Επικριτικό άρθρο για τη διαχείριση της σύγκρουσης με το Ιράν από την κυβέρνηση του Ντ. Τραμπ υπογράφει στο περιοδικό «The Atlantic» ο Ρόμπερτ Κέιγκαν, στέλεχος του ινστιτούτου Brookings, που μεταξύ άλλων είχε προωθήσει τον πόλεμο του 2003 στο Ιράκ, και σύζυγος της πρώην υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νούλαντ, η οποία έπαιξε κρίσιμο ρόλο στο πραξικόπημα στην Ουκρανία και στην προετοιμασία για τη σύγκρουση με τη Ρωσία.

Στο άρθρο, με τίτλο «Checkmate in Iran» («Τελειωτικό χτύπημα - ήττα στο Ιράν»), ο Κέιγκαν επικρίνει τη διαχείριση της σύγκρουσης με το Ιράν από την κυβέρνηση Τραμπ, εκτιμώντας ότι η ήττα στην παρούσα αντιπαράθεση με το Ιράν θα έχει εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα, επειδή δεν μπορεί «ούτε να διορθωθεί ούτε να αγνοηθεί». Προειδοποιεί πως δεν θα υπάρξει επιστροφή στο πρότερο καθεστώς και συσχετισμό δυνάμεων σε ό,τι αφορά την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ, υποστηρίζοντας ότι καμία τελική αμερικανική νίκη δεν θα μπορέσει να αναιρέσει ή να ξεπεράσει τη ζημιά που έχει προκληθεί.

Τονίζει δε ότι τα Στενά του Oρμούζ δεν θα είναι «ανοιχτά», όπως ήταν κάποτε, και ότι με την εξέλιξη αυτή και τη διατήρηση ελέγχου της στρατηγικής περιοχής από το Ιράν, αυτό αναδεικνύεται ως «βασικός παράγοντας» στην περιοχή και ένας από τους βασικούς στον κόσμο.

Εκτιμά δε πως στην παρούσα φάση ενισχύονται και οι ρόλοι της Κίνας και της Ρωσίας, ως συμμάχων του Ιράν, αντίθετα μειώνεται σημαντικά ο ρόλος των ΗΠΑ. Υποστηρίζει επίσης ότι η παρούσα σύγκρουση αποκάλυψε μια Αμερική που «είναι αναξιόπιστη και ανίκανη να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε», και ότι εν τέλει αυτό θα πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση σε όλο τον κόσμο, καθώς φίλοι και εχθροί θα προσαρμόζονται στην αποτυχία της Αμερικής.

Σε άλλο σημείο επισημαίνει ότι χώρες σε Ευρώπη και Ασία που εξαρτώνται από την πρόσβαση στους πόρους του Περσικού Κόλπου είναι αβοήθητες απέναντι στην απώλεια ενεργειακών αποθεμάτων ζωτικής σημασίας για την οικονομική και πολιτική τους σταθερότητα, και ότι είναι θέμα χρόνου να φτιάξουν δικούς τους στόλους, «ως μέσο άσκησης επιρροής σε έναν κόσμο όπου κάθε έθνος θα παλεύει για τον εαυτό του και θα έχουν καταρρεύσει η τάξη και η προβλεψιμότητα».

Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η παγκόσμια προσαρμογή σε έναν μετα-αμερικανικό κόσμο επιταχύνεται, και ότι η κάποτε κυρίαρχη θέση της Αμερικής στον Κόλπο «είναι μόνο η πρώτη» από πολλές απώλειες.