Μία μέρα μετά τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια για τα 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη και με τη χώρα να σέρνεται στον πολεμικό όλεθρο, με ευθύνη της κυβέρνησης και των άλλων ευρωατλαντικών κομμάτων, η συνεδρίαση κατέληξε στους μεγάλους αγωνιστικούς σταθμούς του επόμενου διαστήματος. Ενα πλούσιο πρόγραμμα κλιμάκωσης της πάλης, ένα κάλεσμα στην εργατική τάξη να μη δείξει καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, να μη δεχτεί καμιά θυσία για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και τον πόλεμό τους.

Ξεχωρίζει η απόφαση για πραγματοποίηση της Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΠΑΜΕ το Σάββατο 4 Απρίλη στην Αθήνα και η οργάνωση της φετινής απεργιακής Πρωτομαγιάς, που συμπίπτει με τα 140 χρόνια από την ηρωική εξέγερση των εργατών στο Σικάγο για το 8ωρο αλλά και με τα 90 χρόνια από τον Μάη του '36 στη Θεσσαλονίκη.

Ο «Ριζοσπάστης» δίνει συνέχεια στο ρεπορτάζ από τη συνεδρίαση της Γραμματείας του ΠΑΜΕ, παρουσιάζοντας τις παρεμβάσεις των συνδικαλιστών.

Τη δουλειά που πρέπει να γίνει από τα σωματεία για την επιτυχία της Πανελλαδικής Σύσκεψης ξεχώρισε ο Νίκος Μαυροκέφαλος, μέλος της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, τονίζοντας ότι «εκεί θέλουμε να εκφραστεί όλη η δουλειά που έχουμε κάνει και όλα τα μεγάλα γεγονότα που έχουμε μπροστά μας. Να συζητήσουμε ποια πρέπει να είναι η στάση της εργατικής τάξης, του οργανωμένου κινήματος απέναντι σε όλα αυτά». «Αν μπορούμε», είπε, «να εκφράσουμε με ένα σύνθημα το στίγμα που θέλουμε να δώσουμε είναι: "Ενταση της μάχης για την οργάνωση των εργαζομένων σε συνθήκες πολεμικών εξελίξεων"».

Αυτό, είπε, πρέπει «να διαπερνάει το σύνολο της δράσης μας. Να δείχνουμε ότι κράτος και εργοδοσία προετοιμάζονται για τον πόλεμο και να εξηγήσουμε τι κράτος και ποια οικονομία διεξάγουν αυτό τον πόλεμο, ποιες είναι οι επιπτώσεις στην εργατική τάξη, είτε άμεσες που σημαίνει ακόμα και θυσία ανθρώπινων ζωών είτε έμμεσες που αφορά στο πετσόκομμα των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του λαού, το χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης, την ένταση της καταστολής».

Πρέπει, τόνισε, να συνειδητοποιηθεί ότι βρισκόμαστε σε φάση πολεμικής προετοιμασίας, και αυτό αφορά όλους τους λαούς της περιοχής.

Ανέδειξε ότι οι εξελίξεις ασκούν καθοριστική επίδραση στους εργαζόμενους, όπως το πολύνεκρο εργατικό δυστύχημα στη «Βιολάντα», οι εκατοντάδες νεκροί και σακατεμένοι στους χώρους δουλειάς, τονίζοντας ότι «πρέπει να δείξουμε ότι αυτές οι συνθήκες, οι κυβερνήσεις και η αστική τάξη αφήνουν τη ζωή των εργαζομένων χωρίς καμιά προστασία».

Ολη η προετοιμασία, τόνισε, που κάνουμε τώρα «έχει στόχο να βρισκόμαστε σε ετοιμότητα για όσα έρχονται. Οι εξελίξεις τρέχουν πολύ γρήγορα. Η πάλη ενάντια στον πόλεμο και την πολεμική εμπλοκή θέτει συγκεκριμένα καθήκοντα για κάθε συνδικάτο στο περιεχόμενο, την προετοιμασία και τις μορφές πάλης. Εκεί που υπάρχουν αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις τα συνδικάτα πρέπει να κάνουν παρεμβάσεις απαιτώντας να φύγουν. Δεν δείχνουμε καμιά ανοχή στις πολεμικές δαπάνες και τους πολεμικούς προϋπολογισμούς που ταυτόχρονα κόβουν τις κοινωνικές δαπάνες από την Υγεία, την Παιδεία, τους μισθούς, τις συντάξεις κ.ά. Σε αυτές τις συνθήκες η οργάνωση της πάλης για αυξήσεις και ΣΣΕ είναι ουσιαστικό βήμα απειθαρχίας απέναντι σε μια πολιτική που θέλει υποταγμένους εργαζόμενους».

