Με 24ωρη απεργία την Τρίτη 28 Απρίλη και συγκέντρωση στις 11 π.μ. στο υπουργείο Εσωτερικών, οι εργαζόμενες/οι στην σχολική καθαριότητα απαιτούν να μπει τέλος στο καθεστώς ομηρίας με τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, που μάλιστα δένονται με μερική απασχόληση (3ωρα - 4ωρα - 5ωρα) και μισθούς πείνας. Παράλληλα απαιτούν εδώ και τώρα να παρθούν όλα τα μέτρα προστασίας, καθώς όπως καταγγέλλουν είτε δεν δίνονται καθόλου είτε είναι ελλιπή.

Στο απεργιακό του κάλεσμα το Κλαδικό Σωματείο Καθαριστών - Καθαριστριών Δημόσιων Σχολείων Αθήνας - Πειραιά τονίζει ότι οι εργαζόμενοι αρνούνται να ζουν «με ψίχουλα και δίμηνη ανεργία» ή να εργάζονται «σαν μόνιμες ανάγκες με προσωρινά δικαιώματα», καθώς και ότι δεν αποδέχονται να γίνουν «εργαζόμενοι μίας χρήσης για τους εργολάβους». «Δεν περιμένουμε λύσεις. Τις διεκδικούμε στον δρόμο του αγώνα», υπογραμμίζει.

Αναδεικνύει δε την τραγική κατάσταση στα σχολεία, με ταβάνια να πέφτουν, η καθαριότητα να καλύπτεται «στο 70% από προγράμματα ΔΥΠΑ» και εργαζόμενους να μετακινούνται «από σχολείο σε σχολείο για να καλυφθούν τα κενά». Επισημαίνει ακόμα ότι ακόμα και σε σχολεία - «στολίδια» του προγράμματος «Γιαννάκου» σημειώνονται ατυχήματα, όπως «όταν χτύπησε το ρεύμα συναδέλφισσα και νοσηλεύτηκε», τονίζοντας πως «δεν μπορεί και δεν πρέπει να θεωρείται κανονικότητα αυτή η βαρβαρότητα και η ανασφάλεια». Προσθέτει ότι στις λαϊκές συνοικίες «δεν μπορεί να μπαίνουν στο ζύγι του "κόστους - οφέλους"» τα δικαιώματα και οι ανάγκες της σχολικής κοινότητας, ενώ χαρακτηρίζει το υπάρχον καθεστώς «άθλιο εργασιακό καθεστώς», σημειώνοντας ότι «το έχουν υπηρετήσει όλες οι κυβερνήσεις και οι δημοτικές αρχές», καθώς αποτελεί «πολιτική επιλογή της ΕΕ και των κομμάτων που την υπηρετούν». Τέλος, το Σωματείο καλεί εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές «να ενώσουν τη φωνή τους για σχολεία ασφαλή - σύγχρονα - καθαρά», με εργαζόμενους «χωρίς ημερομηνία λήξης στη δουλειά και στα δικαιώματά τους».

Στο πλευρό των καθαριστριών και καθαριστών στέκεται η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας, που σε ανακοίνωσή της καταγγέλλει τις διαχρονικές ευθύνες όλων των κυβερνήσεων, οι οποίες υλοποιώντας τις κατευθύνσεις της ΕΕ προωθούσαν η μία μετά την άλλη τη συνεχή υποχρηματοδότηση της σχολικής καθαριότητας, συνολικά της Παιδείας, και επέκτειναν στο έπακρο τις ελαστικές μορφές απασχόλησης.