Με την απεργία αυτή να αποτελεί μάλιστα και την πρώτη αγωνιστική απάντηση στον δημόσιο τομέα, μετά τη σφοδρή κλιμάκωση της επίθεσης που προανήγγειλε η κυβέρνηση μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης (βλ. σελ. 4), οι εργαζόμενοι έχουν ακόμα περισσότερους λόγους να συμμετάσχουν μαζικά στον αγώνα, να πλημμυρίσουν τους δρόμους στις απεργιακές συγκεντρώσεις.

Αλλωστε, σε όλα εκείνα που διεκδικούν και με την απεργία τους, όπως για ουσιαστικές αυξήσεις, για μόνιμη και σταθερή δουλειά, για χρηματοδότηση και στελέχωση στο ύψος των αναγκών, για κατάργηση των αντεργατικών εκτρωμάτων (π.χ. του πειθαρχικού) κ.α., η κυβέρνηση απαντά με τη «συνταγματοποίησή» τους, ώστε να θωρακίσει ακόμα καλύτερα το αντιλαϊκό και σάπιο αστικό κράτος, να κάνει μόνιμους τους «κόφτες» σε παροχές και μισθούς, να είναι στην ημερήσια διάταξη οι απολύσεις και οι διώξεις.

Στην Αθήνα, η απεργιακή συγκέντρωση θα γίνει στις 10.30 το πρωί στην πλατεία Κλαυθμώνος. Επίσης μέχρι σήμερα απεργιακές συγκεντρώσεις έχουν οριστεί να γίνουν σε: Θεσσαλονίκη, 10.30 π.μ., στο Αγαλμα Βενιζέλου, Ηράκλειο, 10 π.μ., στην πλατεία Ελευθερίας, Ζάκυνθο, 10.30 π.μ., στην πρώην Νομαρχία, με κάλεσμα της ΕΛΜΕ Ζακύνθου, Κέρκυρα, 10 π.μ., στην πρώην Νομαρχία, στη Χαλκίδα, 10.30 π.μ., στο Διοικητήριο της ΠΕ Εύβοιας (πρώην Νομαρχία).

Κάλεσμα ξεσηκωμού στους νοσοκομειακούς γιατρούς απευθύνει μπροστά στην απεργία η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας, ξεκαθαρίζοντας: «Αρνούμαστε να σκύψουμε το κεφάλι για να μη χτυπήσει στο ταβάνι των δημοσιονομικών "αντοχών" της οικονομίας, που επικαλείται η κυβέρνηση για να μην αυξήσει τους μισθούς μας και να μην προσλάβει όλο το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό, την ίδια στιγμή που δίνει πακτωλό χρημάτων για τη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων και εκατοντάδες εκατομμύρια σε αποστολές εκτός συνόρων και πολεμικά μέσα για το ΝΑΤΟ.

Δεν ανεχόμαστε οι συνάδελφοί μας να καταρρέουν στις βάρδιες, όπως η παθολόγος στην Καλαμάτα και ο ορθοπεδικός στο Ρέθυμνο. Δεν αντέχουμε άλλο τα αλλεπάλληλα "εντέλλεσθε" για να καλυφθούν τα τεράστια κενά, τους γιατρούς που γίνονται περιοδεύων θίασος από νομό σε νομό στην Ελλάδα. Δεν δεχόμαστε οι ειδικευόμενοι να αντιμετωπίζονται σαν αναλώσιμο και φτηνό επιστημονικό δυναμικό, που χρησιμοποιούνται για να μπαλώνουν τρύπες, να κάνουν ατέλειωτες εφημερίες συχνά χωρίς την παρουσία ειδικού και να αμείβονται με το εξευτελιστικό ωρομίσθιο των εφημεριών του ειδικευόμενου γιατρού, μόλις 5,38 ευρώ στις εφημερίες.

Το ετήσιο εισόδημά μας για πάνω από 15 χρόνια έχει πάρει την κατρακύλα (...)

Η θέσπιση της αυτοτελούς φορολόγησης των εφημεριών, που κερδήθηκε μέσα από τη συλλογική διεκδίκηση, τις αλλεπάλληλες απεργιακές κινητοποιήσεις και τις αγωνιστικές παρεμβάσεις της ΟΕΝΓΕ, δείχνουν τον δρόμο! Είναι μία κατάκτηση χάρη στη μαχητικότητα, την επιμονή και την αταλάντευτη στάση μας που έκαμψαν την αδιαλλαξία της κυβέρνησης και την ανάγκασαν να υποχωρήσει, ενώ αρχικά αρνούνταν κατηγορηματικά να ικανοποιήσει το δίκαιο αίτημά μας, επικαλούμενη τις δημοσιονομικές "αντοχές" της οικονομίας».

Τη μαζική τους παρουσία ετοιμάζουν και οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ από δημαρχεία και Περιφέρειες σε όλη τη χώρα, παίρνοντας τη σκυτάλη από την πρόσφατη κινητοποίηση στην Αθήνα, μία από τις πιο μαζικές των τελευταίων δεκαετιών ενάντια στους σχεδιασμούς γενίκευσης της εργασιακής ομηρίας.

Στις 13 Μάη «πρέπει να κλείσουν δημαρχεία και παιδικοί σταθμοί, να νεκρώσουν τα γκαράζ και οι υπόλοιποι χώροι δουλειάς», σημειώνει το Συνδικάτο ΟΤΑ, καλώντας «να βροντοφωνάξουμε: Φτάνει πια η κοροϊδία!». Γιατί, συνεχίζει, μόνο κοροϊδία είναι η κυβέρνηση να δίνει ψίχουλα για αυξήσεις, να προτείνει ουσιαστικά την απόλυση εργαζομένων μέσω ΕΣΠΑ, να αρνείται κάθε συζήτηση για 13ο και 14ο μισθό και την ίδια στιγμή το ματωμένο πλεόνασμα του 2025 να αγγίζει τα 12,1 δισεκατομμύρια, τα κρατικά ταμεία να γεμίζουν από τις αυξήσεις λόγω του πολέμου και τις επιχειρήσεις να κάνουν ρεκόρ κερδών.

Μάλιστα, σημειώνει ότι η πρόσφατη απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων των δήμων «που οδήγησε σε προσωρινή αναδίπλωση την κυβέρνηση, δείχνουν τη μοναδική διέξοδο, τον δρόμο της οργανωμένης πάλης, της σύγκρουσης με την πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες μας για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, σε συνθήκες "ειρήνης" και πολέμου».