Κυριακή 13 Μάρτη 2005
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 18
ΙΣΤΟΡΙΑ
Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
... Εσύ, και η σκούπα σου!

Εμεινα έκθαμβος! Εκθαμβος; Τι να σου κάνει η φτωχή λέξη, πώς να αποδώσει τους συγκλονισμούς, που ένιωσα! Χιλιάδες λέξεις, και ακόμα λίγες θα είναι! Σίγουρα ένας ποιητής, κι αυτός όχι όποιος όποιος, ποιητής του ύψους του Πινδάρου, θα μπορούσε να αποδώσει όλη αυτή τη συγκίνηση! Οχι τόσο για το σκούπισμα, για το στιλ μιλάω! Για τον τρόπο που κράταγε το κοντάρι. Είδατε πόσο κάθετα ήταν η σκούπα; Δεν άφηνε κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Κανένα σκουπίδι δε θα γλίτωνε! Γι' αυτό - θα τα είδατε; - ένα ένα, αλλά και σε ομάδες, έσκυψαν το κεφάλι και παραδόθηκαν. Αντί να πάει η σκούπα σε αυτά πήγανε εκείνα στη σκούπα. Ηταν ανώφελο να παλέψουν με τέτοιο γίγαντα! Παραδόθηκαν. Η συντριβή τους ήταν ολοκληρωτική.

Αλλά, πέρα από το καθοριστικό κάθετο της σκούπας, το κάθετο που έδειχνε αποφασιστικότητα, η περιβολή του σκουπιδιάρη, δε σας προβλημάτισε; Το «κάζιουλ» ντύσιμο, οι αποχρώσεις του μαύρου, με φόντο τα μπεζ παπούτσια, άδικα, λέτε, επιλέχτηκαν; Πώς να αντισταθούν τα δυστυχισμένα σκουπίδια σε ένα τέτοιο «λουκ»; Από τη μια μεριά ο Αρμάνι, και από την άλλη μια φτωχή σκούπα. Παλάβωσαν! Οχι ηλεκτρική. Ταπεινή σκούπα. Οχι γραβάτα. Πουκάμισο με επωμίδες και παντελόνι με πιέτες. «Να το φιλελεύθερο κοντράστ», είπαν. «Να η συγγένεια με τον Κλίντον, τον Μπλερ, τη Σκανδιναβία», σκέφτηκαν! Και υπέκυψαν! Αλλα έβγαζαν κραυγές φόβου, άλλα αλαλαγμούς χαράς και άλλα, τα πιο απελπισμένα, βούταγαν με δύναμη στο φαράσι. Η αυτοκτονία, για τους τρομοκρατημένους, είναι καλύτερη από την εκτέλεση!

Ο σκουπιδιάρης, πονηρός και τσαχπίνης, δεν τους άφησε περιθώρια, δεν τους έδωσε τον καιρό να πάρουν ανάσα. Αφήνει το κοντάρι και αγέρωχος, σαν τον Αγιο Γεώργιο τον καβαλάρη, βουτάει στις καρέκλες. «Σαν πούπουλο τις σηκώνουν τα γυμνασμένα μπράτσα του», θα γράψουν οι ιστορικοί του μέλλοντος! Μια μια, και με τάξη, τις βάζει πάνω στα τραπέζια. Ελευθερώνει, δηλαδή, το χώρο για να περάσει η σκούπα. Αυτή, η άκρως πολιτική πράξη, γέννησε του κόσμου τις συζητήσεις. Δεν ήταν μόνον η έκπληξη, το γεγονός δηλαδή ότι ο σκουπιδιάρης γνώριζε πως οι καρέκλες τοποθετούνται η μια πάνω στην άλλη, αλλά και το γεγονός, επίσης, που γνώριζε ότι το σκούπισμα γίνεται, αφού πρώτα βγάλουμε τα εμπόδια από το δρόμο μας! Κοίτα, κύριοι, συλλογισμοί! Από έναν άσχετο! Από έναν περαστικό!

Ο σκουπιδιάρης, όμως, σπουδαγμένος υποκριτική σε ξένα πανεπιστήμια, και έχοντας για συμβούλους ό,τι πιο προοδευτικό κυκλοφορεί σήμερα στην πιάτσα (Μάνος, Ανδρουλάκης, Ανδριανόπουλος, Δαμανάκη), συνέχισε τις εκπλήξεις! Γυρίζει στους δημοσιογράφους και τους μαλώνει: «Τι κοιτάτε, ρε, βάλτε και εσείς ένα χέρι! Ο τόπος έχει ανάγκη όλες τις δυνάμεις, για να πάει μπροστά. Δε βλέπετε τα δικά μου ανοίγματα;». Και εκείνοι, αντί να τον στείλουν στο διάολο, που κοροϊδεύει τον κόσμο, και με τα παρδαλά του ανοίγματα και με το ψεύτικο σκούπισμα, τον τράβαγαν φωτογραφίες χαχανίζοντας!

Τι να σου κάνουν, λοιπόν, από εδώ και πέρα οι λέξεις; Είναι πάμφτωχες απέναντι σε αυτή την υποκρισία! Είναι ασήμαντες απέναντι στους αδίστακτους. Γυρίζουν την πλάτη και φεύγουν αηδιασμένες. Αρνούνται να περιγράψουν τέτοιες φθήνιες. Είναι ώρα, τώρα, για πλακίτσες και φθηνούς συμβολισμούς; Ενα εκατομμύριο συνταξιούχοι ουρλιάζουν από τον πόνο και την αδικία. Οι αδιόριστοι πετάνε γιαούρτια. Ο πληθωρισμός βγάζει μάτια. Τα λάχανα έγιναν παντεσπάνι. Το πετρέλαιο πλατίνα. Και αυτός, και όχι μόνον αυτός, με μια σκούπα στο χέρι να μαζεύει, τάχα μου, αποτσίγαρα! Τέτοια ανευθυνότητα!

Ο συμβολισμός δεν είναι άσχετος με το χώρο και το χρόνο. Οταν ο τόπος έχει πάρει φωτιά και εσύ σκύβεις για να ανάψεις τσιγάρο άνετος, δείχνει αναισθησία, δε δείχνει μοντερνισμό! Οταν γδέρνουν τους ανθρώπους, και εσύ, στον κόσμο σου, τους κάνεις αέρα με τη βεντάλια σου, δείχνει σαδισμό. Το σκούπισμα, από κάποιον που ποτέ δεν έχει λερώσει τα χέρια του, κανένα μήνυμα δεν περνάει. Αγανάκτηση φέρνει. Και μια φράση στο στόμα μας: χέσε μας, ρε, φίλε, εσύ και η σκούπα σου!


Του
Νίκου ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org