Πέμπτη 30 Δεκέμβρη 1999
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 7
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η Αριστερά ήταν και είναι δύναμη αλλαγής

Την «ενότητα μιας σύγχρονης, ριζοσπαστικής, αντιδικομματικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς» δηλώνει πως υποστηρίζει, με άρθρο του, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην «Ελευθεροτυπία», ο Γ. Πρωτονοτάριος, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ. Και προκειμένου, να το πετύχει, αφήνει κατά μέρος την πολιτική του ΚΚΕ, όπως κι αυτή του ΣΥΝ - κόμματα, που θεωρεί τμήματα της «μαρξιστικής Αριστεράς στη χώρα μας» - και επιτίθεται στο πρώτο, δανειζόμενος τις κλασικές μεθόδους (διαστρέβλωση της πραγματικότητας, αυθαίρετες γενικεύσεις, κλπ.) και τα... επιχειρήματα της πολιτικής παραφιλολογίας των αστικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (περί δήθεν διάστασης κομματικής ηγεσίας και βάσης, εσωκομματικών διαφωνών, κλπ.).

Βέβαια και μόνο το γεγονός αυτό είναι ενδεικτικό - αν όχι αποκαλυπτικό - για ποια ενότητα και ποια Αριστερά μιλά ο Γ. Π. Το αφήνουμε στην άκρη, όμως. Αλλωστε, η στάση του ΚΚΕ, απέναντι σε άλλα κόμματα καθοριζόταν και καθορίζεται, έχοντας ως κυρίαρχα κριτήρια τις πολιτικές θέσεις και την πρακτική τους και όχι τι λέει ή τι κάνει κάθε φορά το όποιο στέλεχός του. Ας εξετάσουμε, λοιπόν, τις θέσεις του ΚΚΕ και του ΣΥΝ, πάνω στο θέμα της «σύγχρονης, ριζοσπαστικής, αντιδικομματικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς».

***

Το ΚΚΕ - όπως όλοι γνωρίζουν και τονίζουν οι αποφάσεις του 15ου Συνεδρίου του - ξεκινά από την εκτίμηση, ότι μπροστά στο λαό και τη χώρα βρίσκονται δύο, ριζικά αντίθετες επιλογές. Από τη μια, ο δρόμος, που υπηρετεί τα συμφέροντα των πολυεθνικών και της ντόπιας ολιγαρχίας σε βάρος του λαού. Ο δρόμος της προσαρμογής και υποταγής στις αντεργατικές και αντιλαϊκές επιλογές της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΝΑΤΟ, της νέας τάξης πραγμάτων γενικότερα. Και από την άλλη, ο δρόμος της συγκρότησης του αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού, δημοκρατικού μετώπου πάλης, που μπορεί, αφ' ενός, να εξασφαλίσει τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις αντίστασης και από την άλλη, να δώσει διέξοδο και προοπτική στην εργατική τάξη και τη νεολαία, τους εργαζόμενους της πόλης και του χωριού.

Για τη συγκρότηση αυτού του Μετώπου παλεύουν σήμερα οι κομμουνιστές, πρώτα και κύρια, μέσα στους εργαζόμενους και το λαό. Μπαίνοντας μπροστάρηδες στις αγωνιστικές συσπειρώσεις και την οργάνωση των λαϊκών αγώνων, για τα καθημερινά, μικρά και μεγάλα προβλήματα και αποκαλύπτοντας, ότι η ουσιαστική και αποτελεσματική αντιμετώπισή τους, απαιτεί και προϋποθέτει τη ριζική αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων και τη ριζική αλλαγή της πορείας της χώρας, στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού. Κι όπως δεν κάνουν διαχωρισμούς ανάμεσα σε «γαλάζιους», «πράσινους» ή «κόκκινους» εργαζόμενους, δε διστάζουν, να δράσουν από κοινού για επιμέρους ζητήματα, μέσα στους αγώνες, με άλλες κινήσεις, παρατάξεις ή πολιτικές δυνάμεις, όταν αυτό ωφελεί τα λαϊκά συμφέροντα και την ανάπτυξη της λαϊκής πάλης.

Αυτές, ακριβώς, οι βασικές πολιτικές θέσεις και πρακτική του ΚΚΕ, το καθιστούν αναμφίβολα - και τουλάχιστον - μια σύγχρονη, αριστερή, αντιδικομματική και αντικαπιταλιστική δύναμη, για να μεταχειριστούμε τις έννοιες που χρησιμοποιεί ο Γ. Π.

