαρτήσεις (ναρκωτικά, αλκοόλ), που ενισχύονται από τους όρους ζωής και δουλειάς.

Εξίσου σοβαρό και στο ίδιο πεδίο ζήτημα είναι αυτό των διαπροσωπικών σχέσεων. Εχουμε να αντιπαρατεθούμε, από την άποψη πάντα της στάσης ζωής, με σοβαρές στρεβλώσεις του τι σημαίνει «αναπτύσσω διαπροσωπικές, φιλικές, ερωτικές σχέσεις». Σε αυτό το πλαίσιο, εκτός από τα social media είναι ενταγμένες στην καθημερινότητα χιλιάδων νέων ανθρώπων και εφαρμογές γνωριμιών, αλλά και ανώνυμης και μη πορνογραφίας κ.λπ., που είναι μερικοί μόνο τρόποι έκφρασης της σαπίλας του καπιταλισμού, του συστήματος της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και του πολέμου, στις ανθρώπινες σχέσεις.

Με βάση τα παραπάνω, πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον προσανατολισμό των οργάνων και καθενός μας ότι δεν μπορούμε να πείσουμε για την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού μόνο συζητώντας γι' αυτόν και εντάσσοντας κάποιον στη δράση (που είναι αναντικατάστατα και πρέπει να ενισχυθούν), αλλά μέσα από τη δική μας στάση ζωής να φωτίζουμε και να πείθουμε για το πώς αξίζει να είναι σήμερα ο άνθρωπος και ότι ο καπιταλισμός τον κρατάει πίσω.