«Σε έναν κόσμο που φλέγεται από τους πολέμους και τις επεμβάσεις, σε έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη ζωή ευτελίζεται και λαοί μακελεύονται, σε έναν πόλεμο που παίρνει τέτοια παγκόσμια διάσταση και που η ελληνική κυβέρνηση μας έχει μπλέξει, σε έναν κόσμο που κάθε πλευρά της ζωής μας μπαίνει στο "ζύγι" κόστους - οφέλους, βρισκόμαστε σήμερα εδώ, στη Γενική Συνέλευση του Εργατικού Κέντρου, για να συζητήσουμε για τα προβλήματά μας, να ανταλλάξουμε πείρα, να φωτίσουμε τη διέξοδο που μόνο η οργανωμένη εργατική τάξη, ο οργανωμένος λαός μπορεί να χαράξει, στον δρόμο για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας», σημείωσε και πρόσθεσε:

«Συζητάμε για το πώς θα βάλουμε φρένο στην επιδείνωση της καθημερινότητάς μας, πώς θα αντιμετωπίσουμε την ακρίβεια που έχει εκτοξευτεί και τα σχέδια για να χειροτερέψουν ακόμα περισσότερο οι όροι ζωής μας, για να εξυπηρετηθούν τα κέρδη των λίγων.

Απαντάμε στο ερώτημα που γεννιέται στους χώρους δουλειάς, το "τι μπορούμε να κάνουμε", και απαντάμε με σαφήνεια: Οτι μπροστά σε αυτή την κατάσταση δεν υπάρχει για εμάς άλλος δρόμος: Μόνο με μεγαλύτερη οργάνωση στους χώρους δουλειάς, μόνο με την ανάπτυξη αγώνων, που όχι μόνο δεν θα υποκύπτουν στα "θέλω" των εκμεταλλευτών μας, αλλά αντίθετα θα βάζουν στο επίκεντρο την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας, για να κερδίσουμε τη ζωή που μας αξίζει».

Συνεχίζοντας, ο Αντ. Κούκουρας αναφέρθηκε στη δράση που ανέπτυξε το Εργατικό Κέντρο την προηγούμενη χρονιά, αλλά και στην επίθεση της εργοδοσίας και των μηχανισμών της για να βάλουν εμπόδια και να το γυρίσουν στις μαύρες μέρες του παρελθόντος.

«Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, το ΕΚΕ δεν έμεινε θεατής. Προσπαθήσαμε να συμβάλουμε στην οργάνωση της πάλης, να εκφράσουμε τις αγωνίες, τους προβληματισμούς, τις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης, κάναμε προσπάθεια να είμαστε πιο κοντά στα Σωματεία, να δυναμώσουν, να οργανώσουμε την αλληλεγγύη σε όποιον το έχει ανάγκη, να πάρουμε πρωτοβουλίες για τα μεγάλα εργατικά - λαϊκά προβλήματα όπως η ακρίβεια, η Υγεία, η Παιδεία. Σε αυτές τις συνθήκες, εκτιμάμε ότι το Εργατικό Κέντρο έπαιξε τον ρόλο του, παρά τις όποιες δυσκολίες, ελλείψεις και ανεπάρκειες που φυσικά υπήρξαν», σημείωσε και πρόσθεσε:

«Οι κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν, η δράση που αναπτύχθηκε το προηγούμενο διάστημα εξέφρασαν σε μεγάλο βαθμό τις διαθέσεις. Ανέδειξαν ότι υπάρχει συσσωρευμένη αγανάκτηση, ότι φουντώνει το "δεν πάει άλλο". Οτι ανεβαίνουν οι απαιτήσεις των εργαζομένων.

Φανέρωσαν τη δύναμη της οργάνωσης, τη δύναμη των Σωματείων. Σε αυτή την πορεία αναδεικνύεται όλο και πιο καθαρά ένα κρίσιμο ζήτημα: Τι εργατικό κίνημα χρειαζόμαστε και ποιοι στέκονται απέναντί του.

Και έχουμε πείρα. Σημαντική, ζωντανή πείρα που δείχνει τον δρόμο.

Η δράση που αναπτύχθηκε δείχνει κάτι πολύ σημαντικό: Οτι δεν είναι ανίκητοι, δεν είναι παντοδύναμοι. Οταν οι εργαζόμενοι οργανώνονται, όταν συντονίζονται, όταν βάζουν στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο, μπορούν να βάζουν εμπόδια, να καθυστερούν, να ανατρέπουν. Και αυτό φοβούνται. Για τον λόγο αυτό επιστρατεύουν απέναντί μας την κυβέρνηση, την εργοδοσία, αλλά και δυνάμεις τους μέσα στο ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα που παίζουν βρώμικο ρόλο.