***

Δε συμβαίνει, όμως, το ίδιο και με το ΣΥΝ. Οι πολιτικές εκτιμήσεις και θέσεις του τελευταίου βρίσκονται πλήρως εγκλωβισμένες στους δήθεν μονόδρομους της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της δήθεν «ελεύθερης οικονομίας», των «νόμων της αγοράς» και της «παγκοσμιοποίησης». Και οι πλέον προωθημένες προτάσεις του - ακόμη κι αν αφεθεί κατά μέρος ο ουτοπικός τους χαρακτήρας - δεν αποσκοπούν παρά μόνο σ' ένα κάποιον εξωραϊσμό της σημερινής ζούγκλας των μονοπωλίων και των πολυεθνικών. Η συστηματική προβολή και καλλιέργεια των αντιλήψεων της «συναίνεσης», του «κοινωνικού διαλόγου», της «εθνικής συνεννόησης», κλπ., φανερώνουν τις αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις της ηγεσίας του και, ταυτόχρονα, αποτελούν -αντικειμενικά και πέρα από προθέσεις - ένα βασικό στήριγμα της στρατηγικής της ενσωμάτωσης και της υποταγής της εργατικής τάξης στο σημερινό κατεστημένο. Ακόμη και η κάποια «αναβάθμιση» των αντιπολιτευτικών τόνων και της κριτικής του απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης, τον τελευταίο καιρό, περιορίζεται συνήθως σε ζητήματα χειρισμών, διαδικασίας και τακτικής ή, το περισσότερο, ζητά μια κάπως λιγότερο κοινωνικά άδικη πολιτική. Οχι, όμως, μια πολιτική προς όφελος των εργαζομένων και ενάντια στα μονοπωλιακά συμφέροντα και τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Ουσιαστικά, ακόμη κι αν πάρουμε σοβαρά υπόψη τα περί «αυτόνομου ρόλου», αφήνοντας κατά μέρος τους υπαρκτούς σχεδιασμούς και όνειρα, περί «κεντροαριστεράς» και συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, η πολιτική πρόταση του ΣΥΝ δε συνιστά παρά μια ακόμη, σοσιαλδημοκρατική διαχείριση του σημερινού καπιταλιστικού συστήματος.

Ετσι ή αλλιώς, πάντως, όλ' αυτά κάθε άλλο παρά κατατάσσουν το ΣΥΝ στα πλαίσια μιας «σύγχρονης, ριζοσπαστικής, αντιδικομματικής, αντικαπιταλιστικής Αριστεράς» και κάνουν, επομένως, τη συζήτηση περί πολιτικής συνεργασίας και «ενότητας», το λιγότερο περιττή και αποπροσανατολιστική. Εκτός και ο Γ. Π. θεωρεί τη «σύγχρονη Αριστερά», όχι ως μια δύναμη ουσιαστικής και ριζικής αλλαγής, αλλά μια ακόμη δύναμη διαχείρισης της εξουσίας των μονοπωλίων. Ουσιαστικά, δηλαδή, μια εφεδρική δύναμη του κατεστημένου, που θα την αξιοποιήσει όταν και εάν τη χρειαστεί και πάντα, σε βάρος των εργαζομένων και του λαού, με προφανή στόχο την εκτόνωση και χειραγώγηση της λαϊκής οργής και αγανάκτησης. Μια τέτοια δύναμη, όμως, ούτε είχε, ούτε έχει καμιά σχέση με την Αριστερά.

***

Τέλος, να σημειώσουμε, ότι η μη αναφορά σε άλλες πλευρές και, ιδιαίτερα, στον αντι-ΚΚΕ ρόλο, που έπαιξε, μετά το 1990-'91 και συνεχίζει - έστω, λιγότερο έντονα - να παίζει ο ΣΥΝ, έγινε συνειδητά και με αποκλειστικό στόχο, να μη δώσει προσχήματα και «πατήματα» υπεκφυγών. Οι πλευρές αυτές, όμως και υπαρκτές είναι και τη δική τους σημασία έχουν, ενώ δεν είναι ανεξάρτητες από τη γενικότερη πολιτική του συγκρότηση και πορεία, που τον καθιστούν, εκτός των άλλων, και αφερέγγυα δύναμη.

Από την άλλη, βέβαια, τόσο στο ΣΥΝ, όσο και σε όλα τ' άλλα κόμματα, συσπειρώνονται αναμφίβολα και άνθρωποι, που αισθάνονται αριστεροί ή που θέλουν, στον ένα ή άλλο βαθμό, να δράσουν ως αριστεροί. Με τους ανθρώπους αυτούς, οι κομμουνιστές έχουν βρει μέσα στους αγώνες σε διάφορα μέτωπα πάλης, συνεχίζουν να βρίσκουν και θα βρίσκουν καθημερινά και περισσότερο κοινή γλώσσα, καθώς - εκτός των άλλων - η πραγματικότητα δικαιώνει τις εκτιμήσεις και τις θέσεις του ΚΚΕ. Καθώς, η αντιιμπεριαλιστική συσπείρωση και πάλη αναδείχνεται καθημερινά και περισσότερο, ως ο πραγματικός μονόδρομος των εργαζομένων και του λαού και η σοσιαλιστική αλλαγή, η μοναδική διέξοδος από τη σημερινή καπιταλιστική ζούγκλα.


Του
Τάκη ΤΣΙΓΚΑ


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org