Αναφερόμενος στην Πανελλαδική Σύσκεψη υπογράμμισε πως «ο αγώνας που δίνεται για όλα αυτά επιδιώκεται να εκφραστεί στη σύσκεψη, σε μια πολύ μεγάλη συσπείρωση συνδικάτων, Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, μεμονωμένων συνδικαλιστών. Και στη μάχη αυτή δεν πρέπει να υποτιμήσουμε την εμπιστοσύνη που δείχνουν ευρύτερα τμήματα των εργαζομένων, ακόμα και ανοργάνωτα, στο ΠΑΜΕ και στα συνδικάτα. Να χτίσουμε νέα σωματεία, να μεγαλώσουμε την οργάνωση της εργατικής τάξης».

Κλείνοντας, στο ερώτημα «τι κίνημα θέλουμε;» είπε πως «η απάντηση βρίσκεται σε αυτό που βλέπουμε στις φωτογραφίες, στα μάτια των 200 της Καισαριανής, δηλαδή μια γενιά συνδικαλιστών, γιατί στην πλειοψηφία τους ήταν συνδικαλιστές, πρωτοπόρων αγωνιστών για τα προβλήματα της εργατικής τάξης αλλά και για τα μεγάλα και υψηλά ιδανικά. Αυτό τους έκανε ανθρώπους και ατρόμητους και εμείς σε αυτή την πορεία θέλουμε να βαδίσουμε».

Ο Βάλσαμος Συρίγος, γραμματέας της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας, πρότεινε μπροστά στην Πρωτομαγιά να «στηθούν» Εκθέσεις για τον εργάσιμο χρόνο και για τους 200 της Καισαριανής στους χώρους δουλειάς και σε κεντρικά σημεία των πόλεων, τονίζοντας πως είναι βασικό η δράση που θα αναπτυχθεί να μην είναι μόνο υπόθεση των ΔΣ των Σωματείων, αλλά να πάρει πλατιά μέρος ο κόσμος, να γίνουν συζητήσεις.

Ο Παναγιώτης Πολίτης, μέλος της διοίκησης της ΓΣΕΕ και πρόεδρος του Σωματείου ΛΑΡΚΟ στη Λάρυμνα, επισήμανε κι αυτός ότι πρέπει να δοθεί βάρος στη μεγάλη σημασία που φέρει το παράδειγμα των 200 της Καισαριανής σε αντιπαράθεση με τους θιασώτες του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού που ασχολούνται με το ποια προγράμματα κατάρτισης θα διαχειριστούν.

Ο Μάρκος Μπεκρής, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά και του Σωματείου ΕΝΕΔΕΠ, σημείωσε πως η μάχη που δίνεται για την αλλαγή σελίδας σε σωματεία και Εργατικά Κέντρα μετράει αποτελέσματα, κάτι που αναγνωρίστηκε και στην πρόσφατη απεργία στις 28 Φλεβάρη, με τα σωματεία να παίζουν καθοριστικό ρόλο στην επιτυχία των συλλαλητηρίων. Ξεχωριστή αναφορά έκανε στην ιστορική απεργία της 6ης Φλεβάρη σε Πειραιά και Θριάσιο με σύνθημα «οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο», εστιάζοντας στη διεθνή δράση που αναπτύχθηκε την ημέρα αυτή από συνδικάτα από 20 λιμάνια της Ευρώπης.

Το γεγονός ότι οι εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος διαλύουν αυταπάτες ανέδειξε ο Αλέκος Περράκης, μέλος του ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Αθήνας από τον κλάδο των Τηλεπικοινωνιών. Ανέδειξε συγκεκριμένα ότι η πολεμική προετοιμασία εμπλέκει πάρα πολλές εταιρείες από τον κλάδο και η στροφή που κάνουν οι εταιρείες στην πολεμική βιομηχανία έχει φέρει ένα κύμα απολύσεων και σε ορισμένες περιπτώσεις απληρωσιάς. Ο πόλεμος, σημείωσε, δεν είναι μόνο οι βόμβες που πέφτουν, αλλά αφορά και την καθημερινή ζωή των εργαζομένων και μπορούν ο αγώνας ενάντια στις απολύσεις, οι διεκδικήσεις για μέτρα Υγείας και Ασφάλειας να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για να γίνουν βήματα στη συνείδησή μας.

Ο Σωτήρης Πουλικόγιαννης, πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγοεπισκευαστικής Βιομηχανίας Ελλάδας, μίλησε για τις κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος, όπου όπως είπε δόθηκε η δυνατότητα σε συνδικάτα του κλάδου να κάνουν πλατύ άνοιγμα στους χώρους δουλειάς, κάτι που αποτυπώθηκε και στις αρχαιρεσίες. Πλέον, πρόσθεσε, «είμαστε μέσα στους χώρους δουλειάς, αλλά είναι ανάγκη να εντείνουμε τις προσπάθειες. Εχουν δημιουργηθεί νέα σωματεία, κατά βάση επιχειρησιακά, αλλά και κλαδικά». Αναφερόμενος στην πολεμική οικονομία είπε πως έχει ανοίξει η συζήτηση με τους εργαζόμενους και πως «σε κάθε περίπτωση όλοι συμφωνούμε πως ό,τι και να γίνει, θα οργανώσουμε τη δράση μας με το Συνδικάτο».