Ας μιλήσουμε καθαρά. Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έχει καταντήσει μηχανισμός στήριξης της εργοδοσίας και της κυβέρνησης. Δεν είναι απλά συμβιβασμένη. Είναι ενσωματωμένη. Σιωπά και βάζει πλάτη για τον πόλεμο. Σιωπά και βάζει πλάτη για την εμπλοκή της χώρας. Σιωπά και βάζει πλάτη για την ακρίβεια. Σιωπά και βάζει πλάτη για τα εργοδοτικά εγκλήματα. Σιωπά και βάζει πλάτη για το έγκλημα στα Τέμπη. Σιωπά και βάζει πλάτη για την κατάργηση του 8ωρου, για την επιβολή της 13ωρης εργασίας.

Μέσα σε όλα αυτά αποκαλύπτεται και η σαπίλα τους. Γιατί την ώρα που οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, αποκαλύπτεται ότι ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ "ξέχασε" να δηλώσει ποσά που φτάνουν τα 3,5 εκατομμύρια ευρώ, χώρια τα υπόλοιπα για τα οποία ελέγχεται! Δεν μας νοιάζει αν τελικά τα "ξέχασε" ή αν τα δήλωσε, αν ήταν "νόμιμα" ή παράνομα, αλλά αναδεικνύεται το χάος που χωρίζει αυτούς από όλους εμάς! Δεν έχουν καμία σχέση με τα άγχη και τις αγωνίες μας! Το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς θα κάνουν τη δουλειά της εργοδοσίας μέσα στην εργατική τάξη...

Και αυτοί οι ίδιοι, με τα ντόπια στηρίγματά τους, είναι που θέλουν να βάλουν εμπόδια και στη δική μας δράση, στη δράση του Εργατικού Κέντρου, στη δράση των Συνδικάτων και των εργαζομένων της Εύβοιας.

Γιατί δεν αρέσει στην ντόπια εργοδοσία ότι το Εργατικό Κέντρο είναι πλέον στα χέρια των εργατών, ότι το έχασε από τα δικά της χέρια.

Γιατί η εργοδοσία, στις συνθήκες που διαμορφώνονται και αναλύσαμε, σε συνθήκες πολεμικής εμπλοκής, θέλει τους εργαζόμενους με σκυμμένο το κεφάλι, χωρίς διεκδικήσεις και κατακτήσεις.

Είδαμε ποιοι ήρθαν αγκαζέ στο τελευταίο μας συνέδριο, είδαμε ποιοι τους έφεραν, είδαμε την προσπάθειά τους να μας επιβάλουν πλαστό συσχετισμό με σωματεία - μαϊμού, την προσπάθειά τους να μας επιβάλουν αυτόν τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ στο προεδρείο του Συνεδρίου.

Και η προσπάθεια αυτή συνεχίζεται. Βλέπουμε ποιοι πρωτοστατούν και ηγούνται στην αγωγή ενάντια στο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου, παρασέρνοντας δυστυχώς και σωματεία που δεν έχουν καμία σχέση - δεν τους τσουβαλιάζουμε όλους. Βλέπουμε πως αυτός ο μηχανισμός προσπαθεί να μας προκαλέσει οικονομική ασφυξία, γιατί ο ίδιος ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ ανοίγει και κλείνει την κάνουλα των χρημάτων που μας ανήκουν, χωρίς φυσικά να έχει κανένα δικαίωμα!

Βλέπουμε ποιοι είναι απόντες όχι μόνο από τις συνεδριάσεις του ΔΣ, αλλά και από την καθημερινή δράση, βλέπουμε ποιοι προσπαθούν να απαξιώσουν τη δράση του Εργατικού Κέντρου και των Σωματείων, γεγονός που επιβεβαιώνει ποιες είναι οι επιδιώξεις τους».

Και καταλήγοντας, ο Αντ. Κούκουρας ανέφερε:

«Από όλη αυτή την πείρα βγαίνει ένα καθαρό συμπέρασμα: Δεν υπάρχει ουδέτερο συνδικαλιστικό κίνημα.

`Η θα είναι με τους εργαζόμενους ή με τα αφεντικά. `Η θα συγκρούεται ή θα συμβιβάζεται. `Η θα οργανώνει την πάλη ή θα την υπονομεύει, πετώντας πού και πού και καμιά επαναστατική κορόνα.

Γι' αυτό σήμερα χρειάζεται πιο καθαρά από ποτέ να βγουν συμπεράσματα για να μπορέσουμε να έχουμε ένα εργατικό κίνημα που δεν θα παζαρεύει τα δικαιώματά μας. Που δεν θα περιμένει "σωτήρες". Που δεν θα γίνεται ουρά κυβερνήσεων.

Ενα κίνημα που θα βάζει στο στόχαστρο την πραγματική αιτία: Το κυνήγι του κέρδους των λίγων και το κράτος που το υπηρετεί. Ενα κίνημα που θα παλεύει για αυξήσεις στους μισθούς, για Συλλογικές Συμβάσεις, για μέτρα προστασίας, για να μην εμπλέκεται η χώρα στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους».