Από τη μια η μαχητική και ζωντανή πείρα που μετέφεραν οι αντιπρόσωποι της ΔΑΣ από μεγάλους αγώνες, από συγκρούσεις στους χώρους δουλειάς με την εργοδοσία και το κράτος της. Από την προσπάθεια να οργανωθεί η πάλη, να δυναμώσουν τα συνδικάτα και να συγκροτηθούν και νέα, κόντρα σε θεούς και δαίμονες, να δυναμώσει τελικά η αναμέτρηση με το σύστημα του κέρδους και των πολέμων που εγκληματεί καθημερινά σε βάρος του λαού. Από τη μία ο κόσμος των υπαρκτών και ζωντανών δυνάμεων στα συνδικάτα, όπως στα λιμάνια, στα εργοστάσια, στα ξενοδοχεία και στις τράπεζες, σε χώρους που έγιναν εμβληματικοί αγώνες, όπως από τη ΛΑΡΚΟ κ.α. Που φώτισαν τον ρόλο που πραγματικά μπορούν να παίξουν τα Εργατικά Κέντρα, όταν αλλάζει ο συσχετισμός, όπως στον Πειραιά, στην Πάτρα, στα Γιάννενα, στη Λάρισα, στην Εύβοια και αλλού.

Από την άλλη, η συναίνεση και η υποταγή που για μια ακόμα φορά κήρυξαν από το βήμα οι συνδικαλιστές - παράγοντες της ηγετικής ομάδας στο ΔΣ της ΓΣΕΕ. Εκεί που όλοι συνέκλιναν πως τα Συνδικάτα πρέπει να αποκτήσουν ρόλο ισχυρού «κοινωνικού εταίρου», γιατί έτσι μόνο μπορεί να διασφαλιστεί η κοινωνική συνοχή και η απαραίτητη σταθερότητα, ιδιαίτερα σε συνθήκες εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και οξυμένης επίθεσης. Δηλαδή να έχουν τη συναίνεση των εργατών για να συνεχίσουν να προωθούν τα σχέδια των κυβερνήσεων και των εργοδοτών μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Σε αυτή τη βάση, παίρνοντας τη σκυτάλη από τη συμφωνία τους στη διοίκηση της ΓΣΕΕ υπέρ της «κοινωνικής συμφωνίας» Κεραμέως - Παναγόπουλου, συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ (ΠΑΣΚΕ/ «Ενωμένοι Εργαζόμενοι»), της ΝΔ (ΔΑΚΕ/ΕΝΟΤΗΤΑ - ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ) και του ΣΥΡΙΖΑ/ΝΕΑΡ (ΕΑΚ -ΕΜΕΙΣ - ΑΡΚΙ), είχαν ομοβροντία στήριξης του δόγματος «βολευτείτε με το μικρότερο κακό», κάνοντας λόγο για «υπεύθυνη στάση» και «ενότητα» στο χαμήλωμα των απαιτήσεων.