Στην ανάγκη να δοθεί μεγάλη μάχη για το περιεχόμενο, το πλαίσιο αιτημάτων και τον τρόπο λειτουργίας των σωματείων στάθηκε μεταξύ άλλων ο Γιώργος Στεφανάκης, πρόεδρος του Συνδικάτου Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων Αττικής. Οπως είπε, ένα νέο παιδί που πάει σε ένα σωματείο πρέπει να βιώσει μια ζωντανή λειτουργία, να εμπνευστεί από αυτή.

Ο Θανάσης Κουτσουράς, μέλος της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, σημείωσε πως παρόλο που η απεργία στις 28 Φλεβάρη θάφτηκε, τα συλλαλητήρια είχαν επιτυχία και πρόσθεσε πως πρέπει «να πάρουμε υπόψη το θετικό κλίμα, που οι κινητοποιήσεις έδειξαν ότι υπάρχει, στη μάχη για τη μαζικοποίηση των σωματείων».

Ο Γιάννης Σκόκας, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λάρισας, μετέφερε τη θετική πείρα από την απεργιακή κινητοποίηση στα τρόφιμα και την απεργία στις 28 Φλεβάρη, για την οποία, πρόσθεσε, ότι έχει αποκτήσει ένα ειδικό βάρος, εκφράζει τη δυσαρέσκεια των εργαζομένων απέναντι σε ό,τι νιώθουν και ζουν.

Η Βάσω Μπράτσου, πρόεδρος του κλαδικού Συνδικάτου Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης, επισήμανε ότι παρά τον χαμηλό βαθμό οργάνωσης των εργαζομένων στον κλάδο, το ποσοστό συμμετοχής στην απεργία στις 3 Φλεβάρη, μετά το έγκλημα στη «Βιολάντα», ήταν μεγάλο, με εργαζόμενους απεργούς να εκφράζουν την οργή και την αγανάκτησή τους. Ακόμα σημείωσε ότι συζητιέται έντονα το ζήτημα του πολέμου εδώ και καιρό και για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στις ζωές των εργαζομένων.

Ο Γιώργος Καραγιάννης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Τύπου - Χάρτου, αναφέρθηκε στην πραγματοποίηση συσκέψεων με σωματεία, περιοδείες σε χώρους δουλειάς και Γενικές Συνελεύσεις το προηγούμενο διάστημα στον κλάδο, για τη διαμόρφωση σχεδίου ΣΣΕ.

Η Βέτα Πανουτσάκου, μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ, αναφέρθηκε στις διεργασίες που γίνονται στους εργαζόμενους στο Δημόσιο και στην ανάγκη να αναδειχθεί ο ρόλος του κράτους σε αυτές τις εξελίξεις.

Ο Γιάννης Γωνιανάκης, πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Ηρακλείου, εκτίμησε ότι ο κόσμος δείχνει εμπιστοσύνη στα ταξικά σωματεία και ότι η Πανελλαδική Σύσκεψη μπορεί να δώσει ώθηση σε σωματεία να κάνουν το βήμα, παρά το σφιχταγκάλιασμά τους από την εργοδοσία και τον κυβερνητικό - εργοδοτικό συνδικαλισμό. Ακόμα ανέφερε πως όλη η συγκέντρωση στο Ηράκλειο χειροκρότησε την τοποθέτηση ότι εμείς πάμε στον δρόμο που ακολούθησαν οι 200 της Καισαριανής, που δείχνει το κύρος του ταξικού κινήματος.

Τέλος, τη σημαντική πείρα που έχει συγκεντρωθεί από την προηγούμενη Πανελλαδική Σύσκεψη μέχρι σήμερα ανέδειξε ο Γιώργος Κρητικός, μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ. Οπως είπε, σε πολλά σωματεία πλειοψηφούν δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, έχει γίνει αλλαγή σελίδας σε Ομοσπονδίες και αλλού. Για αυτό οι απαιτήσεις σήμερα είναι μεγαλύτερες και υπάρχει η δυνατότητα η Πανελλαδική Σύσκεψη στις 4 Απρίλη να μην έχει προηγούμενο.

Στάθηκε στο ζήτημα της στάσης των άλλων δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα, λέγοντας ότι δεν έχουν πρόβλημα να στηρίξουν αποφάσεις για απεργία και να υιοθετήσουν αιτήματα. Ομως δεν πρόκειται να συγκρουστούν, σημείωσε, με την πολιτική που γεννά αυτά τα προβλήματα. Ετσι, την ώρα που στηρίζουν στα λόγια το αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς, δεν πρόκειται να συγκρουστούν με τη δημοσιονομική πολιτική και την πολιτική εξοικονόμησης πόρων για την πολεμική προετοιμασία.